Oyun indir, oyun crack, nocd, oyun yama,oyun hileleri

Borsa Oyunu

2010-07-24T08:15:00.000-07:00

Borsa Oyunu

Borsa, finans ve ekonomi üzerine bilgileri bulabileceğiniz bir web sitesini tanıtmak istiyorum.

Site; Borsa'nın Artı Noktası - BorsArti.Com sloganı ile kurulmuş olup; Ana içeriği borsa ve finans'tır.

Sitede ana tema olarak bulabileceğiniz diğer içerikler ise; Ekonomi haberleri, hisse senetleri, altın ve döviz dir.

BorsArti tamamen kullanıcı odaklı oluşturulmuş olup, yayınlanan tüm içeriklerden ücretsiz olarak faydalanabilir ve bu içeriklere sizde yorumunuzu ekleyebilirsiniz..

Siteye erişmek için: Borsa linkini kullanabilirsiniz.

İyi çalışmalar,

adtech ile reklam 2.0 dönemi başlıyor ve Trkycmhrytllbtpydrklcktr r10.net seo yarışması

2008-11-16T05:45:00.000-08:00

Merhabalar arkadaşlar..

Bu yazımda sitelerimizi kurmamızda bize yardımcı olan bir arkadaşın sitesini tanıtacağım..

Site bir seo yarışma sitesi.

R10 adlı bir sitenin ADTECH adlı sponsoru arkasına alarak başlattığı “adtech ile reklam 2.0 dönemi başlıyor ve Trkycmhrytllbtpydrklcktr r10.net seo yarışması” ...Bu yarışmada ödüller gerçekten çok güzel ve yarışmaya katılan siteler var güçleri ile çalışıyor..

Yarışma 31 aralık tarihinde sona eriyor..

Bizim dost sitemizin adreside adtech ile reklam 2.0 dönemi başlıyor ve Trkycmhrytllbtpydrklcktr r10.net seo yarışması sitesi..

adtech ile reklam 2.0 dönemi başlıyor ve Trkycmhrytllbtpydrklcktr r10.net seo yarışması sitesi şuanda yarışmada 3. sırada bulunuyor.Kendisinin daha yukarılara gitmesini temenni ediyorum..

Başarılar QaTSeL

adtech ile reklam 2.0 dönemi başlıyor ve Trkycmhrytllbtpydrklcktr r10.net seo yarışması

Oyun indir, oyun crack, nocd, oyun

2008-06-27T13:01:00.000-07:00

Oyun indir, oyun crack, nocd, oyun

Haftanın en çok satan PC oyunları (A.B.D.)

2007-11-21T02:15:00.003-08:00

The NPD Group'a göre Amerika'da haftanın en çok satan 10

PC oyunu şöyle:

1. Call Of Duty 4: Modern Warfare - Activision

2. The Sims 2: Teen Style Stuff Expansion Pack - Electronic Arts

3. Call Of Duty 4: Modern Warfare Collectors Edition - Activision

4. Hellgate: London - Namco/EA

5. Gears Of War - Microsoft

6. Half Life 2: Episode 2 The Orange Box - Valve/EA

7. The Sims 2: Bon Voyage Expansion Pack - Electronic Arts

8. The Sims 2: Deluxe - Electronic Arts

9. World Of Warcraft - Blizzard

10. Nancy Drew: Legend Of The Crystal Skull - Her Interactive

Liste 03 - 10 Kasım 2007 tarihleri arası baz alınarak hazırlanmıştır.

Ubisoft'tan haberler

2007-11-21T02:15:00.001-08:00

Son altı ayın finansal raporlarını sunan Ubisoft'da yüzler gülüyor. Satışların %52 artmış olduğu görülen raporlarda özellikle Assasin's Creed'in üstünlüğü göze çarpıyor. Bizi asıl ilgilendiren konu ise gelecek oyunların ne durumda olduğu. Rainbows'un Vegas çıkartmasının devamı için yeşil ışık yakıldı ve bir aksilik olmaz ise Rainbow Six Vegas 2 2008 içinde piyasada olacak. Merakla beklenen bir diğer

oyun olan Splinter Cell Conviction ise ancak 2008'in ortasında raflarda yerini alacak gibi.

Loki: Heroes of Mythology 1.0.8.1 yaması yayımlandı

2007-11-21T02:14:00.003-08:00

Dreamcatcher ve Cyanide işbirliği ile Ekim ayı içinde piyasaya çıkan aksiyon/rol yapma

oyunu Loki için yeni bir yama yayımlandı. Karşılaşılan bazı grafiksel hataları düzelttiği gibi Alt Tab uygulaması sonrası çökme sorununu da ortadan kaldıran yamayı bu adresteki serverlardan size uygun olanını seçerek indirebilirsiniz.

İngiltere'de haftanın en çok satan 20 oyunu

2007-11-21T02:14:00.001-08:00

ELSPA'ya göre İngiltere'de haftanın en çok satan 20

oyunu şöyle:

1. Assassin's Creed - Ubisoft

2. Call of Duty 4: Modern Warfare - Activision

3. The Simpsons Game - Electronic Arts

4. WWE Smackdown vs. Raw 2008 - THQ

5. Super Mario Galaxy - Nintendo

6. FIFA 08 - Electronic Arts

7. Pro Evolution Soccer 2008 - Konami

8. LEGO Star Wars: The Complete Saga - Lucas Arts

9. Ratatouille - THQ

10. The Sims 2: Castaway - Electronic Arts

11. CrySis - Electronic Arts

12. Halo 3 - Microsoft

13. My Sims - Electronic Arts

14. New Super Mario Bros. - Nintendo

15. Football Manager 2008 - Sega

16. Motorstorm - Sony

17. Mario Party 8 - Nintendo

18. Resistance: Fall of Man - Sony

19. The Legend of Zelda: Phantom Hourglass - Nintendo

20. Tiger Woods PGA Tour 08 - Electronic Arts

Liste, 10 Kasım - 17 Kasım 2007 tarihleri arası baz alınarak hazırlanmıştır.

Call of Duty 4: Modern Warfare 1.2 yaması yayımlandı

2007-11-21T02:13:00.002-08:00

Infinity'nin başarılı FPS

oyunu Modern Warfare için yeni bir yama yayımlandı. Yan yatma kamera açısı ile ilgili bazı hataları düzeltirken, yeni gelecek modlara hazırlık niteliği de taşıyan yamayı bu adresteki serverlardan size uygun olanını seçerek indirebilirsiniz.

Tom Clancy's Rainbow Six Vegas 2 hakkında ilk detaylar açıklandı

2007-11-21T02:13:00.001-08:00

Fransız yapımcı Ubisoft, başarılı Taktik/FPS

oyunu Rainbow Six Vegas'ın devamının geleceğini geçtiğimiz günlerde açıklamasının ardından detayları da su yüzüne çıktı. Yves Guillemot'un yaptığı açıklamaya göre oyunumuz Sin City adında bir şehirde geçecek. İlk oyuna göre gerek oynanış, gerekse görsel açıdan birçok yenilik barındıracak. Ayrıca başarılı co-op modu ve çoklu oyuncu seçenekleri de aynen korunuyor. Çıkış tarihi ise - şimdilik - Mart 2008. Yayımlanan tek ekran görüntüsüne ise bu adresten ulaşabilirsiniz.

CrySis

2007-11-21T02:12:00.003-08:00

004'ün Şubat, Mart ayları oyuncular olarak olabildiğince kendimizi Half Life 2 haberlerine kaptırmışız, başka bir şey düşünemez olmuşuz. Birden FarCry diye bir demo düşüvermiş gökten, aman yarabbim böyle bir

oyun yapılacak mıydı? Akabinde oyun gelmiş, başka birşey konuşamaz olmuşuz, tüm beklentiler askıya alınmış öncelik FarCry'a verilmiş. İncelemelerde ödül üstüne ödüller almış. Hatta beklenen oyunların gecikmesi FarCry'ın çıkmış olmasına bağlanmıştı. Birde böyle bir oyunun yapılmış olması yetmezmiş gibi yapanların da Türk kardeşler olduğuyla iyice böbürlenmeye başlamışız. İşte yaptık mı böyle yaparız, Türk'ün gücü sesleri ayyuka çıkmış. Bu kadar gururlanmamız için o kadar fazla sebebimiz vardı ki çok sevinçliydik. Sonrasında ise CryTek ismi bir teknoloji başlangıcı, güç gösterisi olarak sık sık karşımıza çıkacaktı. Beklenen an geldi ve CrySis duyuruldu. Oyun şimdiye kadar görmediğimiz güzellikte grafik ve her zamanki gibi birçok vaat ile ağızlarımızın suyunu akıtmayı başardı. Her yeni görüntü ile daha bir sabırsızlanmaya başlamış, çıkan videolar ile nerede ise uzun metrajlı bir film yapabilecek kıvama gelmiştik. Herkesin sabırsızlıkla beklediği 'Peki oyun Türkçe olacak mı?' sorusuna yanıt gecikmedi ve dünya standartlarında bir oyunun %100 Türkçe olacağı CryTek CEO'su Cevat Yerli'den geldi. Artık tek yapmamız gereken sistemlerimizi hazır etmek ve koltuklarımıza yaslanıp beklemekti.

Bir rüya gerçek oldu...

Oyuncular olarak sürekli gerekli desteğin Türkiye pazarına verilmediğinden şikayetçi olduk durduk. Haklı sebeplerimiz vardı. Elin Tanzanyalısı kendi dilinde oyun oynarken biz neden oynayamıyorduk? Suçumuz var mıydı peki? Birçok sorundan kendimizi sadece oyun oynayarak arındıran, rahatlayan oyuncular değil miydik bizlerde? Farklı amaçlarımız var mıydı? Yoktu, bizde herkes gibi kendi dilimizde oyun oynamak istiyorduk, gereken desteği göstermemiz beklendi durdu. Peki neydi bu çifte standart? Diğer ülkelerde kopya oyun yok muydu, milyonlarca insanın netten oyunları indirdiği tek ülke acaba Türkiye miydi? Kopyanın en çok teşvik edildiği, bunu önlemek adına kendi dilinde oyunların çıkarıldığı Rusya'dan daha kötü durumda mıydık? Hayır! Peki eksiklerimiz nelerdi? Bunları görmedik mi? Gördük, beklentilerimiz arttı. İşte beklenen fırsat geldi çattı. Peki şimdi ne olacaktı? 'Biz tüm zorluklara rağmen içimizden gelerek, kalbimizle yaptık bu işi' demedi mi Cevat Yerli? Diğer ülkelerde satılan fiyat etiketinden daha aşağıda tutulmadı mı Türkiye fiyatı? İşte artık hiçbir bahaneniz yok arkadaşlar. Artık destek zamanı. Bahaneler arkasına sığınmak için sebebiniz yok. Bu projeye vereceğiniz destek ile bundan sonrası için Türk oyun sektörünün gelişmesinde, insanların dikkatlerinin buraya çekilmesindeki en büyük etken sizler olacaksınız. Parasını gereksiz sponsorluklar için harcayanlar görecek ki Türkiye'de bir oyuncu kitlesi var. Azımsanmayacak bu kitleyi kimse göz ardı edemeyecek. Diğer firmalar işin ciddiyetini görüp evet bizde bu desteği vermeliyiz diyebilecekler. O yüzden bundan sonrası için oyun sektöründeki tek adam siz olacaksınız. CrySis'i Türkçe almalı, orijinal oynamalı ve bu özeni herkesin göstermesini istemelisiniz. Artık bir oyunun kopya oynanmaması gerektiğini insanlara göstermeli onları utandırmalısınız. Bundan sonrası için bizlerin değil firmaların bahanesi olmayacaktır. Eğer bu piyasayı ve Türk oyuncularını bu özveriye rağmen kaybetmeyi göze alacaklar ise o zaman yolumuza bildiğimiz gibi devam ederiz. Peki bir oyun yazısında bunları anlatmalı mıydım? Evet çünkü bunca yıl bende herkes gibi aynı beklentiler ve bahaneler içinde idim, artık Türkçe oyunlara destek verme zamanıdır. Bunu ise bir dünya standardı ile bizlere sunan CryTek'e borçluyuz. Onlar bizlere güvendi, biz de güvenlerini boşa çıkarmayacağız.

CrySis�in seslendirmeleri filmleri aratmayacak kalite ile profosyonel bir kadronun eseri

Hayatın için dövüş!

Crysis'in konusunu bilmeyen kaldı mı bilmiyorum ama bir kez daha özet geçeyim. 2020 yılında Kuzey Kore açıklarında bir adaya belirsiz bir gök taşı düşer. Gök taşı ile birlikte para normal olarak adanın bir kısmı buzul bir hal alır. Kuzey Kore hükümeti ise olay ile birlikte adayı dışarıyla iletişime kapatır ve Kuzey Kore Halk Ordusu (KHO) bölgeye konuşlanır. Biz de adada bulunan arkeologlar ile iletişimin kopması ile birlikte Amerikan özel hareket ekibiyle birlikte onları arama görevine veriliriz. Görev esnasında ise takım kaptanı Dr. Rosenthal adanın KHO tarafından işgal edildiğini bildirir. Bundan sonra ise öncelikli görevimiz KHO ile sıcak çatışmadan kaçınmak ve rehineleri kurtaramaya öncelik vermek olacaktır. Ama olaylar istenildiği ölçüde gitmez ve KHO müdahalesi ve gizli bir biriminde ele geçirilmesi ile özel donanımlı nano giysilerimiz ile tam yetki verilerek olaya müdahil olmamız istenir. Bundan sonrasını ise anlatmıyorum çünkü bu keyfi Türkçe olarak yaşamak sizlerin hakkı. Söylediğim onca şeyden sonra oyunu oynarken ne kadar İngilizce'niz iyi olur ise olsun Türkçe oynamanın ne kadar zevk verdiğini göreceksiniz. Bazen öyle durumlar oluyor ki tüylerim diken diken oluyor. Kontrollere varıncaya kadar %100 Türkçe bu oyun gözlerimizi yaşartacak kalitede.

Assassin's Creed

2007-11-21T02:12:00.001-08:00

ğrenmeye dair bazı kuramlar insan beyninin doğuştan gelen bir kapasiteye sahip olduğunu ve yeni doğan bir bebeğin zihninin tam olarak boş olmadığını savunur. Tıpkı yeni doğmuş bir serçenin annesi hiç göstermemesine rağmen hamam böceği yerine kurtçukları yemesi gibi yeni doğan bir insanın beyninin de bembeyaz bir defter kadar temiz ve boş olmadığını düşünebiliriz. Hayvanların bu tür tepkileri içgüdüsel olarak açıklansa da insanı yeryüzündeki diğer canlılardan

farklı yapan sırlarla dolu zihin yapısı, neler yapabileceğinin sınırlarını henüz öğrenememiş bizler için çok daha fazlasını saklıyor olabilir kilitli kapılar ardında. Görünüşünüz, mizacınız ve kişiliğinize etki eden DNA�nızın yapabildikleri acaba bunlarla mı sınırlı? Peki ya bu gizemli genetik spiral kod içerisinde sadece sizin değil, sizden öncekilerin hatta atalarınızın da sahip olduğu izler, zihin haritaları ve yaşantılar taşıyorsa? Ve dahası bu haritaları kullanarak zihninizde geçmişe dönebilecek bir teknolojiniz varsa ne yapmak isterdiniz? �Keşke� diye başladığınız cümleler için yeni bir şans ya da çok daha fazlası... Ortadoğu�nun adeta havasına sinmiş, bin yıllık bir gizemi çözebilmek, hala paylaşılamayan ve bu kadar arzu edilen şeyin ne olduğunu bulmak ve bin yıldır hakim olan huzursuz, hırçın bulutları bu topraklardan defetmek. Evet işte Animus belki de bunun için tasarlanmıştı. Ya da çok daha fazlası için.

Animus bir grup bilim adamı tarafından geliştirilen ve insan genetik haritasını kullanarak geçmişe doğru zihinsel bir yolculuk yapılabilmesini sağlayan gelişmiş bir makine. Bilim adamları amaçlarına ulaşabilmek için atalarından birisi bölgedeki bir suikastçı tarikatının müridi olan, bu topraklarda yaşamış ve kendisi de hayatında daha önce suikastçılık yapmış ancak bundan sıyrılmış bir ismi: Desmond�u kullanarak çözüme ulaşmak istemektedir. Animus kullanılarak gerçekleştirilen bu gizli çalışmalar özel ve dışarı kapalı bir ofiste yapılmakta ve bu süre içerisinde Desmond bu laboratuarda doktor ve asistanı (Kristen Bell) dışında kimseyle görüşememekte ve burada tutulmaktadır.

Biraz önce yazdıklarım özellikle 12. Yüzyılın sonlarında bin bir gece masalları kaçkını ateşli bir prens ya da ninja benzeri bir şeyler bekleyenleri dumura uğratmış olabilir. Evet, videolarda çoğu zaman gördüğünüz o ilginç DNA motifli efektler aslında Animus�un zihninizde yarattığı senkronizasyon dalgalanmalarından başka bir şey değil. Peki o büyük umutlar bağladığımız Altair nerede?

Altair: ǀ El ǀ ta ǀ iyr ǀ ya da kısaca Tahir

Hikayemiz öteki boyutta ise yaptığı önemli bir hata nedeniyle gözden düşmüş bir suikastçı olan Altair'in Assassin's Order'da (bir çeşit bölgesel suikast tarikatı) kaybettiği itibarını yeniden kazanmak için çıktığı epik yolculuğu konu alıyor. Mason lider Robert de Sable'i öldürmekte ve efsanevi Mason hazinesini ele geçirmekte başarısız olan Altair, Assassin Order'daki en düşük mevki olan yeni öğrenci müritlere verilen seviyeye düşürülür. Sahip olduğu tüm gücü ve silahları elinden alınır.

Assassin'lerin lideri, Sinan ya da namı değer El Muallim kahramanımıza kendisini affettirmek için bir fırsat sunar, Altair Kutsal Topraklarda Üçüncü Haçlı Seferlerinin yarattığı düşmanlıkları daha da körükleyip bunlardan yararlanmak isteyen kişileri öldürmelidir. Bu sayede bölgedeki olaylar durulacak ve yeni bir barış çağı için yolundaki son engeller de ortadan kalkacaktır.

Oyunumuz başladığında Kral Richard liman şehri Akr'ı Saracen'lerin elinden tekrar almayı başarmıştır. Birliklerini güçlendirmek üzere şehre konuşlanan Haçlılar güneye doğru ilerlemek üzere hazırlanmaktadır. Haçlıların asıl hedefi Kilise adına tekrar ele geçirmeyi planladıkları Kudüs'tür. Ancak Kudüs'ün lideri Saracen ordusunun lideri Salahaddin'dir. Ordusunun Akr'daki yenilgisinden sonra birşeyler yapılmalıdır. Saracen'ler Arsuf kalesinin önlerinde Haçlıları tuzağa düşürmek ve Kudüs'e ulaşmasını engellemek üzere yığınak yapmaktadır.

Ancak bu savaş manevraları Kutsal Toprakların geriye kalan tümünü korumasız ve sahipsiz kalmasına neden olmuştur. Richard ve Salahaddin savaş alanında birbirleriyle savaşırken arka planda onların yerine gelen insanlar elde ettikleri gücün avantajlarını kendi lehlerine istismar etmeye başlamıştır. Kutsal topraklarda provakasyon, istismar ve yolsuzluk hüküm sürmeye başlamıştır. Ve kahramanımız Altair kendisini bu kaosun ortasında bulur. Hedefi, elde ettiği gücü en çok suiistimal ettikleri görülen bu kişilerin öldürülmesidir. Ve Altair görevlerine başlar...

Gears of War

2007-11-21T02:11:00.003-08:00

eredeyse bundan 1 yıl önce, Microsoft�un yeni nesil oyuncağı ile birlikte piyasadaydı Gears of War. Çok öncelerden tanıtılmış olan yeni nesil Unreal grafik motorunu sonuna kadar kullanan bu oyun, abartısız her otoriterden ve oyuncudan geçer not almayı fazlasıyla hak etti. Mükemmel bir görsellik, harika animasyonlar, daha önce yaşatılmamış türde atmosferi ve dahası ile arşivlerin en güzel köşesinde yerini aldı. Tabii ki böyle bir oyunun, özellikle Unreal yapımcısı Epic�in biz bilgisayar kullanıcılarını es geçmesi, mouse ve klavye kullanımı ile doruklara çıkabilecek bir kapasiteye sahip Gears of War�ın sadece Xbox 360�a özel piyasaya sürülmesi, o günlerde hafif bir yaygara yaratsa da, zamanla unutuldu. Ama bu durumu içlerine yediremeyen çalışanlar(ya da inadından vazgeçen Microsoft) yüzünden olacak ki geçtiğimiz aylarda

PC yolcusu olduğunu da öğrendik. Bu haberin yayımlandığı dönemde Unreal 3�ün de yapımının kısa süre sonra tamamlanacağı haberinden çok oyunun bilgisayara port edilme işinin Painkiller�dan tanıdığımız People Can Fly şirketine verilmesi biz oyuncuların kafasında birçok soru işareti oluşturmuştu. Oyun yapımcılığı tecrübesi bakımından fazla geçmişi olmayan bir firma, bakalım bize neler sunabildi.

Sen ne güzel şeysin öyle?

İlk cümlem bu oldu oyunun açılış videosu ve ardından kontrolün bana verilmesi ile birlikte. Grafik ayarlarını fazla kurcalamadan, tüm opsiyonların orta seviyelerde ve çözünürlüğü de 1024-768 kıvamında bırakarak seçmiştim yeni oyunu. Ama görüntülerin artık eskimiş monitörüme yansıması ile birlikte uzun zamandır olan yüksek beklentimin ne kadar haklı olduğunu anladım. Heyecanla yürüme ve kamera açılarını denerken karakter animasyonlarının yumuşaklığı, ortamın terk edilmiş, karanlık atmosferi içinde süzülüyordu adeta. Bir süre ilerledikten sonra oyunun dinamiklerini denemekten çok �ohoo şu gökyüzünün güzelliğine bak, yüzündeki detaylara bak� gibi kendi kendime serzenişte bulunurken incelemeyi aklıma getirerek daha sağlıklı odaklanabildim ancak. Yukarıda da belirttiğim gibi uzun zamandır beklediğim bir oyundu ve senelerdir görüşmediğiniz bir dostunuzun ziyarete gelmesi gibi bir durum söz konusuydu. Neyse, oyunumuza geri dönelim.

Madem grafiklerden söz ettik, oradan devam edelim. Geçtiğimiz haftalarda deneme şansına eriştiğimiz Unreal 3 ile neredeyse aynı çizgiyi koruyor Gears of War. Detaylardan kaçınmayan yapımcılar, her ufak nokta üzerinde özel olarak çalıştıklarını açıkça belirtiyor gibiler adeta. Göze batan ufak bir kaplama solgunluğu ya da �bak, bu olmamış işte� diyebileceğiniz teknik bir detay bulmak hayli zor. İşin en güzel tarafı ise orta seviyeli sistemlerde bile şaşırtıcı derecede akıcı şekilde çalışması. 2.4 p4, 1 GB ram ve x1600pro üzerine kurulu sistemimde harika görsellik ve oynanabilirlikle çok zevkli dakikalar geçirdim. Bu optimizasyon başarısı için öncelikle grafik motorunun sahibi Epic�e, ardından People Can Fly�a teşekkür etmek istiyorum.

Teknik detaylara yoğunlaşmışken seslere de göz atalım (inceleme sondan başladı gibi sanki). Birçok oyuncunun zaman zaman es geçtiği ama bence kesinlikle gözden kaçırılmaması gereken detaylardır oyun içinden kulağınıza gelen güzellikler. Gears of War�da bu güzelliklerden nasibini fazlasıyla almış durumda. Özellikle karakterlerin yerden silah veya mermi alırken, düşmanı öldürdüklerinde ya da kendi aralarında konuşurken verdiği tepkileri dinlemek için bile oynayabilirsiniz. Seslendirmelerin üst düzeylerde oluşu ve yapımcıların hiçbir masraftan kaçmayarak bu iş için yetenekli aktörlerden yararlanmaları, oyunun atmosferini en üst seviyelere çıkartabiliyor çoğu zaman. Müzikler ise başarılı sanatçı Kevin Riepl'in hayal gücünün doruklarına dayanıyor. Sizi bir an bile sıkmayan, aksine gaza getiren ve kendi başına bile dinlenebilen parçalardan oluşan çok güzel bir soundtrack albümü mevcut.

Silent Hill: Origins

2007-11-21T02:11:00.001-08:00

ilent Hill serisini hemen her oyuncu duymuştur. Adventure oyunlarının vazgeçilmez unsurlarından olan korku öğesini sömürü noktasına varacak kadar kullanan, ilgi çekici senaryoya sahip oyunlardan oluşan başarılı bir seridir. İlk oyun Silent Hill 1 ile PS'de başlayan bu gerilim dolu macera bugüne kadar çeşitli platformlara çıkan 2, 3 ve 4. oyunlarıyla dünya çapında büyük bir hayran kitlesi edindi. Adına

siteler açıldı, forumlarda senaryosunun karanlıkta kalan kısımları uzun uzun tartışıldı, Silent Hill the Book of Lost Memories isimli bir kitabı, Silent Hill Experience ismiyle PSP için hazırlanmış çizgi roman tarzında değişik birkaç senaryo içeren bir UMD disk piyasaya çıktı, her ne kadar bizim oyunlardan bildiğimiz senaryoyla tam olarak uyuşmasa da "fena değil" denilebilecek bir filmi bile çekildi. Silent Hill üzerine bu kadar çok proje yapılırken bizi daha çok cezbeden kısım olan oyunların en son çıkanı SH4, 2004 yılında piyasaya çıkmıştı. İşte uzun bir aradan sonra Konami yalnızca PSP konsolu için raflarda yerini alan, SH adıyla yapılan beşinci oyun Silent Hill Origins ile karşımıza çıkıyor. Önceki oyunlar Konami'nin "Team Silent" ekibi tarafından yapılmışken Konami bu sefer oyunun yalnızca dağıtımında rol alıyor. Oyun "Climax Group" tarafından geliştirildi.

Welcome to Silent Hill

Karakterimiz Travis Grady mutlu mesut yoluna devam eden, kendi halinde, arkadaşlarıyla telsizde şen şakrak muhabbetler eden bir kamyoncudur. Derken yolun ortasına bir kız çocuğu atlar. Travis frene basar, kamyon acı bir fren sesiyle kayarak durur, kamyondan iner. Kız kaçar. Oyunumuza burada başlıyoruz. Kızın peşinden giderken görülen bir tabelada yazan yazı olacakların habercisidir."Welcome to Silent Hill"

Eee oyun Silent Hill olunca mekanımız doğal olarak yine Silent Hill. Serinin önceki oyunlarından öğrendiğimiz kadarıyla burası vakti zamanında kendi halinde normal bir yerleşim yeridir. Burada yaşayan bir grup insan amacı cennetin kapılarını dünyaya açmak olan bir tarikatın(the order) üyesidir ve bir gün, bu ideallerini gerçekleştirmek maksadıyla tanrıyı doğuracağına inandıkları Alessa Gillespie isimli küçük bir kız çocuğunu kullanarak bir ayin yaparlar. Bu ayin sonrası çıkan yangında Alessa'nın bedeni tamamen yanar ve tarikat üyelerinden Dr. Kauffman yönetimindeki Alchemilla Hastanesi'nde, hemşire Lisa Garland'ın gözetimi altında bakıma alınır. Sonraları Alessa bir şekilde güçlenir, tarikatın elinden kurtulur. Silent Hill'in bir nevi hayalet kasabaya dönüşmesine neden olacak olaylar başlar. SH Origins ile bu olayların başlangıcı ve öncesi, Travis'in kendi geçmişine ışık tutacak hikayesiyle harmanlanarak anlatılıyor.

Travis neler olup bittiğini anlayamadan kendini kasabada bulduğunda, elimize bir harita geçiyor. Haritada serinin diğer oyunlarından aşina olduğumuz Alchemilla Hospital, Greenfield Apartments vs. gibi daha birçok tanıdık mekan göze çarpıyor. Bunlardan bazılarında bayağı vakit geçirirken bazılarına hiç girmiyoruz, bazılarını da yalnızca bir kapısından girip diğer tarafından çıkarak karşıya geçmek için ziyaret ediyoruz. İlerledikçe yolların geçişe izin vermeyen kısımları, açmayı denediğimiz ama açamadığımız kapılar vs. aynen diğer SH oyunlarında olduğu gibi haritada işaretleniyor.

Aynanın diğer tarafı

Mekan tasarımları bir SH oyununa yakışacak biçimde. Özellikle hastane ve sanitarium bölümündeki odalar ayrı ayrı büyük bir özenle tasarlanmış. Diğer oyunlardaki gibi hemen her mekanın bir de yıkık-dökük, her tarafı harap olmuş, yer yer kan ve pasla kaplı alternate olanı var. Oyunda ilerledikçe aynı mekanları alternate olarak da gezmemiz gerekebiliyor. Normalde kapalı olan kapılar alternate halde iken açık olabiliyor, tersi de mümkün. Yine normalde bir nesneye erişmemizi engelleyen yapılar, aynı mekanın alternate olanında ortadan kalkmış olabiliyor. Normal mekanlardan alternate olanlara geçiş içinse aynaları kullanıyoruz. Genelde tuvalet, banyo gibi yerlerde karşımıza çıkan aynanın önüne gidip X'e basarsak Travis aynaya dokunuyor ve güzel bir efekt eşliğinde etrafımızdaki mekanın dönüşümüne şahit oluyoruz. Zaten eğer aynalardaki görüntülere dikkat ederseniz çevrenizdekiyle aynı olmadığını fark edersiniz. Aynalar oyunda geçiş gerekli olan yerlerde ve yakınlarında yerleştirilmiş. Çoğu zaman fazla dolaşmak gerekmiyor, haritada işaretlenmiş olmasından yararlanarak yakında bir yerlerde bulabileceğimiz bir ayna vasıtasıyla paralel evrene geçebiliyoruz.

Oyun Sektörü

2007-11-17T11:50:00.001-08:00

Oyun yapmak, oyun firmalarında çalışmak, bazı oyuncuların hayallerini süsleyen şeylerdir. Eminim aranızda bu hayalleri gerçek yapmak isteyenleriniz vardır. Peki bu planları yaparken, oyun sektöründe işlerin nasıl yürüdüğünü biliyor musunuz? Bir oyun firmasında ne gibi işlerde çalışabileceğiniz hakkında bir fikriniz var mı? Bir oyun firmasına nasıl girebilirsiniz, hangi bölümler sizin için daha uygundur, bu hayalleri gerçek yapmak için ne gibi bir strateji ile hareket edilmelidir biliyor musunuz? Öğrenilmesi gereken ne kadar çok şey var değil mi?

Merak etmeyin. Eğer bir şeyi gerçekten yapmak istiyorsanız yaparsınız. Önemli olan planlı, programlı ve doğru adımların atılmasıdır. İşte ben, aranızda bu konular hakkında bilgi edinmek isteyen yeteneklerin olduğunu düşünerek sizlere bazı önemli bilgileri bir yazı dizisi halinde yazmaya karar verdim. Bu yazacaklarım oyun sektörünün perde arkası hakkında bilgi edinmek isteyenlerden, oyun yapımını meslek haline getirmek isteyenlere kadar geniş bir yelpazeye yöneliktir. Hepinize yararlı olması dileğiyle.

Oyun Sektörünün Gücü

Oyun yapımı senelerdir var olan ve gittikçe büyüyen bir meslek. Teknolojinin gelişim eğrisine bağlı olarak oyun sektörünün piyasadaki önemi de gittikçe artıyor. Rahatlıkla diyebiliriz ki; günümüzde oyun sektörü film sektörü ile yarışacak düzeye gelmiştir. Artık sadece pespembe bir hayal olduğu için değil, işin içinde büyük paralar döndüğü için de, insanlar oyun sektörüne adım atmaya çalışmaktalar. Xbox konsolu için Halo 2 çıktığında, bir gün içerisinde 125 milyon $ yaparak o hafta sinemalarda oynayan tüm filmlerden daha çok kazanç elde ettirmiştir. Oyun sektöründe ne gibi rakamların döndüğüne güzel bir örnek.

Sektör'de konuşulan rakamlar böyle uçuk olunca, zaman içerisinde firmalar ve çalışma standartları da yeniden düzenlendi. Yıllar önce olduğu gibi bir kaç arkadaş bir araya gelip de bir oyun çıkarmıyor artik. Daha büyük çapta projeler üzerinde programlı çalışarak ve çok daha uzun bir yapım aşamasından geçerek oyunlar piyasaya çıkıyor. Eskiden çocukça olduğu düşünülen bu uğraş, şu anda dünyanın en çok para yapan ve en popüler mesleklerinden birisi. Fakat oyun sektöründe iş yapmak ve bu işten hayatınızı kazanmak istiyorsanız, profesyonel davranmanız ve çok çalışmanız şart. Gerek sektöre adım atmadan önceki dönemde, gerekse bir iş bulduktan sonra, yoğun çalışma temposu, uykusuz geceler ve bazen de stresli çalışma ortamı hayatınızın bir parçası olacak.

Böyle bir meslek beraberinde bir çok yan iş olanaklarını da getiriyor tabii ki. Bazıları hala büyümekte olan oyun sektörünün kardeş alanları da para kazanmak için güzel birer meslek sahası. Oyun dergileri, ses stüdyoları, motion capture oyunculuğu, seslendirme sanatçıları gibi bir çok ilginç ve hoş meslek oyun sektörü ile bire bir çalışmalar içerisinde ve aynı yolda ilerlemekteler.

Teknik olarak sektörü bir bütün olarak ele alsak da, oyun sektörü kendi içerisinde onlarca parçaya ayrılmış durumda. Değişik platformlar için yapılan oyunlar neredeyse tamamen değişik yapıya sahipler. Her platformun size sunduğu imkanlar farklı olduğu için karşılaşılan zorluklar da farklı oluyor. Platformlar oyun sektörü hakkında bilmeniz gereken ilk şeylerden birisi.

Goal 3

2007-11-17T11:48:00.000-08:00

"Atarilerin ve atari kasetlerinin oyunculuğumuzun tümünü oluşturduğu dönemdi. Ebeveynlerin çoğunda Atarilerin televizyonları bozduğu düşüncesi hakim olsa da çocuklar aldırmazdı. Top oynamaktan veya bisiklete binmekten arta kalan zamanda bazen tek, bazen bir arkadaşla Atari'nin karşısına geçilirdi. İkinci kolun olmayışı o kadar büyük bir sorun değildi nitekim yedek kol yoksa gelen arkadaş getirirdi. Peki ya oyunlar? Çoğunun adı bile doğru düzgün söylenemezdi. Yeni kasetler takas yoluyla temin edilirdi ama kurallar katıydı. Tek oyunlu kaset tek oyunluyla, çok oyunlu kaset ise gene sadece çok oyunluyla değiştirilebilirdi. Bir gün yine kaset değiştirmek için evden heyecanla çıkılmıştı. Ne yazık ki bu heyecan uzun sürmedi. Tek oyunlular arasında beğenilen bir oyun yoktu, rastgele bir kaset seçildi. Bu umutsuzca seçilen kasetin çocukluğuna damga vuracağını nereden bilinebilirdi ki?"

Nedir Goal 3?

�Kunio Kun no Nekketsu Soccer League� yani bizim bildiğimiz adıyla Goal 3 adından da anlaşıldığı gibi bir futbol oyunu. Kasetimizi takıp menüyü geçer geçmez karşımıza üç seçenek geliyor; Lig, Maç ve Penaltı. Bunları biraz daha açacak olursak; Lig oyunun asıl kısmı. Burada oyundaki 12 takıma karşı Japonya olarak mücadele ediyoruz. Bu takımlar Kore, Tayland, Moğolistan(Asya Ligi); Kamerun, Gine, Senegal(Afrika Ligi); Arjantin, Brezilya, Meksika(Amerika Ligi) ve son olarak İngiltere, Almanya, İtalya(Avrupa Ligi). Şampiyonluğa giden yoldaki bu mücadelemizde kendi belirlediğimiz sırayla ilerleme imkanımız da mevcut tabii ki. Maç modu oyunun çok oyunculu kısmı diyebilirim. 2�4 kişiye kadar oynanabiliniyor. Onun dışında maçların Lig modundaki maçlardan herhangi bir farkı yok. Penaltı ise evlere şenlik son oyun modumuz. Kaleciyle karşı karşıya belli bir süre içinde gol atmaya çalıştığımız bu bölüm oyunun beklide en zevkli yeri. Maçlarımız 6�şar adamdan halı saha havasında geçiyor. Müzikler ise oyunun atmosferini destekliyor. Oynadığımız yere göre müziklerimiz ve sahanın şekli değişiyor. Her takıma has özel şutlar, topu alıp sahanın bir köşesine götüren rüzgar, oyuncuların tepesine düşen yıldırım, parçalanan ağlar... Bunlar ve şu anda hatırlayamadığım bir dolu küçük ama bir o kadarda zevkli detay. Goal 3'ü rüyalarımızın oyunu yapan bu detaylardı belki de, kim bilebilir ki?

Goal 3 insanın kendine yakışanı giymesidir!

"Goal 3 balık vuruşudur."
"Goal 3 bize Japoncayı öğreten oyundur."
"Goal 3 yedek kol alma sebebimizdir."
"Goal 3 gol attığımızda rakibin ağlamasına sevindiğimiz oyundur."
"Goal 3 atarimizin adaptörünü yakabilendir."
"Goal 3 Pes'ten ya da Fifa'dan daha fazla zevk verendir."
"Goal 3 bize rekabeti yaşatandır."
"Goal 3 Atarinizi sevmenize neden olandır."
"Goal 3 yedi yaşındaki küçük bir çocuğun hayatında önemli bir yere sahiptir."
"Goal 3 şu anda bile adı geçtiğinde, incelemesi yazıldığında, emülatörlerle oynandığında gözleri dolduran, duygulandırandır. O günler gözünüzün önüne geldiğinde "Vay be, 10 yıl mı geçmiş şimdi?" dedirtendir. Ve evet; Goal 3 insanın "çocuk" olmayı özlediğini hissettiği oyundur, sanat eseridir..."

Top Spin 2

2007-11-17T09:20:00.002-08:00

Türkiye�de yoldan geçen herhangi birisine �Hangi sporcuyu seviyorsunuz?� diye sorarsanız, bunun cevabı %90�dan daha fazla bir ihtimalle futbolcuların içinden seçilmiş bir sporcu olarak geri gelecektir. Bunun sebebine eğildiğimiz zaman, Türkiye�deki spor alanının genellikle futbol ve biraz da basketbol çevresinde dolaşması. Son zamanlara doğru bu konuda bir hareketlenme görünse de, yine de futbol ve basketbolun dışında diğer sporlar çok fazla tercih edilmiyor. Mesela tenis? Tamam tamam, uzatmadan oyuna giriş yapalım.

Klasik giriş..

Yeni oyundan önce, serînin geçmişine kısa olarak göz atmak istiyorum. Serînin ilk oyunu, 2004'te piyasaya çıkmış ve o zaman oyuncular açısından iyi bir grafik çizmişti. Özellikle Atari dönemlerinden kalma �kötü tenis oyunları� etkisini silmeyi başarmıştı. Ayrıca PC�lerde kaliteli bir tenis oyunu oynama şansı vermişti oyunculara. Sonra kulağıma gelen birkaç haber, serînin yeni oyununun, yani şu anda karşımızda duran Top Spin 2�nin çıkacağı yönündeydi. Kimseye bir şey demesem de, herkes çoktan duymuş ve merakla beklemeye başlamıştı. Kimseye söylemeyin ama, ben de o bekleyenlerin başını tutuyordum.

Oyun çıktı çıkmasına ama nasıl çıktı. Gecikme beklenmiyordu oyundan zaten, neyse ki yapımcılar da bu konuda dikkatli davrandılar ve herhangi bir gecikme yaşanmadan oyunu bizlere sundular. Bize de oyunu yükleyip sizlere tanıtmak kaldı�

Klavye mi yoksa raket mi?

Oyunu yükledikten sonra her zaman yaptığımız gibi menüyü süzüyoruz. Çok abartılmamış bir menü var karşımızda. Herhangi bir spor oyunu için yeterli düzeyde olan bu menü, Singleplayer, Options gibi klasik ayarları içeriyor. Bizi en çok ilgilendiren bölüm, yani Singleplayer�a giriş yapıyoruz ve yavaş yavaş kendimizi kortlarda hissetmeye başlıyoruz.

2K Games, oyunun içeriğini başından beri zengin tutmuş. Singleplayer�a girdikten sonra karşımıza üç farklı mod çıkacak. Bunların ilki Exhibition, yani istediğimiz bir tenisçiyi seçip rakibi de seçtikten sonra serbestçe maç yapacağımız kısım. Bu kısmın fazla açıklanmaya ihtiyacı yok sanırım. Diğer bir kısım ise Tournament Mod. Burada kendi yapacağımız tercihlerle oluşturacağımız bir turnuva içerisinde mücadele vereceğiz. Örnek vermek gerekirse FIFA serîlerinde bu karşımıza çıkmıştı.

Singleplayer�da son kısım ise, oyunun neredeyse tamamını kapsayan kısım, yani Career kısmı. Türkçe olarak telaffuz edersek Kariyer modumuz. Bu kısmı seçtiğimiz anda, şu ana kadar gördüğümüz oyundan daha farklı ve çok daha geniş bir dünya karşılayacak bizi. Kariyerimize başlamadan önce yapmamız gereken klasik işler var. Bunlardan ilki sporcumuzu oluşturmak. Saç stilinden servis kullanım şekline kadar her şeyini seçerek yöneteceğimiz oyuncuyu yaratıyoruz. Kendi oyuncumuzu yarattıktan sonra da koçumuzu seçiyoruz ve bu geniş dünyaya ilk adımımızı atıyoruz. Yapmamız gereken, 200. olarak başladığımız Dünya sıralamasında en üst noktaya ulaşmak. Bunun içinse her maçı kazanmak çok önemli. Klasik bir yükseliş senaryosunu başarmaya çalışacağız yani. Girdiğiniz her maç, kazansanız da kaybetseniz de sizin için bir tecrübe oluyor. Bu önünüze çıkacak kritik maçlar için önemli bir etken.

Maça başladığınızda sizi bekleyen ilk sürpriz kontrollerin zorluğu. Gamepad düzenine göre düzenlenmiş olan kontroller, �B1,B2� olarak karşınıza çıkıyor ve sizi ilk başlarda oldukça zorluyor. �Nerede benim raketim!� diye bağırmaktan kendinizi kurtarırsanız, kontrollere alışmaya bakın. Zaten kontrollere alıştıktan sonra her şey yolunda gidecektir.

�Gol!!! Pardon ya, o futboldaydı..�

Oyuna ısındıktan sonra asıl zevki çıkartmaya başlayabilirsiniz. 2K Games, oyuncular için muhteşem bir oynanabilirlik hazırlamış. Öyle ki, havaya girdikten sonra monitör karşısında sağa sola yatabilirsiniz. Hayır, araba yarışı falan oynamıyorsunuz. Ya da herhangi bir FPS. Sadece karşınızda oynanabilirlik olarak muhteşem bir seviyeye çıkmış bir simülasyon-spor oyunu var. Oyunun atmosferi, yaptığınız maçlar süresince harika bir şekilde ilerliyor. Yapımcılar gerçekten bu konuda çok fazla çalışmışlar ve bunu da başarmışlar.

Grafik son zamanlara doğru her oyunun önemli bir unsuru hâline geldi. 2K Games, eğlencenin grafiksiz olmayacağını biliyor olacak ki, grafik konusunda çalışmış. Maç alanları küçük olduğundan, keskin çizimler hâkim oyuna. Teknoloji de sonuna kadar kullanılınca, keskin çizimler oyuna güzel bir görüntü veriyor. EA Sports�un spor oyunları dahil olmak üzere grafik olarak en iyi donatılmış spor oyunlarından. Sesler de yapımcıların çalıştığı bir diğer nokta. Menüden tutun da oyun içindeki sesler, seyirci efektlerinden oyuncu bağırmalarına kadar her ses oyuna güzelce aktarılmış. Sesler de, diğer etkenler gibi atmosfere karşılıksız hizmet ediyor.

Bir spor oyununda en etkili etkenlerden birisi de fizik kurallarına uygunluktur. Karşılaşmalar boyunca oyuncuların topla hareketleri, gerçek hayata uygun olarak hazırlanmış. Top fiziğinin yapısında hafif bozukluklar olsa da, çok belirleyici bir eksiklik yok. Ancak hemen belirtmek istiyorum, maçlarda kendinizin bile tahmin edemeyeceği şutlar atıp inanılmaz maçlar kazanabilirsiniz..

Sonuç olarak Top Spin 2, son zamanlara doğru piyasaya çıkmış en eğlenceli spor oyunlarından. Bu konuda şu anda piyasada olan Virtua Tennis 3�e göre daha simülasyon havasında. Bilgisayarınızı bu eğlenceden mahrum bırakmayın, herkese iyi oyunlar..

S.T.A.L.K.E.R. - Shadow of Chernobyl

2007-11-17T09:20:00.001-08:00

Bir oyun duyurulur ve beğenilirse büyük yankı uyandırır. Geniş bir kesimin ilgisini çekerek yakın tâkip altına alınır. Beklentilerimiz, oyuna bir an önce kavuşmak yönünde gelişir; ancak, yapımcı ve dağıtıcı firma işin cılkını çıkarır. Üst üste gelen ertelemeler ile tahmin edilenden çok daha uzun süren yapım aşaması umudun yitirilmesine, daha doğrusu “Ahah, artık bir cacık olmaz bundan, bitti!” şeklinde söylemlerin ortaya çıkmasına sebep olur. Evet, oyun piyasasının gördüğü hatırı sayılır uzunluklarda yapım aşamalarından geçen oyunlar arasında apayrı bir yere sahip olan S.T.A.L.K.E.R. – Shadow of Chernobyl, bu özelliği, ‘beklendiğine değen yapıtlar’ içerisinde yer alması sayesinde kazanıyor. Zîra, bu kadar bekletip ortalığa bomba gibi düşmek her babayiğidin harcı değil.

Tam beş sene evvel duyurulan oyunun konusu, adından da anlaşıldığı üzere, Çernobil üzerine kurulu. 1986 yılında meydana gelen nükleer santral patlaması ile adı tüyleri diken diken eden bir üne kavuşan bu bölgede, günümüzden yaklaşık beş sene sonra bir patlama daha meydana gelir. Henüz tüm yaralarını saramamış –ve tabii asla saramayacak- bölgenin küçük halkı da göç eder. Ayrıca, yaklaşık otuz yıl arayla meydana gelen iki büyük patlama herkesin psikolojisini bozmuş, yayılan radyasyon da fizyolojik bozukların ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Radyoaktif enerji, garip bir şekilde, değerli taşlar getirmiştir beraberinde. Eh, belki âlâkasız olacak ama, bu tip bir olayın çok da absürd olmayacağını kavrayabilmek açısından şöyle bir örnek verilebilir: 14 gram ‘karbon’un radyoaktif bir bozunma sonrası açığa çıkardığı enerjiye, her biri otuz ton kömür taşıyan 1000 adet TIR’ı yakarak ulaşabiliriz, araçları park ediyoruz müsâit bir yere tabii.

Oyun, bu taşları bulup satarak para kazanmaya çalışan Stalker’lardan, iş üzerindeyken ya da başka bir yerde ölenleri kamyonetinin arkasına atıp bir yere taşımakta olan birinin aracının takla atması olayı ile başlıyor. Adamımız, yani o ‘biri’, kazadan ağır yaralı da olsa kurtuluyor ve görevinin başına dönüp ‘iz sürmeye’ devam ediyor. Stalker’lar, bu değerli taşlar için, her yerinde fink atabildiğimiz(!) haritanın en tehlikeli bölgelerine gidiyor, buldukları taşlar içinde en değerlilerini saklıyorlar. Evet, peki bu tehlikeler neler? Elbette akla gelen ilk olgu radyasyon oluyor ki, bu gayet doğal; “Çerbobil’deyiz birader, ne bekliyordun?” yani. Ama olay yalnızca ‘temiz’ arazilerde dolaşmaya çalışmaktan ibâret değil; bu yüzden radyasyondan kurtulmak, işinizin sadece birinci hazırlık evresi oluyor. Yavaştan oyunun amacına yöneliyoruz, hazır mıyız? Ver gazı evlâdım…

AZADE DÜNYA

BBV’lerde ‘serbest dolaşım’ özelliği görmek pek kolay değildir; çoğu oyun size bir görev ve bir yol verir, bu görevi yapmak zorundasınızdır ve hatta o yolu kullanmanız şart koşulmuştur. Ancak S.T.A.L.K.E.R.’da bu duvar yıkılmış, oyunda çok geniş bir arazi var. Bu arazinin kimi bölgeleri tel örgüler ile çevrili olsa da bir şey değişmiyor, işe yaramayacak arazileri, dağı, bayırı alıyor içine çünkü. Yâni haritayı istediğimiz gibi kullanabiliyoruz; Ahmet ‘A’ yolunu tercih ederken biz ‘B’ yolunda istediğiniz gibi ilerleyebiliyoruz. Tamam… peki yol seçimleri neye göre yapılıyor? Elbette oyunda belirli düşmanlarımız var; bunlar her dâim farklı bölgeler almaya çalışan örgütler. Bazen bir depoyu, bazen harâbe bir binayı, bazen de bir köprüyü ya da tüneli ele geçirmek gerekiyor ve biz, Stalker’lar olarak, onlarla bu noktalar için mücadele ediyoruz. Çatışmalar çıkıyor ve bu çatışmanın sonunda bölge bir grubun kontrolü altına giriyor. İşte biz bu noktada, aldığımız görevi yerine getirmek için yola çıktığımızda seçeceğimiz yolların bizim kontrolümüz altında olmasına dikkat etmek durumda kalıyoruz. Daha doğrusu böyle yapmak çok daha mantıklı gibi görünüyor. Yine de, sanmayın ki bu tip yolları tercih ettiğimizde düşman hiç gelemeyecek yanımıza, dostâne bir yolculuk geçireceğiz. Ortalıkta başıboş şekilde dolaşan çok serseri var…

Oyunun kendine ait bir iç dünyası var. Bu dünya bize birçok imkân sunuyor, tercih hakkı veriyor. Az önce bahsettik ‘bölge çatışmaları’ndan; biz, bu çatışmalara kimi zaman dâhil olmama gibi bir şansa da sahip olabiliyoruz. Oradaki lider bir yardım çağrısı yapıyor, eh, biz de o anki işimize göre teklife uygun bir cevap veriyoruz. Bu yardımlaşmalar bazen oyunun kilit noktası da olabiliyor, yani yardım edip grubun bölgeyi ele geçirmesinde önemli bir rol oynarsak, lider, paranın yanında bize özel görevler veya gizli bilgiler verebiliyor. Bunun için adamla samimiyet kurmamız, yardıma ihtiyâcı olan bir yolcu olduğumuza ilişkin ipuçları vermemiz gerekli. Bölge çatışmaları böyle efendim, saygılar… devam!

HIZ DEĞİL, GÜÇ!

Oyun boyunca çeşitli kaynaklardan, özel ya da genel, görevler alıyoruz. Bunların kimisi için süre veriliyor, bu sayede hangi görevi daha önce yapmamız gerektiği konusunda fazla düşünmememiz sağlanıyor. Bu görevler için düştüğümüz yollarda her zaman ama ufak engeller oluyor. Radyasyon bölgeleri ve kasırgaları, mutasyon ile kendilerini kaybetmiş ve genelde ‘aç’ dolaşan hayvanatlar bunların başını çekenler. Ancak tüm bunların yanında, bir engelden ziyâde ‘kaynak’ niteliği taşıyan vatandaşlar da çıkmıyor değil. Bunlara bazen gitar çalarken, bazen de acı ile yerde ilk yardım beklerken rastlıyoruz. Yardımcı olduğumuz takdirde oyunun -neredeyse- esas görevi hakkında bilgiler topluyoruz. Bu görev Strelok. Bu adamı öldürmemiz gerektiğini biliyoruz, zaten kazadan sonra aklımızda kalan birkaç şey var, bu da onlardan biri…

Oyunun küçücük, saklı eğlence paketleri var; ‘düello’ bunlardan… Yerine getirdiğimiz bir görevin ardından deponun arkasına geçiyoruz, silahlarımızı bırakıyoruz ve elemanın biri ile iddiaya tutuşuyoruz. İlk olarak ikimize de birer tabanca veriliyor, kazanan ufak miktarda bir para ile oyunu geçiyor. Her tur atlayışın ardından, istersek, düelloya devam ediyor, sonraki turlarda değişik silahlarla, ardından da birden fazla adamla çatışıyoruz. Turun sayısı arttıkça ortadaki meblâğ da artıyor.

Bu denli geniş bir dünyada kaybolmamak mümkün değil; bendeniz de uzun uzadıya yazmak yerine özü verdim, oyunun amacını, nasıl işlediğini biliyoruz. Gelelim grafiklere… Uzun bir yapım aşamasından geçmesine dayanarak ‘vasat’ görüntülere rastlayabileceğinizi düşünebilirsiniz, fakat bu denli geniş bir altyapıya öyle şeyler yakışmaz, ayıptır. Oyunun çevre düzenlemeleri, karakter modellemeleri, görüntü efektleri, dinamizmi fevkalâde. Tabii ki de bu nimetleri açık ve temiz bir şekilde görmeniz için piyasada eşini bulmanın çok zor olduğu bir makineye sahip olmalısınız. Ancak dediğim gibi, bu makine size en üst seviyeyi verecektir; yoksa oyunu düşük detayda, filtreleme vs. olmadan oynamak için mükemmel bir bilgisayarınızın olmasına gerek yok. Zaten oyun öyle bir oyun ki, hangi bilgisayarda nasıl çalışacağını kestirmek çok zor; hatta, efendim “Yok artık!” demezseniz… aynı bilgisayarda nasıl çalışacağı bile belli olmuyor bazen. Uçurum gibi farklar arz etmiyor ama gözle görülür değişiklikler çıkıyor meydana.

Oynanabilirliğe etkisinin tartışılmayacağı yapay zekâyı sona bıraktım. Bu kadar övdüğümüz oyunun yapay zekâsı nasıl? Cevabı veriyorum, dikkâtle tâkip ediyoruz:

Evet, oyunun tamamına baktığımızda birkaç ufak arıza dışında hiçbir sorun yok. Ancak başıma gelen ve kimi arkadaşlarımızın da başına gelmesi muhtemel bazı olaylar, oyuna nihâyetinde bir eksi bulabilmemizi sağlıyor. Oyunun henüz başında verilen bir köprü görevi var, burada birçok arkadaşım otomatik silah almıştır, fakat ben almadım. Köprü altında dört adam var, elimde de içinde bulunan mermi sayısı benim için sorun olmayacak bir tabanca var. Adamları öldürmek biraz zor olunca köprünün öbür tarafına gittim. Fakat aradan geçen zaman, destek çağırmaları için gâyet yeterliydi. Destek gelene kadar dört adamdan üçü indi, gelen dört destek önce ayrıldı, ardından köprü ayağının dibinde tek sıra oldular. Oldukları yerlerden, amaçsızca ateş etmeye başladılar. Ben bu arada baştan beri hayatını sürdüren son adamı indirdim, baktım bunlar salak salak ateş ediyorlar, salladım bombayı. Aradan biri zeki çıktı, yukarı koşmaya başladı; fakat diğer üçünün adımları, bombanın patlamasını uzaktan seyretmek için uygun bir teras bulmaya yetecek kadar hızlı değildi. Aslında diğerininkiler de yeterince hızlı değildi; yoldaşları can ‘verirken’ o, can ‘çekişmeye’ başladı, ben de soktum bıçağı beynine… Diğer bir olayda ise bir koridorun sonunda duvarın içine soktuğu silâhını ateşleyen bir elemana rastladım. Var böyleler, Allah akıl fikir ihsân eylesin…

Ancak son olarak şunu belirtmeliyim: Bu eksiklikler sırf geyik olsun diye verildi tarafımdan; o kadar kusur kadı kızında da olur. Her şeyi ile dört dörtlük bir oyun S.T.A.L.K.E.R. – Shadow of Chernobyl. Beklediğimize ‘gerçekten’ değdi…

Pirates of the Caribbean: At World's End

2007-11-17T09:19:00.005-08:00

Bethesda'nın son Pirates of the Caribbean oyunundaki performansından mı yoksa başka bir sebepten mi bilinmez, şu ana kadarki oyunlarıyla klasik film oyunu tanımına örnek olmaktan kurtulamayan Pirates of the Caribbean serisi, At World's End ile Eurocom'un yapımcılığı altına girmiş durumda. Bu değişikliğin sebebi elbet yapımın daha kaliteli olmasını sağlamak olabilir, fakat şu ana dek, bir film oyunun yapımcılığını alıp da aklına unutulmaz bir oyun ortaya çıkarmayı koyan herhangi bir ekiple karşılaşmadık ve açıkça görülüyor ki, Eurocom da "Bir oyun yaptık, hayatımız değişti," demenin peşinde koşmuyor. Beş dakika bile oynanamayacak bir oyun yapılsa, yine de edilen kâr açısından başarısız sayılamayacak olmak elbet bu rehavetin sebebi; ve yüzde yüz haklılık sağlıyor sahibine. Siz, içini doldurmasanız da satılacağını bildiğiniz bir paketin içini doldurur muydunuz; paketin içi boş görüldüğünde ortaya çıkacak şikayetlerin, gelecek paketlerin satışını etkilemeyeceğini bile bile hem de.

At World's End, önceki oyunlara paralel olarak, seçeneğe bırakılmamış tek bir istikamet boyunca, karşılaşılan düşmanları temamız gereği sahip olduğumuz kılıç, bıçak, tek atışlık tabanca, korsan bombası gibi silahlarla ortadan kaldırdığımız, yeri geldiğinde oyunun akışını bozmayan yan görevlere bulaşıp kuru kafa gibi nesneler topladığımız, alışılmış bir aksiyon oyunu şeklinde hazırlanmış. Yine önceki oyunda olduğu gibi, üç başrol karakterini de ayrı ayrı yönlendirebiliyor ve dilediğimiz zaman aralarında geçiş yapabiliyoruz; oyunun yapısı konusunda hiçbir değişiklik söz konusu değil yani. Bethesda'nın elinden çıkan yapımlarla Eurocom'un elinden çıkan halkanın arasındaki tek fark, oynanışın ve atmosferin biraz daha "sağlam" bir yapıya kavuşması. "Sağlam"dan kastım, "iyi"den çok, "belirli". Daha önce ne yaptığımız çok belli değildi, şimdi hiç olmazsa -zevkli veya zevksiz- yaptıklarımızın ne olduğunu anlayabiliyoruz. İki yıldır herhangi bir yapıma imza atmayan Eurocom'dan tek istenen buydu belki de.

Filmle aynı senaryoya sahip olduğu için, filmi izlemeyi düşünüp de izlemediyseniz, oyuna girişmemenizi öneririm; karakterler arasında geçen konuşmalar, Jack Sparrow'un sallanarak yaptığı espriler filan genelde filmden alınmış ve filmde karşılaşacaklarınız hakkında bol bilgi içeriyor.

İşleyiş sebebiyle, oynanış konusunda en önemli nokta, savaşların ve düelloların nasıl yapıldığı. Bir hafif, bir de ağır saldırı tuşumuz var ve bu iki tuşu birlikte kullanarak kombo da yapabiliyoruz; eklenti saldırıları (bomba, tek atışlık tabanca, bıçak) da eklersek, toplam beş-altı saldırı seçeneğimiz bulunuyor. Kılıç sallamak konusunda hiçbir zevk yaşadığımız yok; bu konuda olsa olsa oyunun Wii versiyonundan zevk alabiliriz diye düşündüm, fakat öğrendiğime göre Wii kumandası da kılıçları iflah edemiyor, yalnızca sahibinin kol kaslarını iflas ettiriyormuş. Düşmanlarımızsa tip değiştirse de, güç değiştirmeyen karakter gruplarından oluşuyor; tek farklılık arada sırada gelen boss'larla çıkılan düellolarda hissediliyor. Üç kere ateş edin, iki kere bıçaklayın, bilmem kaç tane bomba atın kafasına, yine de kolay kolay alt edilemiyor bazı boss'lar. "Üç kere ateş edin," demişken, üstünüzde dilediğiniz kadar tabanca, bomba, bıçak taşıyabiliyorsunuz; inventory cephesinde BBVvâri bir kısıtlama yok.

Eurocom'la birlikte gelen bir başka ufak gelişmeyse grafiksel açıdan yaşanmış; çok olmasa da, karakter modellemelerinde ve çevre tasarımlarında biraz gelişime rastlanıyor, fakat bu, yeterlilik mânâsına gelmiyor. Jack Sparrow'un yüzü spatula gibi, Elizabeth'in güzelliğinden eser yok, vesaire. Kamera açıları konusunda kayda değer bir toparlanma mevcut, önceki oyunda karakteri istediğimiz yöne doğru saldırtana kadar canımız çıkıyordu, bu kez yalnızca arada sırada istemediğimiz yöne doğru kılıç sallıyoruz. Seslendirmeler de orijinal seslendirmeler değil, fakat oyuncuların seslerine yakın seslere sahip insanlarca yapılmış. Ses efektleri ve müzikler, oyunun belki de tek "iyi" diyebileceğimiz yönü durumunda.

Anladığınız gibi, Pirates of the Caribbean: At World's End, yalnızca yapım için ölüp biten oyuncuların ve üç baş oyuncunun hayranlarının bir süreliğine göz atabileceği bir yapım; diğer oyuncular bir yana, onların bile oyunu sonuna kadar büyük bir şevkle oynayacağını sanmıyorum.

Spider-Man 3

2007-11-17T09:19:00.003-08:00

Kardeşimin isteği üzerine vizyona girdiğinin ertesi günü yolunu tuttuk filminin. Düşünüyorum, diyorum “Oğlum iyidir; Venom var, Kum Adam var, Yeşil Cin ‘Jr.’ var.”, neyseler ile giriyoruz filme. Yarısını yedi yaş altı seyircilerin oluşturduğu solunda seyrediyoruz kendisini; aksiyon, komedi, dram filan… vasatı aşıyoruz da yapıt, o salondan bebe katili olmadan çıkmak için sabır taşı bayağı bir zorlanıyor. ‘Çizgi roman’ın ‘roman’ı gidiyor, ‘çizgi film’ oluyor; ‘çizgi film’in ‘çizgi’si sallanıyor, ‘film’ oluyor; sonunda da ‘oyun’ geliyor. Beenox yapıyor, Activision dağıtıyor ve biz oyunun filme göre çok daha fazla tat verdiğini görüyoruz daha ilk saniyeden. Filmleri tâkiben piyasaya sürülen oyunlardaki kâliteyi bildiğimiz için hafif bir ‘kendinden eminlik’ var üzerimizde; geçen sene Ultimate’ini de oynamışız babam, daha ne olsun? Giriyoruz işte oyuna böyle, kendimizle konuşarak.

Oyunun girişte karşımıza gelen bir menüsü yok, yâni onlar istiyorlar ki direkt olaya girelim, benim yaptığım gibi; “Ulan bi’ dur, iki dakika soluklanalım”, yok arkadaş. “Şunu, bunu ayarlayalım.” filan dememize de fırsat vermiyorlar doğal olarak ve konuyu, durumu, karakterleri tanıtan ufak bir film ile oyun için ısınma turları atıyoruz, attırıyorlar. Ardından öncekilerine hiç benzemeyen hareketleri, yetenekleri ile bir nevî dumura uğramamıza sebep olan, hareketleri birkaç tane ile sınırlı olmayan, karşısına çıkan kötüler için türlü türlü kombolar üretebilen, tek kelime ile ‘gerçek’ Örümcek ile tanışıyoruz; onu seviyor, bağrımıza basıyoruz.

REFLEKS VE HİS

Örümceğin kendine has olayların biri olan ağ fırlatarak seyahât etme eylemi artık çok fonksiyonlu bir şekilde gerçekleştirilebiliyor. Zamana karşı yarıştığınız bölümlerde hızlı bir yolculuğu tercih edebilirsiniz, örneğin. Ve yahut olay farklıdır ve sizin geniş bir alana hâkim olmanız gerekir, bu gibi durumlarda da yüksekten gitmeyi tercih edersiniz. Bunları yapmak önceki oyunlarda mümkündü aslında; fakat dediğim gibi, bu sefer bir hâyli geliştirilmişler. Farklı kombinasyonlar ile istediğiniz her yerinde serbestçe dolaşabildiğiniz şehrin tadını çıkarıyor, gün batımı için yüksek bir noktadan sarkıyor, çayınızı yudumluyorsunuz. Seyahât dışındaki bir diğer önemli husus, ‘kavga’ diye tâbir edebileceğimiz bölümlerdeki gözle görülür ve sevindirici gelişme. İnanın, eğer oyunu oynamadıysanız, aklınıza gelemeyecek kombolar mevcut oyunda. Bunların yanında Örümcek reflekslerinizi hissetmenizi ve kullanmanızı sağlayacak, aksiyon oyunlarında ‘ağır-çekim’ efekt de oyuna ayrı bir tat katıyor. Yine, hemen hemen o tipte bir katkı yapan bir diğer unsur da ‘Örümcek Hisleri’ ki, kendileri görevleri ifâ etme aşamasında oyuncuya büyük destek vermekte.

Oyunun tekdüze bir şekilde ilerlemeye başlamasını engellemek adına da çalışmalar yapılmış; yapımcıların çok sayıdaki kötü kahramana güvenip bu yola girmemeyi tercih etmemesi bizler için çok sevindirici bir olay tabii. Araya serpiştirilmiş sinematik görevler, oyuncular için ‘kısa süren ama hoş bir izlenim bırakan’ güzîde yerler. Başka çaresini bulamazlardı ama, bu bölümlerde ekrana hangi tuşu kullanmamız gerektiğini belirten hayvanî boyutlarda işaretler geliyor; yine de sinema tadındalar.

MANHATTAN YOLLARI TAŞTAN
(‘Binaları da kerpiçten’ diyecektim; dövmeyin, tamam.)

Gelelim güzel adamız Manhattan’a… Örümcek-Adam olarak bütün yükünü sırtımızda hissettiğimiz ada artık çok daha canlı ve garipseyeceğimiz pek bir olay yok. Sâkinlerinin kendi hâllerinde, mülâyim tavırları mest edici. Arada ‘tayt’ımıza takıp laf atan da oluyor tabii ama, Örümcek dediğinde de biraz sabır olacak arkadaş.

Kahramanımız senaryoya uygun hareket edebildiğini gibi, dilediği zaman, küçük oyunlar ve yan görevlerle hayatına renk katabilme lüksüne de sahip. Küçük oyunlar sayesinde M.J. ile aramızın olduğundan iyiye gitmesini sağlayabiliyor, antrenman yapıp daha da karizmatik bir vücûda sahip oluyor, hayatımıza renk katıp her şeyin kavga, dövüş olmadığını görebiliyoruz. Yan görevler ise şehirdeki saygınlığımızı artırıyor, suç oranını azaltmak nâmına, deyimi yerinde ise birer yol gösterici niteliğini taşıyorlar.

Spider-Man 3, grafiksel açıdan önceki oyunlara göre çok daha fazla şey sunuyor oyuncunun önüne. Bunun için beklendiğinden biraz daha fazla sıkıyor bilgisayarlarımızı ama, netice de sunum hârika. Yüksek çözünürlük ve detay seviyesine eşlik eden filtrelemeler ile görüntü coşuyor ve kahramanımızı iyiden iyiye ön plâna çıkarıyor. Ayrıca patlama veya çarpışma gibi olayların arkasından öğelerin dinamik hareketi bizi beklediğimizden fazlası ile karşılaştırıyor. Müzikâl açıdan pek bir şey veremeyen oyunumuzun, daha öncekilerde de şikâyet konusu olmuş kamera sapıtmalarını yine, aynen ‘koruduğunu’ görünce üzülüyoruz, kaşlarımızdaki Emrah şeklini silmek için çok çaba harcamak zorunda kalıyoruz. “Bizi niye aşağılıyorsunuz ağbi? Bizim hiç kameramız olmadı ki…”

Arada nükseden ufak sorunlar dışında beklendiğinden daha iyi olduğunu söylemek mümkün oyunumuzun. Manhattan caddeleri, yok yok, binaları filan… çok seversin, di’ mi Örümcekçik? Gel pisi pisi, faso fiso…

Colin McRae: DiRT

2007-11-17T09:19:00.001-08:00

Omo ve Ariel gibi markalardan sonra Codemasters da kirlenmek güzeldir diyerek bu popüler sloganı devam ettirdi ve serîsinin yeni oyunu Colin McRae : DiRT’ü piyasaya sürdü. Daha önceki oyunlardan farklı olarak oldukça kirli bir oyun yapısına sahip olan oyunumuza gelin daha yakından bakalım.

Oyuna girdiğimiz andan itibaren, müzikler, aslında o kadarda kirli bir ortamda olmadığımızı, gayet profesyonelce hazırlanmış bir yarış oyununun menüsünde olduğumuzu hatırlatırcasına etrafımızı sarıyor ve oyun sonuna kadar peşimizi hiç bırakmıyor. Yazdığım uzunca cümleyi özetlemek gerekirse oyun müziklerine, ses efektlerine diyecek laf yok. Müziklerle beraber menüler de oyuncuya gayet rahat bir kullanım sağlıyor ve oyunu tanımamıza yardımcı oluyor. Biz menülerde dolaşırken gayet güzel bir aksanla bir dostumuz da bize oyunu anlatıyor. Doğrusu müzikler ve menüler insanın içini ısıtıyor ve bir an önce oyuna başlama isteği uyandırıyor. Gel gelelim oyun...

Evet, oyunun çevre öğeleri oldukça etkili; fakat, yarış yönü için bunu söylemek zor. Böylesine güzel ve profesyonel bir serinin ardından basite indirgenmiş yarış sistemi ilk bakışta can sıkmıyor değil. Oyunun ismiyle de belirtilen DiRT, yani kir, bütün pistlerde hep yanımızda. Her anında tozun dumana karıştığı yarışlar, ağır şartlar altında, ağır araçlarla gerçekleşiyor. Oyunun temasının da bu yönde olduğunu varsayarsak bu zorluğu, bu hissi bizde uyandırması başarılı bir yön diyebiliriz. Oyun içi menüsünde aracımızla ilgili bilgileri bize hoş bir arayüzle göstermiş yapımcılar. Gereken ufak tefek tüm bilgileri tek ekranda toplamaları oyun zevkini en üste çıkartma yönünde yapılmış hoş bir seçim. Aracımız o rampadan bu rampaya zıpladıkça elbette zarar görüyor; fakat, fizik motorunun hacıyatmaz bir araç sağlamasına şaşırmadım da diyemem. Çok sağa sola çarptım ama aracı devirmek öyle kolay olmuyor. Halbuki pistler o kadar zorlu, engebeliyken daha çok devrilmeyi ummuştum. Bir de kafama takılan başka nokta, aracın pestili çıkıyor, pilot, yani aracın sürücüsü hiç sakatlanmıyor. Böyle gerçekçi olarak aracı hoplat zıplat, pilotu ölümsüz yap; bence yapımcı bir sonraki oyunda bunu göz önünde bulundurmalı. Neyse, biz oyuna geri dönelim. Birçok markanın doğrudan isim hakkıyla oluşturulmuş sağlam bir garaj bulunuyor. Parkura göre araç seçimi ve birden fazla alternatif , bir de bakiye söz konusu. Paranız çoksa aracınız da hoş oluyor yani. Oyunun girişinde dikkatimi çeken bir başka güzel unsursa bekleme ekranında oyun istatistiklerimizin bir güzel sıralanmış olması. Hepsini güzelce özetlemek gerekirse, oynanış basite indirgenmiş, araç ve parkur modellemeleri başarılı bir şekilde yapılmış. Ayrıca oyun içi kullanım alanları ve arayüzler rahat, güzel.

Gelelim oyun modlarına. Daha önceki oyunlarından da alışık olduğumuz gibi kariyer, şampiyona ve tekli yarış başlığı altında zamana karşı ve normal yarış modlarımız bulunuyor. Ayrıca oyunu destekleyen bir de güzel tarih bölümü var ki, araç ve kariyer istatistiklerimize buradan ulaşabiliyoruz. Oyunun çoklu oyuncu desteği de mevcut ve internet üzerinden online yada lan bağlantısı üzerinden internet kafelerde oynanmaya elverişli. Bir de ufak ekstralar bölümümüzde oynadıkça açılan hoş videolarımız ve de oyunla ilgili resmî ve gerekli bir not bulunmakta. Önemli bir bölüm sayılan şampiyona seçeneğimizi ufacık tanımlamak gerekirse; dünya bölgelerine göre şampiyonalara katılıyor ve merdiven sisteminde yarışlara dahil oluyoruz. Şampiyonaları bitirdikçe yenileri açılıyor farklı bölgelerde farklı heyecanlar yaşıyoruz.

Kariyer modundan da biraz bahsedip sözlerimi tamamlamak istiyorum. Kariyerimize başladığımız anda bütün sistemi yine menülerde bize oyunu anlatan dostumuz bir güzel örnekli olarak anlatıyor ki, bu, seriyi ilk kez oynayan ya da kariyer moduna ilk kez giren oyuncular için çok güzel bir fırsat. Kariyer modunda bir yarış merdiveni oluşturulmuş, seviyemize göre yarış seçimi yapıyor, tabiii karşılığında da seviyemize göre bir bahise girişiyor, kazandığımız parayla bakiyemizi toparlıyor ve bir sonraki yarışlar için daha iyi araçlar seçebiliyoruz. Mevcut olan garaj bölümündense aracımızla ilgili ayarları yapıyor ve oyuna hazır hale getiriyoruz. Ayrıca başlamadan önce parkurda ısınma turları atmak da bize sunulmuş seçenekler arasında bulunuyor. Yarış öncesi mevcut aracımızı tamir ettirmemiz için bir başka seçenek ve parkur ile ilgili bilgilerin bulunduğu bir seçenekte mevcut.

Söylemeden edemeyeceğim böylesine güzel bir oyun, abartmadan sistem gereksinimleri sunmuş, oynuyoruz ediyor eğleniyoruz fakat bu kadar yüksek alan gerektirmesi (10,5 GB) çok can sıkıcı.

Toplamak gerekirse, tabiî ki piyasa yarış oyunları ortalamasının üstünde bir devam oyunu yapmış Codemasters. Fakat serînin başarısı ne kadar yüksek olursa devam oyunlarının beğenisi o kadar düşer oyun piyasasında. Biz daha iyisini ararken, DiRT, sapasağlam satış başarısı ile yapımcısını sevindirmeye devam ediyor. Yarış seven arkadaşlara, özellikle ralli tutkunlarına, kaçırılmayacak bir oyun daha diyor ve sözlerimi tamamlıyorum. iyi oyunlar, iyi eğlenceler...

Overlord

2007-11-17T09:18:00.006-08:00

"İyilikten bıktınız mı? Oyunlarda Polyanna'cılık oynamak size sıkıcı mı geliyor? Yeni bir soluk mu arıyorsunuz? Tanrınız onun için savaştığınız onca ucubeden sonra size sırt mı çevirdi? Yalnız ve öfkeli mi hissediyorsunuz? Size hizmet eden insanların karşınızda diz çökmesi hoşunuza mı gidiyor? Aynaya baktığınızda göz altlarınızın karardığını mı farkettiniz? Peki artık bu olanları değiştirmek mi istiyorsunuz? Öyleyse doğru yerdesiniz. Bu arada artık ne kuyrukta beklemek zorundasınız ne de faturalarınızı ödemek. Ayrıca tüm insanlara korku salarak barış içerisinde yaşabilirsiniz. Bin yıllık bir kulenin kral dairesi emrinizde. Ve en önemlisi, sizler için canlarını fedâ etmeye hazır yüzlerce çirkin, güçlü ve beyinsiz savaşçınız var. Daha ne istiyorsunuz?

Yukarıdaki paragrafa ait dünya üzerinde tek bir oyun olduğunu siz de benim kadar iyi bilmektesiniz. Kötülük, artık hiç olmadıgı kadar iyi (kötü). Kaynağı ise yıllar yılı değişmeyen, bayan "kötülük" kavramına yepyeni bir soluk getiren Codemasters. Yaz aylarında karşımızda bin bir pişkinlik ile çıkarılan Overlord, sizi, şu ana kadar hiçbir oyunda yaşayamadığınız bir deneyim ve eğlencenin içine atacak. Sanırım daha fazla direnmezsek iyi olur, çünkü yaklaşık 15-20 Goblin odamı dağıtmakla uğraşıyor.

Oyunumuz elbette şu ana kadar bir hayli ilginç. Konusu ise neden bu derece kötülük yapmamız gerektiğini bize net bir şekilde açıklıyor. Öyle ki, çok uzun yıllar önce insan ırkına korku salan ve karanlık güçler ile dünyayı ele geçirmek isteyen bir Lord gününü gün ederken, bizim, şu ana kadar bin bir çeşidine şâhit olduğumuz iyi kahramanlar tarafından durdurulur ve nihayetinde, Lord, ölür. Aradan geçen onca zamandan sonra, bir gün, karanlık kule kulak tırmalıyıcı sesler ile sessizliğini bozar. Lord'un mezarına doğru yaklaşan sesler kısa zaman sonra kendisini açığa verir. Evet, Goblinler dünyanın uzun yıllardır geçirdiği bu mutlu dolu anlardan sıkılmıştır ve buna bir son vermeye kararlılardır. Durum böyle olunca Lord'un uyanışı çok gecikmez ve olan olur: Sadık Goblinleri tarafindan zırh ile donatılan Lord, bir kez daha dünyaya hükmetmeye hazırdır.

EVIL, EVIL, EVIL!..

Overlord'da, konusitibâri ile, yapmamız gereken birçok şey olduğu açık bir biçimde ortada. "Nereden başlasak, nasıl yapsak?.." derken bitirmemiz gereken bir trainer bölümü olduğunu görüyoruz, o anda. Burada genel kontrol tuşlarını öğreniyoruz. Oyundaki sâdık yardımcılarınız Goblinler ile maceradan mecaraya koşacağımız için, onlar oyunun en büyük etkenlerinden biri. Oyunumuz bir RYO (Rol Yapma Oyunu - RPG) olmakla beraber yer yer stratejiye de dönüşebiliyor. Savaş sahnelerinde Goblin ordunuzu renklerine göre dörde ayırıp farklı şekilde hareket etmelerini sağlıyabiliyoruz. Açıkçası, bu Goblinler güçlü oldukları kadar komikler de. Savaş esnasında bile bin bir şaklabanlık ile güldürücü olabiliyorlar. Bilmeyenler için not geçelim: Overlord, olabildiğince komik sahnelerle dolu bir oyun. Kötülük yaparken bile çok eğleneceğiniz sahneler oluyor. Sebebi ise, dediğim gibi, Goblinler. Oyunda dört farklı sınıfta toplanmış durumdalar. Ve tüm türler oyun boyunca buldukları kılıç, zırh, başlık ve daha birçok şeyi kullanma yetkisine sahip. Yani, ilerledikçe güçlenebiliyorlar. Hâl böyle olunca, düşmanınıza karşı kat kat güçleniyorsunuz. Her Goblin türünün kendilerine has özellikleri var:

Brown (Kahverengi) Goblin: Oyunda açık olan ilk tür. Bu Goblinler sadece savaşma yeteneklerini kullanarak kılıç, kalkan, sopa vs. araçlar ile güçlenirken toplu saldırılarda çok etkililer.

Red (Kırmızı) Goblin: Oyunda karşınıza çıkacak diğer bir tür olan Red Goblin, ateş yetenekleri ile volkanik topraklarda yürüyebilir, alevler içerisindeki yollardan geçebilir ve güçlü alev topları fırlatabilirler. Toplu saldırılarda uzaktan çok işe yarıyorlar.

Blue (Mavi) Goblin: Blue Goblinler suda durma yetenekleri ile su yüzeyindeki yaratıkları öldürebilir ve harabeleri itip size yol açabilirler. Toplu saldırılarda da oldukça etkililer.

Green (Yeşil) Goblin: Green Goblinler doğa yetenekleri ile işinize çok yarayacaklar. Oldukça güçlü olan Green Goblinler, Boss bölümlerinde oldukça etkili olabilirler.

KÖTÜLÜK... NE KADAR KÖTÜ OLABİLİR Kİ?

Goblinlerin türleri bu şekilde olmakla beraber toplu saldırı yapma özelliklerine sahipler. Örneğin 20 yaratık hakkına sahipseniz, her türden beşer Goblin alarak hem renkli hemde güçlü bir ordu yaratabilirsiniz. Goblinler, oyun boyu karşınıza çıkacak renkli çukurlar (bir nevî kuyu) sayesinde yanınızda yer buluyorlar. Düşmanlardan alacağınız dört renk güçleri ile kuyulardaki Goblin sayısı artıyor böylece yalnız kalma ihtimaliniz ortadan kalkıyor. Oyunda savaştan başka yapılacak şeyler de var; örnegin kuleniz: Kuleniz yeniden restore etmeniz için ileriki bölümlerde karşınıza çıkacak Rose adlı bir kız ve bolca paraya ihtiyacınız var. Böylece yeni eşyalar satın alarak kulenizi eski görünümüne kavuşturabilir ve hatırı sayılır bir biçimde egonuzu yükseltebilirsiniz. Macera boyunca istediğiniz bölgelere gidebilmeniz için yürüme zahmeti ortadan kaldırılmış ve boyutlar yardımınıza yetişmiş durumda. Şatonuzdaki ana boyut ile tüm yol boyunca açtığınız yerlere geçiş yapma imkanınız var. Aynı şekilde, krallığınıza ait bir parça bulduğunuz zaman onu adamlarınıza taşıttırarak bu boyutlara bırakmalarını isteyip parçayı himayeniz altına alma şansınız da var. Goblinler, tüm oyun boyunca aktifler ve sözünüzden dışarı da çıkmıyorlar. Fakat bazı noktalarda kontrol sistemi sizi çıldırtabilir, çünkü goblinler bile ne yaptıklarını şasırıyorlar. Farenizin sol tuşu saldırı emri verebilirken, sağ tuş ile de adamlarınızı geri çağırma imkanınız var. Tüm türleri bir arada savaştırmak isterseniz de farenizin ortasındaki tuşa basmanız yeterli.

Oyunda kötülük yapıyoruz ve bu şekilde insanların saygı ve köleliklerini kazanıyoruz. Elbette bu iyi bir şey. Fakat onlardan o kadar çok görev alıyoruz ki, bu bir noktadan sonra krize girmenize yol açıyor. Öyle ki, kölelerin istekleri ardı ardına bitmeden uzayıp gidiyor. Madem ki Lord'sunuz, yapmak zorundasınız. Oyunda güçlü vuruşlar yapmamıza rağmen "sağlık barı" herşeyi tersine çeviriyor. Çünkü, ne kadar güçlü hamleler yaparsanız yapın, hakkınız o kadar hızlı düsüyor ki, iş yine Goblin'lere kalıyor. Bu yüzden dikkatli hareket etmelisiniz. Adamlarınız farenizin sağ ve sol tuşuna eş zamanlı bastığınız taktirde yağmalama özelliklerini kullanarak etrafı dağıtıyorlar. Bu anlarda buldukları ganimet, iksir vs. ile size getirmeyi de ihmal etmiyorlar tabii. E tuşu ile kullanabildiğiniz mana gücünüz oyundaki en büyük avantajlarınızdan biri. Fakat o da sağlık gibi hemen bittiği için oyun boyunca kırmızı ve mavi iksirlere mecbursunuz. Overlord'da hoşunuza gidecek bir diğer avantaj ise "Kan Kuyulari". Bu kuyular sağlığınızı yükseltmekle görevli, elbette içine birkaç Goblin firlattığınız taktirde. Goblinlerinizi yanınıza aldığınız gibi kuyularına tekrar fırlatabilirsiniz; böylece sonradan kullanma şansına sahip oluyorsunuz. Ama pek bir şeyi değiştirdiği söylenemez doğrusu.

Overlord, bu eglenceli oynanabilirliği ile sınırlı değil elbette. Görsel anlamda da geride kalmayan bir gücü var Overlord'un; çevre detayları oldukça soft ve ilgi çekici cinsten. Her ne kadar Lord'un koşuşları biraz sekmelere uğrasa da her şey en ince detayına kadar özenle hazırlanmış şekilde duruyor. Ayrıca Goblin'lerin fizikleri oldukça çılgın tasarlanmış diyebilirim. Sistem gereksinimi konusunda da pek bir sıkıntı çektirmiyor Overord.

Kötülüğün de o kadar çok kötü olmadığı düşüncesindeyseniz, artık oyunlarda Polyanna'cılıktan da oynamaktan sıkıldıysanız, Overlord tam size göre bir oyun. Eğlenceyi en üst düzeye çıkaran oyun, sizleri Trajikomik öyküsü ve kolay oynanabilirliği ile PC başına kilitleyecek. RYO severlerin kaçırmaması gereken bir yapıt.

Driver: Parallel Lines

2007-11-17T09:18:00.005-08:00

Yıl 1999, yarış oyunlarında ve oyun tarihinde bir öncü niteliğinde, tamamen göreve yönelik bir sürüş oyunu hazırlandığı yapımcı tarafından duyurulur ve oyun severler meraklı bir bekleyiş içinde zamanın en başarılı yapımlarından biri olan Driver için dört gözle beklemeye başlarlar. Fakat bu başarılı yapım ilk Driver oyunu, bir yanlışlık olmasın, sonrakiler için bunu söylediğimi falan sanmayın. Neyse, oyunumuz çıkar, daha ilk andan, yani sınandığımız sürücülük testinden itibaren zorluğu, getirdiği yenilikleri ve güzel atmosferiyle beğeni toplar. O güzel oyunun kapağını da unutmak mümkün değil doğrusu. Gel zaman git zaman, bu güzel oyun, serînin devam etmesindeki uzun boşluk nedeniyle unutulur gider. Daha sonra yapımcılar oyunun devamı olan Driver 2'yi duyurduğunda dönemin oyuncuları bir efsane canlanıyor diye heyecanlanır fakat hiç de öyle olmaz. Önceki oyunla gelen her güzellik bu oyunla yok olur, üç sene öncesinin grafik motoruyla ve oyun tarzıyla başarısız ama kapağı yine güzel bir yapım olarak Driver 2 piyasadadır. Bir hayal kırıklığı... Biz Türk oyuncular için sevindirici bir özellik olarak hikayenin güzel şehrimiz İstanbul’da geçen bir bölümünün olduğunu da eklemek istiyorum, ama sonraki oyunda, yani üçte. İşte, daha sonra Driver 3 ve Driver Vegas yapımları da devam niteliğinde piyasaya sürülmesine rağmen o donuk oyun yapısından, başarısız grafiklerden kurtulamadı ve ortalamanın yine altında kaldı. Umutlar tükenirken Driver: Paralel Lines duyuruldu ve sonunda kendileri, piyasadaki yerini aldı. Gelin bu uzun tarihi girişten sonra oyunumuzu biraz tanıyalım...

Sözlerime, kapak yine güzel, diyerek başlamak istiyorum. Yapımcılar her oyunda başarılı bir oyun kapağı ile karşımıza çıkıyorlar (belki de yapabildikleri tek başarılı iş). Fakat oyunu yükleyip menüye girdikten sonra bir geleneği sürdürür gibi yapımcımızın yine uğraşmayıp oyunun isminden para kazanmayı hedeflediğini görüyoruz. Basit, Atari oyunu gibi ses efektleri içeren, oyuncunun içini sıkan bir menü ile çıkıyor karşımıza zaten. "Ya sabır!.." diyerek kendimizi bir an önce tek seçeneğimiz olan yeni oyuna atıyoruz, ismimizi yazıyoruz ve başlıyoruz.

Karşımıza yirmi sene öncesinin sinemaskop efektleriyle hazırlanmış, yine yirmi sene öncesini konu alan bir tanıtım filmi çıkıyor. Bundan da sıyrılıyor gökten yere doğru saçma sapan bir açıyla oyuna dalan kameramız sabitleniyor ve bizden polisten kurtulup belirtilen bölgeye ulaşmamız isteniyor. Yahu, her oyunda da mı görevler bu kadar birbirine aynı tutulur. Biraz yaratıcı olun, diye iç geçirerek oyuna devam ediyoruz. Öncelikle dikkatimi çeken çevre öğeleri; çöp kutuları, binalar, ıvır zıvır gerçekçi bir şekilde oyuna aktarılmış fakat gel gelelim labuttan tek farkı yürümek olan, hissiz insanlarımız çarpınca havada 5 takla atıp kamera açımızdan çıkınca anlıyoruz ki bu oyunda yine iş yok. Unutmadan, oyundaki sürücüler de hissiz; beş dakika kadar ters şerit gittim bir Allah'ın kulu korna çalmadı. Neyse bir pozitif özellik olarak... araba fizik motorları ve içlerindeki sürücülerin hareketleri gibi bir takım güzellikler de mevcut oyunda ama, yetmez. Arkada, oyunun geçtiği dönemden seçme parçalar çalarken donuk oyun yapısından kurtulamıyor ve tek düze senaryoya dalıp gidiyoruz.

Dikkatimi çeken bir artı özellik var (şaşırtıcı değil mi). Işıklar oyundan beklenmeyecek kadar başarılı (başarılı dediysem ortalamanın üstünde yanlış olmasın). Günün hangi vaktinde olduğumuzu, yoğun trafiği bize güzel aktarabilir nitelikte.

Driver aynı Driver, diye düşündükten sonra oyunu birkaç gün sonra tekrar açıp oynarken belki senaryo üzerinde çalışmışlardır diye düşündüm ki... Hayır; senaryo da tek düze. Monoton telefon konuşmaları (aslında iki kişi konuşuyor ama hissizler adamlar bir kere) önceki oyunlardan farksız görevler ve benzeri başarısız senaryo öğeleri...

Sözlerimi tamamlarken yapımcıya, verdikleri emeği bu kadar antipatik karşıladığım, objektif olduğum için özrü borç biliyorum. Bence başarısız ama başarılı olma ihtimali olan (sonuçta 1978 New York’unu görmedim) saçma harita yapısına da değinmeyerek: "Biz yine beğenmedik ama denemekten zarar gelmez, belkide GTA yeni bir oyun çıkartana kadar oyalanmak için bir göz atabilirsiniz." diyor, iyi oyunlar diliyor, yazıyı tamamlıyorum...

Bioshock

2007-11-17T09:18:00.003-08:00

Sizce bir oyunda en gerekli özellik ne olmalıdır? İyi grafikler mi? Harika bir oynanabilirlik mi? Ya da olağanüstü bir hikaye belki?.. Aslında bunların hepsinin birleştiği bir oyun olsa böyle çelişki dolu bir soruya da gerek kalmazdıdeğil mi? Fakat hepimizin bildiği gibi bu özellikleri kapsayan bir çerçeve sürekli bizlere sunulmuyor. Yine de uzun zamandır bu güzellikleri en ince ayrıntılarına kadar birleştirilip hazırlanmış bir oyun var ki, adını nasıl duyarsak duyalım, onu nerede görürsek görelim aklımız yerinden çıkacak gibi oluyor. Evet, sizin de tahmin ettiğiniz üzere burada, daha doğrusu bu yazıda toplanmamızın asıl sebebi oyun dünyasına adeta bomba gibi düşen "Bioshock".
Bioshock, uzun bir beklemenin ardından karşımıza çıkarak bizlerden geçmişe dair bildiğimiz tüm FPS'leri unutmamızı istemekte. Aslında haklı da, çünkü artık tamamen size ait ve aynı şekilde tamamen sizin hareketlerinize göre şekil alan bir oyun var karşınızda. Elbette inanılmaz görsel efektler eşliği ile. Artık perdeleri kaldırıp sahneyi inceleme vakti geldi, bakalım Bioshock bizlere nasıl bir şov hazırlamış!

Hemen önce şunu belirtmeliyim ki, Bioshock'u sıradan bir FPS olarak adlandırmamız oldukça yanlış olacaktır. Çünkü Bioshock oyuncuya unutamayacağı devasa bir deneyim sunmakta. Oynandığı anda daha iyi hissedilebilecek bir duyguya sahip olan Bioshock, bir oyunda bulunması gereken tüm imkânları birleştirmeyi başararak çıkıyor karşımıza. Bu yüzden sıradan bir konu, grafik ve oynanabilirlik geçişleri bekliyorsanız, yanılıyorsunuz demektir.

Welcome To Rapture

"They told me, son… you are special, you were born to do great things... And you know what? They will right!..."

Bioshock, ufak bir intro aracılığı ile geçirdiğimiz uçak kazasından zar zor yüzeye cıkarak derin ve korku dolu bir nefes almamız ile başlıyor. Hemen kendimizi toparlayıp karşımızda duran devasa deniz fenerine yüzüp oyunda belki de yapacağımız en büyük hata ve aynı zamanda serüvenimizin başlayacağı "Rapture" şehrine ilk adımlarımızı atıyoruz. Elbette sular altında bir şehir çoğunuza ilginç gelmekte ve mantıklı bir açıklaması olmasını dilemektesiniz. Rapture, İkinci Dünya Savaşı’nın ardından gelen tüm acıların ve tehlikelerin uzak durması ve engellenmesi, kısacası daha mutlu bir hayat dileği ile okyanusun dibine inşa edilmiş ve içinde çeşitli üst düzey insanların yaşadığı bir şehir. Elbette bu en masum açıklaması… insanların bu duygulardan kaçması sonsuza dek onlar olmadan yaşayabilecekleri anlamına gelmiyor elbette. Hem insanların yapmaya devam ettikleri hatalar, hem de yolunda gitmeyen biyolojik deneyler, Rapture şehrinin tüm güzelliğini almış ve yerine cehennemden farksız bir ortam bırakmıştır. Biz ise bu cehennemin tam ortasına düşüyoruz. Şehre attığımız ilk adımdan sonra bir şeylerin ters gittiğini anlayınca plânlarımızda alt üst oluyor elbette. Artık kurtarılma konusunu bir kenara bırakıp Rapture şehrinin karanlık koridorlarında hayatta kalma çabalarımız, bizleri harika(!) bir maceraya sürükleyecek. Rapture, elbette eskisi gibi değildir… her koridor, her oda, her mekân, kısacası adım attığınız her yer bambaşka bir korkuya ve gerçeğe ev sahipliği yapıyor. Yolunuzda sizlere bir şey anlatmaya çalışan umutsuz hayaletler ve tam anlamı ile benliklerini yitirmiş insanlar sizleri Rapture şehrinin tüm çaresizliğine ortak edecek. Atmosfer ise en son dert etmeniz gereken şey olacak ki, hiçbir şekilde sırıtmıyor. Çevre tasarımları, okyanusun derinliğine açılan camlar, kaza sonucu başlamış su sızıntıları, yosunlar ve daha sayamadığım çoğu detay sizleri kendisine kilitleyecek.
Elbette böyle inanılmaz bir facianın bir de sorumlusu var doğal olarak. Andrew Ryan adındaki bu kişi aslında kötünün iyi hâli şeklinde sıfatlandırılabilecek birisi. Yaptıkları ve hala yapmakta olduğu şeyler, Rapture şehrinin adım adım sona yaklaşmasına sebep oluyor. Bu durumdan dolayı, bir an önce sırları çözüp bu şehirden çıkma planımızı oluşturmakta. Rapture şehrinde elbette çok anormallik bulunmakta, bunlar hem avantaj hem de dezavantaj olarak çıkıyor karşımıza. Öyle ki "Adam" adında bir madde şehrin en büyük gücünü oluşturuyor. Siz Adam'dan yararlanma hakkına sahipsiniz, ama düşmanlarınız da yararlanmıyor değil bu güçten. Adam bize bazı doğaüstü güçler sunuyor. Bioshock'ta bu güçlere kısaca Plasmid deniyor. Plasmid’ler karşımıza 5 farklı güç olarak çıkıyor:

Electrobolt: Oyunda çoğu yerde hayatınızı kurtarabilecek bir özellik olan Electrobolt, düşmana kısa süreli elektrik şoku vermenize yarıyor. Eğer düşman su içerisinde ise sizin için keyifli anlar var demektir. Ayrıca sigortaları bozulmuş kapılardan geçme şansı da sunuyor.

Telekinesis: Telekinezi gücü oldukça avantajlı bir seçenek. Düşmandan size fırlatılan bomba, eşya gibi maddeleri geri gönderme hakkına sahip olmanızı sağlamakla beraber, kapı veya koridor önünde çeşitli bulunan engelleri kaldırmanıza da yarıyor.

Incinerate: Bu güç düşmanınızı tek harekette alevler eşliğinde kızartmanıza yarıyor. Düşmanlar yanadursun, siz de önünde buz biriktirmiş kapıları açın, ya…

Winter Blast: Oldukça etkili bir güç. Yine tek harekette, düşmanınızı dondurmanıza yardımcı oluyor. Ve istediğiniz silah ile onu paramparça edebiliyorsunuz. Fakat dikkat edin dondurulan düşmanın üstünü arama gibi bir lükse sahip değilsiniz.

Security Bullseye: Kullanışlı bir güvenlik ve gizlilik gücü. Bu güç sayesinde düşmanlar tarafından daha az dikkat çekmekle beraber gizli kameralar size pek sorun çıkarmıyor.

Plasmid’ler bunlarla sınırlı, ama gerçekten oyunda büyük önem taşıyorlar. Elbette Gene Bank başlığı altında sadece plasmid’ler bulunmuyor. Aynı kategoride bulunan başka özellikler de mevcut:

Physical Tonics: Fiziksel özelliklerinize hükmeden bir özellik. Bu çatı altında sağlığınızı, gücünüzü, kısacası fiziksel durumlarınızı güçlendirmeniz söz konusu.

Engineering Tonics: Oyunda karşınıza çıkan çeşitli slot makinelerini, güvenlik kameralarını hacklemekte ve kapıların kilitlerini açmakta yardımcı olan bir özellik.

Combat Tonics: Savaş yeteneklerinizi geliştirebileceğiniz bir özellik. Karakterinizi güçlendirmeye yönelik imkânlar sunuyor.

Oyunda Gene Bank sıfatı altındaki tüm seçeneklerden bahsettik. Elbette olmazsa olmaz cok hoş bir silah menüsü de mevcut fakat ondan bahsetmeden önce başka şeylere değinelim. Bioshock, oyun boyunca bizlere yapılacak pek çok şey hazırlamış durumda. Örneğin öldürdüğünüz düşmanların üstünü arayarak sahip olacağınız paralar ile karşınıza çıkacak slot makinelerinden alışveriş yapmanız mümkün. Yine bu makineleri hacklemeyi başarırsanız, tüm item seçeneklerinde bir ucuzlama fark ediliyor. Ayrıca plasmid’lerinizi seçme amaçlı kullanılan diğer makinelerde oyunda mevcut. Orada güçlerinizi istediğiniz şekilde seçip sıraya koyabiliyorsunuz. Elbette unutulmaz upgrade seçeneklerimiz Bioshock'ta da karşımıza çıkmış. Örneğin başlarda sadece iki plasmid taşıyabilirken, sonraları karakter geliştikçe fazladan güç seçenekleri açılıyor. Oyunda, sadece özel güçler değil, silahlar da yardımınıza koşuyor. Magnum, Shotgun, Granade Launcher ve efsanevî Tommy Gun silahlarımız arasında. Elbette çeşitli ve Rapture’a ait anormal biyolojik silahlar da yok değil. Oyunda tüm silahlarınıza ek parçalar takarak güçlendirme hakkına sahipsiniz. Her silahın üç farklı mermi seçeneği var. Örneğin, ilk basta shotgun için normal mermiler bulurken, ilerledikçe elektrik ve patlayıcı güce sahip diğer mermi seçenekleri karşımıza çıkıyor.

Şu ana kadar genel oynanabilirlik üzerine bilgi verdim, sıra geldi oyunun diğer yüzüne. Konuya istediğiniz gibi hâkim olabilirsiniz demiştim… oyunda hepinizin dikkatini çeken bir ikili söz konusu "Big Daddy" ve "Little Sister". Öncelikle bu olaya bir açıklılık getirelim. Little Sisters'lar Rapture'ın belki de en önemli canlılarından biri. Onlar tam anlamı ile Adam maddesine bulaşmış çocuklar. Bu da onları önemli kılıyor. Ve Big Daddy'ler de ne olursa olsun onları korumakla görevli. Aralarında duygusal bir yakınlık yok değil elbette. Eğer onları dikkatle izlerseniz küçük kızların bu devasa karakterlere bile naz yapıp çeşitli şeyler yüzünden tartıştığını ve Big Daddy'lerin bu durum üzerine çaresiz hareketleri sizleri çok eğlendirecek. Elbette bu işin komik yanı, Little Sister önemli bir canlı demiştik. Ona kötü niyetle yaklaşabilecek diğer canlıların başına gelenler bol bol gösteriliyor bizlere. Açıkçası çok hoş olduğu söylenemez. Fakat Big Daddy gördüğünü katleden psikopat yaradılışlı bir şey değil. Eğer onun için tehlike oluşturursanız ya da küçük kız kardeşler bizden korkarsa önümüze geçip bizi uyarıyor. Eğer geri çekilip bir yerde sinersek, her şey eskisi gibi; fakat uyarıyı es geçip ona saldırmaya başlarsak, o dev ağır yaratık inanılmaz bir hız ve güç ile saldırıyor tabii. Bazı bölümlerde zorunlu bir biçimde küçük kız kardeşlere ulaşmak zorunda olduğumuz için onlarla kapışmamız söz konusu. Bu gibi durumlarda stratejinizi iyi belirlemezseniz, üzgünüm ama, sonunda hüsranla karşılaşırsınız. Ayrıca onları yok edince küçükler ağlamaya başlıyor ve yardımsız duruma geliyorlar. İşte bu durumda Harvest ve Save şeklinde 2 seçeneğiniz oluşuyor. Harvest ile küçük kız kardeşi öldürüp güç puanı alabilir Save ile onu kurtarıp Adam paralarınızı çoğaltarak upgrade makinelerinden bir şeyler satın alabilirsiniz, seçim sizin. Fakat bu durumun oyunun gidişatını etkilediğini unutmayın.

Oyundaki yapay zeka uzundur kendisini belli eder olmuştu. Nitekim gerçekten de yapay zeka Bioshock'ta bir başka. Düşmanlarınız ölüme yaklaştıkça savaştan vazgeçip kaçabiliyorlar. Veya ellerinde bir şey kalmayınca çeşitli çığlıklar ile üstünüze çullanıyor. Oyunda strateji yapmanız gerektiğinden bahsetmiştik. Bunlar bir saldırı sırasında neler yapmanızla ilgili elbette. Eğer yeniliklere karşı eski kafalı bir FPS'ci iseniz vur ve geç taktiği sizin için en ideali olmakla beraber, "Hayır böyle bir oyun yüz yılda bir gelir, her şekilde oynarım!" diyorsanız fazlası ile savaş seçeneğiniz var demektir. Su içinde duran düşmanlara mermi yağdırmak yerine tek bir elektrik atışı ile canlarını okuyabilir ya da güvenlik makinelerini hackleyerek üstlerine salabilirsiniz. Bunlar az mı geldi? Öyleyse Angry gücünüz ile düşmanlarınızı birbirlerine kırdırabilir veya ucubeleri direkt Big Daddy'lerin üstlerine salabilirsiniz, seçim yine sizin. Bunların dışında etraftaki tüp, varil vs. patlayıcılarını tutup fırlatmanız da mantıklı bir hareket olacaktır. Oyunun geniş mi geniş bir harita sistemi var. Tabii bu sözümden dolayı bol bol haritaya ihtiyaç duyacağınızı sanmayın çünkü o kadar iyi ezber ettiriyor ki mekânlar kendilerini, haritaya hiç gerek kalmıyor. Ne yapacağınızı şaşırdığınız vakitte de bir yön göstergesi size yardımcı oluyor. Ayrıca ilerlediğiniz gerilim dolu dakikalarda karşınıza belli aralıklarda Ryan'in kadrosundaki kişiler Boss niteliğinde çıkıyor ve teke tek dövüş eğlencesini yaşıyorsunuz. Elbette hepsi birer ucube şeklinde geliyorlar. Açıkçası gerilim ve korku duygusu oyunun bazı bölümlerinde çok iyi ayarlanmış. Bazı gölgeler, etrafta koşuştururken gelen ağlama sesleri ya da derin konuşmalar sizleri geriyor. Açıkçası muayene odasında aldığım ses kaydını dinledikten sonra arkamı döndüğümde önümde duran ucube gibi =). Onun dışında sırları sadece katlederek çözmüyoruz, sürekli ses kayıtları toplamamız söz konusu, ve onları dinledikçe bazı sorular yanıt buluyor. Oyunda, elbette geçmiş dönemlerin hissini vermek her oyunda görülebilecek bir şey değil fakat Bioshock, o dönemi tüm görselliği ve duygusu ile yansıtmş. Ceset dolu odalarda çalan klasik müzikler binaların dış taraflarındaki neon tabelalar bunların hepsi sizleri büyülüyor. Özellikle okyanusun boğuk sesi acı dolu bağrışmalarla bütünleşince unutulmaz bir oyun şöleni çıkıyor karşımıza.

Bioshock verdiği sözleri tutan bir oyun. İlk başta bize ne gösterdi ise şu anda her şeyin kat kat iyisini elde etmiş durumda. Beklenen zamanı, gösterilen ilgi ve sevgiyi hak eden bir oyun. Unutulmaz yapısı ve uzun zaman sonra aranan tüm güzellikleri içinde birleştirerek bize sunması ile kolay kolay unutulanlar listesine girmeyeceğini de kanıtlıyor Bioshock.

Medal of Honor: Airborne

2007-11-17T09:18:00.001-08:00

Yıllardır, piyasaya birçok 2. Dünya Savaşı temalı oyun geldi, gördük, oynadık. Ama Medal of Honor serîsi, bu evrimin bir başlangıcı. Çoğu oyuncu için Call of Duty serîsi 2. Dünya Savaşı oyunlarının başı niteliğindedir. Bu fikre ben de katılıyorum ama şu da bir gerçek ki, EA bu sefer işini iyi yapmış. Çoğu oyuncunun oynadığı bir tür olan FPS’nin en güzel çeşitleri de 2. Dünya Savaşı temalı olanlardır zaten. Medal of Honor’ı oynayanlar, yanında savaştığı arkadaşının tek bir kurşunla ayaklarının altına serilmesini, bir bomba ile yanındaki adamların üç dört tanesini bir anda kaybetmeyi ve bu yüzden de on tane adamın ateşi altında kalıp bir kamyon kapağının altına saklanmayı çok iyi bilirler. Çoğu zaman FPS sevenler Medal of Honor'da, oyun bile olsa, o atmosferi yaşarken korkmuşlardır. Çünkü savaştan kaçamazsın. Ya yanındaki adamlarla zafer için savaşırsın ya da öleceğini bile bile benimle kim giderse kârdır diyerek saldırırsın. Savaş budur ve savaşta hiçbir zaman acıma yoktur. Hele Medal of Honor da, hiç…

EA dersine iyi çalışmış dedik. Bu yargıma oyunu oynamadan kimse katılamaz. Çünkü, kimse EA’in böyle bir böyle bir atmosfer yaratabileceğini tahmin edemezdi. Atmosfer konusuna sonra değineceğim ama... ilk olarak oyunun menüsünden bahsedelim. Oyunun menü tasarımı gerçekten güzel yapılmış. Menüde savaş uçaklarını gösteren bir ekranla karşılaşıyoruz ve biz menüde başka yerlere geçtiğimiz zaman kamera da uçağın çeşitli yerlerinde bizimle beraber dolanıyor. Ardından oyuna giriyoruz. Karşımıza üç tane zorluk seviyesi geliyor. Ben uzun zamandır Medal of Honor’ı oynamadığım için, doğal olarak, normal seviyeyi seçtim. Ama bir müddet sonra yapay zekayı gördüm ve bunun bir hata olduğunu anladım. Düşmanlarımız normal seviyede ateş etmek ve bomba atmaktan fazla bir şey yapmıyor. Eğer FPS oyunları hakkında söz sahibi iseniz en az orta seviyede oyunu oynamanızı öneririm. New Game dedikten sonra kendimizi brifing odadasında buluyoruz. Komutanımız savaş planını burada slaytlar halinde bize anlatıyor. Bu bölümde oyunla ilgili birçok bilgiyi de ediniyoruz. Adımızın Travers olduğunu, üst rütbeli değil de sıradan bir asker olduğumuzu öğreniyoruz. Burada bilgilerden en önemlisi Safezone bölgeleri. Komutan slaytları bir bir anlatırken en son slaytta basacağımız mekanın haritası görüyoruz. Bu haritada iki tane ufak yeşil bölgelerimiz bulunuyor.Bu bölgelerin yerini unutmayın, çünkü size çok yardımcı olacak. Safezone bölgeleri kurşununuz bittiğince ve ya canınız dibe vurduğunda sizin işinize yarayacak.Bu bölgeye geldiğinizde birçok sağlık ve mermi çantalarını bulabilirsiniz. Diğer bölümlere oranla ilk bölümün son çatışma yerinde mermi sıkıntısı çekebilirsiniz. Bu gibi durumlarda etrafta dolanmak yerine uğrayacağınız ilk yer Safezone olmalıdır, dediğimiz gibi.

Komutanımızdan bilgileri aldıktan sonra oradan çıkıp silah yerine geliyoruz. İki tane ağır, bir tane de hafif silah alabiliyoruz. Oyundaki silahlar herkesin tahmin ettiği gibi o dönemin en meşhur silahları (Thompson, Springfield vs.). Bomba konusunda içiniz rahat olsun. Oyuna başladığımızda bombalarımız otomatik olarak cebimize giriyor ve sayıları bütün bölümü oynarken gayet yeterli oluyor... Silah seçimimiz de bittikten sonra kendimizi konuşan kaptanımız ve uçakta sıkış,tepiş oturan arkadaşlarımız arasında buluyoruz.Büyük bir sarsıntı ve onaydan sonra aşağı atlamak için arkadaşlarımızla beraber ayağa kalkıp aşağıya paraşütle atlıyoruz. Atladıktan 1 saniye sonra paraşütümüz açılıyor ve kontrol bize geçiyor. Bu bölüm çok önemli. Klavyedeki yön tuşları ile adamımızı yönlendiriyoruz, hızlıca kafamızı aşağı çevirip yeşil duman çıkan yerlere kendimizi bırakmaya çalışıyoruz. Bu olay 9 veya 10 saniye içinde olduğu için hızlı hareket etmemiz lazım. Yeşil bölgelere yakın yerlere inebilirsek şanslıyız. Arkadaşlarımızla beraber operasyona başlayabiliyoruz. Ama eğer yeşil bölgelerden uzağa,savaşın bölgesinde bir yere inersek ölümümüz çabukl olabiliyor... hem de ilk bölümdeysek. Çünkü silah kavramını kapmamız bir on dakikamızı alıyor. Her kurşun sıktığımızda doğal olarak silah tepip yukarı doğru çıkıyor, ancak bir müddet sonra alışıp rahatça oynayabiliyoruz. Yere indikten sonra kendimizi müthiş bir aksiyonun içinde buluyoruz zaten. İşte daha önce söylediğim atmosferle de burada karşılaşıyoruz. Eğer savaş alanına indiyseniz, başta içinizi ufak bir korku dalgası kaplıyor. Arkadaşlarınızın nereden olduğunu göremeden binlerce kurşun kafanızın üstünden geçiyor. Oyunu oynarken kendinizi neden bir savaşta gibi hissettiğinizin cevabını da burada alıyorsunuz. Silahlar hiçbir zaman susmuyor ve eğer ayağa kalkmak gibi bir yanlış yaparsınız, hârika bir hedef oluyorsunuz. Her bölümde belirli görevlerimiz var ve bunların hepsi size bağlı. Bu görevleri istediğiniz sırada yapabiliyoruz.Yanınızda birçok adam olmasına rağmen görevleri siz yapmazsanız kimse yapmıyor. Yani baştaki kahraman, esas oğlan her zamanki gibi sizsiniz. Görevler genelde patlatma, koruma, bomba koyma gibi çeşitliliklere sahip. Görevlerimizi yaptıktan sonra Checkpoint alıyoruz. Ama maalesef EA Games’in en büyük hatalarından biri oyunda auto save olayını yapmaması. Öldüğümüzde ve ya çıkıp oyuna tekrar girdiğimizde Checkpoint'lerimizi kayıt etmezsek bölüme baştan başlıyoruz. Bu yüzden her Checkpoint'ten sonra oyunu kayıt etmenizi öneririm…

Oyun sırasında yanımızda en az üç adam bulunuyor. Tabii biz kontrol etmiyoruz ama adamlarımız öldükten sonra havadan gelen askerlerle hemen destek de alıyoruz.Yani, yalnız kalma olasılığımız (merkeze kahraman gibi dalmazsanız) az. Yine de Safezone’a uzak yerlerdeki görevlerde adamların gelmesi uzun sürebiliyor. Normal zorluk derecesindeki düşmanların yapay zekasından bahsettim. Ateş etmekten ve bomba atmaktan fazlasını yapmıyorlar. Ama maalesef yanımızdaki adamlar için de bu sorun geçerli. Bir görevde toplam 15 kişi ile savaşıyorsanız 10’unu sizin öldürmeniz lazım. Aksi takdirde yalnız kalma olasılığınız yüksek. Çünkü her zaman düşman bizden fazla kişiyle savaşıyor… Görevler sırasında çoğu zaman komutanlarımız tarafından verilen emirleri duyuyoruz. Bu konuşmalar görevleri tamamladığımızda "Aferin, iyi iş!" gibi laflara da dönüşebiliyor. Sesler açısından Airborne gerçekten çok başarılı. Mermi sesleri, konuşmalar, bağırmalar, bir askerin vurulduktan sonraki acısı... gerçekten özenilerek yapılmış.

Silahlarımızdan bahsettiğimizde ise elimizdekiler belli. Ama oyunda bir bölgeyi aldıktan sonra bulduğumuz gizli yerlerde, silah seçme ekranında olmayan bazı silahları alma olanağı tanıyor. Silahımızı değiştirmek istediğimizde öldürdüğümüz düşmanların ya da bazı gizli yerlerde bulduğumuz silahları kendi silahımızla değiştirebiliyoruz. Oyundaki bir başka yenilik de Real Time Weapon Upgrade. Bu olayda arka arkaya öldürdüğümüz askerlerin sayısından, üst üste iki kere headshot yapmamıza kadar çeşitlendirilmiş. Bu bahsettiğimiz şeyleri uyguladığımızda oyun bize bazı upgrade’ler veriyor. Bunlar da iki kat şarjörden silahın ucana bomba koymaya kadar değişebiliyor.

Multiplayer ise herkesin beklediği gibi çok güzel yapılmış. Oynamaya fırsat bulmasam da haritalarına baktım ve oyunculara (capture the flag, deathmatch gibi) birçok tarz sunmakta.

Son olarak ise oyunun animasyonlarından, grafiklerinden ve sistem gereksinimlerinden bahsetmek istiyorum. Oyunun minimum sistem gereksinimleri, Windows XP SP2, 2.8 Ghz Intel ya da AMD 2800+ işlemci, 1 GB RAM, 6600GT, X1300 Pro üzeri ekran kartı…Yani, anlayacağınız gibi oyunu normal özellikteki bilgisayarlar kaldırabilir. Animasyonlar, grafikler ise tek kelimeyle mükemmel. Oyunun ortasında görevleri yaparken birçok kısa video ile karşılaşıyoruz. Ben ilk olarak canlı mı değil mi, ayırt edemedim. EA yapabileceğinin en iyisini yapmış. Görev sonlarındaki patlamalar, alevler gerçekten çok güzel hazırlanmış. Grafik olarak baktığımızda oyunumuz normallerin son derece üstünde bulunuyor. Bu yüzden de daha önce bahsettiğim savaş atmosferi son derece mükemmel. Gerçekten buradan EA takımını kutluyorum ve bilhassa FPS sevenlerin kaçırmaması gereken bu oyunu, herkese öneriyorum…

Loki

2007-11-17T09:17:00.001-08:00

"Uzun yıllar, Seth, aşağı Mısır'ın; Horus da yukarı Mısır'ın hâmisiydi. İki ülke birleştikten sonra, Seth ve Horus beraber taç giydi, firavun olarak gösterildiler. Fakat yukarı Mısır, aşağı Mısırı fethettikten sonra, Güney’in firavunları sıklıkla Horus'un (yukarı Mısır'ın tanrısı) şeytanî düşmanı Seth olarak portrelendiler.

Seth, erkek kardeşi Osiris'i öldürmesi ile ünlüdür; aynı zamanda onun oğlu Horus'u da öldürmeye teşebbüs etmiştir. Horus yaşamış, babasının ölümünün intikâmını almış ve Seth'i sonsuza kadar çöle sürgüne yollamıştır. Böylece Seth çorak çöller ile anılır.

Aradan geçen onca yıldan sonra bir gü, Seth'in mezarı sessizliğini bozar. Yükselen ayak sesleri tabuta vardığında son bulur ve Seth, artık özgürdür!"

Yukarıda okuduğunuz satırlar bir efsaneyi anlatmakla beraber söz konusu oyunumuzun, yani Loki'nin de konusunu oluşturuyor. Loki çoğunuzun da bildiği bir Hack'n Slash denemesi. Bu yüzden ona dikkatli yaklaşmalıyız, çünkü nesilleri yavaş yavaş tükeniyor. En iyisi bu alıştırma bölümlerini atlatıp oyuna dalalım.

Loki, içinde RYO (Rol Yapma Oyunu - RPG) kavramları bulundurduğu için, oynarken, diğer yapımlardan da bilindik sahne ve seçeneklere rastlıyoruz. Öncelikle menüyü tanıyalım isterseniz: Açıkçası oldukça sade tasarlanmış olan menüde beş tane ziyaret edilebilecek seçenek var. Solo'dan direkt oyuna dalabilir, Multiplayer ile Online bir savaşa katılabilir, Cinematic bölümünden oyunun gerçek zamanlı videolarına ulaşabilir, Bestiary'den düşmanlarınızı tanıyabilir ve Options'tan da gerekli ayarlarınızı yapabilirsiniz. Öncelikle Display bölümüne uğramanız gerekmekte; çünkü Loki bu konuda çok acımasız. Ardından Solo kısmı ile karakter seçme bölümüne geliyoruz. Burada dört karakter bizi bekliyor; bunlar Norse Warrior, Greek Fighter, Egyptian Sorcerer, Aztec Shaman olarak; iki kadın, iki de erkek şeklinde sıralanıyor. Eğer sizler de benim gibi RYO oyunlarında fiziksel güçlerden yanaysanız, şüphesiz Norse Warrior şıkkını seçeceksiniz. Her neyse… oyuna girer girmez üstü kapalı bir antrenman süreci geçiriyoruz. 20 dakikalık basit görevleri bitirdikten sonra oyun yavaş yavaş şekillenmeye başlıyor.

İlk olarak karakterlerden bahsedelim: Her birinin avantaj ve dezavantajları var; örneğin, büyücünüz ile uzak mesafelerden savaşırken Norse savaşçısı misâli elinizde dev bir balta ile yakın dövüş zevkini kaçırabiliyorsunuz. Karakter menüsü ise oyundaki en kullanışlı etkenlerden biri. Oyuncunun kafasını karıştırmaması için yapımcılar her şeyi düşünmüş. Özel güçleriniz için on adet bar hazırlanmış. Skills bölümünden özel yeteneklerinizi yükseltebilirken, Attributes kısmı ile fiziksel özelliklerinizi zenginleştirebiliyorsunuz (dayanıklılık, güç, savunma vs.). Quest bölümü ise görevlerinizi listeliyor ve istediğiniz görevi tek bir tık ile yapma şansı veriyor. İksirler için hazır bir bar seçeneği mevcut, böylece karışmıyorlar. Kullanılabilecek itemler ise karşınıza çıkan düşman ve sandıklardan elde ediliyor. Silahlarınız için ise 2 adet seçenek sunulmuş, böylece hızlı geçiş imkanınız var. Bir de, olmazsa olmaz, bir XP ve Faith barı var karakterimizin. Bu barlar doldukça seviye atlıyor ve puan kazanıyoruz. Ayrıca… elbette tüm oyun boyunca Seth'i kovalamıyoruz. Yapmamız gereken onlarca yan görev var. Görev almak için mini haritamızda işaretlenmiş yeşil noktalara uğramanız yeterli olacaktır. Onun dışında sarı noktalar demircileri göstermekte. Aldığınız eşyaları kombine etmeye yarıyorlar (birazdan bahsedeceğim). Pembe renkli yerler ise satıcılardan ibâret, yeni itemler alıp satabilirsiniz. Quest için ise tek tık yeterli demiştim. İstediğiniz görevi seçtikten sonra harita sizi yönlendiriyor. İtemler birleştirerek yeni silahlar elde edebiliyorsunuz. Böylece hiç keşfedilmemiş ve eşi benzeri olmayan savaş aletleri emrinize amâde oluyor, oldukça etkili bir özellik. Unutmadan… her köyde çeşitli görevler mevcut; bitirdikten sonra ödülünüz için geri dönmeyi unutmayın.

Oyunda birçok eşya sahibi oluyorsunuz ve bunların bazıları büyük önem taşıyor. Bahsettiğim itemleri tanrılarınıza(!) sunduğunuz takdirde, her seferde bir yetenek puanı kazanıyorsunuz. Bu eşyaları tanrılara sunmak için ise köy merkezlerindeki Altar of Gods adlı bir yer bulunuyor. Her karakter üç adet tanrıya sahip.

Norse Warrior: Efsanevî Thor - Şimşek, Odin - Bilgi ve Tyr - Savaş.

Greek Fighter: Mitolojinin en güçlü tanrılarından Ares - Savaş, Artemis - Av ve Athena - Bilgi. (Gözler Zeus'u arıyor değil mi?)

Egyptian Sorcerer: Horus – Firavun (yazının ilk kısmına bakınız), Ra - Işık ve Seth - Karanlık. (Yanlış duymadınız!)

Aztec Shaman: Quetzalcoatl - Doğa, Tezcatlipoca - Gece, Mictlantecuthil - Ölüm.

Artık madalyonun diğer yüzüne bakma vakti geldi. Sevgili okuyucular, konuya girmeden önce şu satıra kadar koruduğum ve bozmamaya çalıştığım sakinliğimi ve de hoşgörümü geride bırakıyorum. Bu yüzden, şu andan itibaren yazının gidişâtı yön değiştirmekte. Sebebine gelirsek… Loki görsel açıdan oldukça yeterli bir oyun, fakat… daha menüden itibaren Display sorunları kendisini açığa vuruyor. Öyle ki, yapılan onca ayarı onaylayamama gibi bir sorun varken bile her reset işleminden sonra tüm ayarların otomatik olarak değişmesi bir hayli sinir bozucu. Bunlar bir kenara, oyunu incelediğim sistem AMD Sempron 3000+, 2GB Ram, nVidia GeForce 7900 SLi GTO idi. Fakat en yüksek ayarda takılmalar yaşadım. Sorunun kaynağını bulmak için tek tek tüm ayarları denedim. Buna rağmen takılmalar her şekilde devam etti. Bu konuda Loki'nin çok ciddi sorunları var. Çevre detayları çok ahım şahım olmamakla birlikte ara sıra bozulmalara uğruyor(?). Yapay zekâ ve buna bağlı oynanış ise her şeye son noktayı koyuyor. Düşmanlar ne yaptıklarından habersiz bir biçimde avare avare dolanıyor, sizi gördükleri anda saldırıya geçiyorlar. Karakterimiz ise bazen verilen komutlara uymayarak alıp başını gidebiliyor. Bu noktada siz de sinirden ne yapacağınızı şaşırıyorsunuz. Örneğin, aranızda 10 metre mesafe olan bir kayaya bile takılan bir karakteriniz var, gerisini siz düşünün.

Loki'nin kurtarıcı özelliklerinden birisi ise ara sıra gözüken efektler ve şüphesiz ses unsurları. Müzikler ve seslendirmeler oldukça iyi. Her ne kadar dev bir Norse savaşçısından bir kız sesi çıksa da… =)

Loki birçok umudu hüsrana uğratmakta olan bir oyun, Yersiz fizik ve grafik hataları, dikkatsiz hazırlanmış seçenekler ile "Oynasam mı, oynamasam mı?.." diyaloglarını tekrarlatıyor bizlere. Cyanide Studio'nun Loki'den dersini aldığını ümit ederek bir hayal kırıklığını daha gerimizde bırakıyoruz.

Enemy Territory: Quake Wars

2007-11-17T09:16:00.002-08:00

Enemy Territory dendiğinde, şüphesiz aklınıza efsanevi Wolfenstein gelecektir. Bu oyunu oynamayan var mıdır, bilemiyorum; ondaki tarza ve Online mantığına olan hayranlığımız yüzünden başka oyunlara bakamaz olmuştuk bir ara, bilenler bilir. Fakat uzundur sesini soluğunu çıkarmayan ET, yepyeni bir imaj ile 2007 sonbaharında, iki yıl önce geride bıraktığımız amansız bir savaş ile yeniden karşımızda. Corporal Kane ve onun macerasına 2005'te tanık olmuştuk. Artık bir Single özelliğimiz kalmamış olsa da, Strogg'lara karşı olan bu vahşi savaşa çoktan katılmış durumdayız. Bakalım bu savaş ne tür evrimlere uğramış…

Oyunumuz Online mantığı ile yaratılmış olsa da, geçiştirici bir konu ihmâl edilmiş değil. Öyle ki, uslanmaz Strogg ırkı evrendeki işgallerine ve yeni gezegen arayışlarına devam etmiş, en sonunda da dünyamızı keşfedip yeni planlarını bu istikamette devreye sokmuşlardır. Elbette insanoğlu bu duruma karşı devreye girir ve böylece hiç bitmeyen ve sınırları zorlayan savaşlar kaçınılmaz olur. Evet… oyuna girmeden önce menüden geniş ayarlar yapabilirsiniz. Ayarların yelpazesi, yapay zekadan tutun da oyundaki hedef logonuza kadar uzanıyor. Enemy Territory: Quake Wars'a başlamak istediğinizde ise üç seçenek çıkıyor karşınıza: Lan Game, Online Game ve Play Computer. Biz Single Game'e girerek istediğimiz oynanış türünü seçme kısmına geliyoruz; Campaign, Deatmatch vs. türler arasından Campaign ile çeşitli görevler ile dolu bir savaş bölümü çıkıyor karşımıza. İstediğiniz ırkı seçebileceğiniz bu modda Round'lar ile ilerleyen Campaign basit bir Arcade FPS olmamak için sizlere farklı seçenekler sunmuş. Öyle ki, belirli bir süre içerisinde, hangi ırktan olursanız olun, sıra ile görevler alıp yerine getirmeye çalışıyorsunuz. Bunlar genelde hack, imha ve dosya teminatı gibi kısa ama yapılması zor görevler. Zor olmasının sebebi, düşmanın topluca saldırıya geçmesi ve savunma sistemlerinin aşılma konusunda dirençli olması. Bu yüzden vereceğiniz komutlar ile sürekli bir strateji içerisinde olmalısınız. Komut sistemi ise akıllara zarar bir durumda. O kadar çok seçenek var ki, siz bile bazen “Acaba ne komut versem be?” moduna giriyorsunuz. Takımınızla sürekli iletişim halinde olmanızın gerekmesi de önemli bir husus. Çünkü zor anlarda arkanızı kollamaları hayatî önem taşıyor. Askerleriniz kafalarına göre de davranamıyorlar elbette. Sürekli yağan emirler yüzünden belli başlı davranışlar sergiliyorlar. Aldığınız görevlerde takım arkadaşlarınızı da her amaç için kullanabiliyorsunuz. Örneğin bir cihazı ya da binayı imha etmeniz gerekti ve o anda bombayı kurarken baskına uğradınız, böyle bir durumda kalan kurulumu bir başkasına devredebilir, veya onların sizi korumasını emredebilirsiniz. Seçenekleriniz farklı farklı yerlere çıkıyor her seferinde. Enemy Territory: Quake Wars’un bir başka kullanışlı özelliği ise bir XP sisteminin bulunması. Bölüm sonlarında ve yaptığınız görevler sonucunda kazandığınız XP'ler fiziksel özelliklerinizi arttırıyor. Böylece daha hızlı koşup daha iyi nişin alabilir ve düşman karşısındaki dayanıklılığınızı yükseltebilirsiniz. Her askeri sınıfın, kendisine has özellik ve görevleri var. Bunları biraz tanıyalım:

GDF

Soldier: İmha işlerinden sorumlu standart asker türü. Kullanabileceği dört ana silah çeşidi var: Rocket Luncher, Shotgun, GPMG ve Assault Rifle. Bunların yanı sıra el bombası ve handgun taşıma şansları da bulunuyor.

Medic: Oyunda sağlık etkenini oluşturan asker türü. Görevlerde büyük bir etkisi yok. Kullanabildiği silahlar ise Assault Rifle ve Shotgun.

Engineer: Mühendis sınıfı bir asker türü. Güçlü olmaları bir kenara, tamir konusundaki tek adrestirler. Görevlerde büyük rol oynuyorlar. Mayın, el bombası ve Repair Kit taşıyorlar. Shotgun ve Assault Rifle taşıyabileceği silahlar.

Field Ops: Kontrol edilmesi en zevkli sınıflardan birisi. İletişimden sorumlular ve emrettikleri yerlere hava saldırıları düzenleyebilirler.

Cover Ops: Bu tür oyunlarda olmaza olmaz Sniper türünün ta kendisidir. Hack ve nişancılıkları ile görevlerde büyük rolleri var. Dürbünlü Assault Rifle ve Sniper Rifle taşıyabileceği silahlar.

STROGG

Agressor: İmhacı. Lacerator, Obliterator, Hyper Blaster ve unutulmaz NailGun taşıyabileceği silahlar.

Technichen: Takımın cephane ve Medkit sorumlusu. Lacerator ve Nailgun taşıyabileceği silahlar.

Constductor: Mühendis sınıfı bir Strogg. Görevlerde çıkan özel araç ve cihazları kullanabilir. Lacerator ve Nailgun taşıyabileceği silahlar.

Oppresor: Bombardıman sorumlusu ve Strogg'lar arasında en ilginç görünüme sahip olan sınıf. Kendisine has bir koruma kalkanı taşıyorlar. Lacerator taşıyabileceği tek silah.

Infiltrator: Takımın nişancısı. Hack ve hız konusunda çok etkililer. Accurized Lacerator ve efsanevi Railgun Taşıyabileceği silahlar.

Oyunun bir diğer güzelliği ise haritalar. Gereksiz şeylerin bulunmamasına karşın, bir çatışma ortamı için oldukça genişler. Kuzey ve Güney Amerika, Afrika ve Pasifik (Okyanusya) şeklinde tam 4 kıtadan oluşan mekânlar, çeşitli mini haritalara ayrılmış. Mini harita demişken, olmazsa olmaz bir mini map de ihmâl edilmemiş ET'de. Harita oldukça kullanışlı ve detaylı, görevler kendilerine has işaretler ile belirtilmiş durumda çıkıyor karşımıza ve hangi göreve ne kadar uzaklıktayız hepsini öğrenebiliyoruz. Gelen atak ve saldırılar da belirtiliyor ayrıca. Görevleri isteriği zaman değiştirme şansı da sunulmuş oyuncuya. Bu şekilde her an yeni bir hareket içinde buluyoruz kendimizi.

Unutmamak lazım ki, böyle bir türde savaş esnasında kullanılabilecek cihaz ve araçlar da eksikliğini hemen hissettirir. Neyse ki ET'de bu durum güzelce halledilmiş. Ağır makineli askeri cip, tank, helikopter, tekne ve taşıma araçları ile köşelere askerî ATV motorları yerleştirilmiş; bu sebeple dakika başı evlere şenlik aksiyon sahneleri çıkıyor karşımıza. Strogg'lar ise geri durumda olmadıkları gibi bir hayli güçlü durumdalar. Zaten oyundaki Strogg üstünlüğünü yalanlamak imkânsız. Onlar da naçizane robot ve yok edicileri ile çıkıyorlar karşımıza. İki ırkın da kendisine özel güvenlik sistemi mevcut. Ayrıca istediğiniz araç ya da makineyi, belirttiğiniz yere getirtip kurdurabiliyorsunuz. Araçların iç kısımları o kadar detaylı ve dikkatli hazırlanmış ki, araçtaki alet isimlerini bile okuyabiliyorsunuz. Yaptığınız hız ya da sahip olduğunuz hasar ayrı bir güzellikte çıkıyor karşımıza =). Ayrıca neredeyse her aracın Turbo özelliği mevcut. İlk olarak araç kullanımına ve oynanışa olan etkisine baktığınızda aklınıza Battlefıeld geliyor ve tıpkı o diyorsunuz ama o değil. Bunu biraz ET: QW oynadıkça daha iyi anlıyorsunuz.

Grafiksel anlamda Enemy Territory: Quake Wars gözleri kamaştırıyor. Öncelikle karakter tasarımlarının ne kadar detaylı olduğunu görüyorsunuz. Keza çevre, araç ve mekânlar da aynı tadı bırakıyor oynayanın bünyesinde. ET'nin işi şansa bırakmadığı çok belli. Patlamalarda giren efektler ise sizi tam bir çatışma havasına sokuyor. Cihaz ve silahlarda da aynı özeni görünce ET: QW, görsel anlamda kendisine dair söyleyecek başka bir şey bırakmamış oluyor. Elbette En yüksek, tavan ayarda oynama şansı bulabilirseniz, bu nimetlerden yararlanabiliyorsunuz, o da ayrı konu =). Fakat her şey görsellik değil elbette. Ses unsuru olmazsa olmazlardan biri olmakla beraber, bu oyunda maalesef çok da iyi şeylerin sunulduğu bir başlık olamamış. Takım arasındaki konuşmalar biraz yapaylık taşımakta ve İngilizce’yi yeni sökmüş misâli etrafta duyulan Strogg dili çok orijinal bir başarı elde etmiş değil. Üzüldüğüm asıl nokta ise Quake 4'te rastlanılabilecek olan ses efektlerinin neredeyse birebir bu oyuna aktarılmış olması. Aşılabilecek bir sorun olsa da, atmosferi ara sıra bozabiliyor.

Yıllardır Strogg'ları avlayıp katlettiğimiz klasik Quake serisindeki farklılaşma çabaları sonucu ortaya çıkmış ve şu an karşımızda duran Enemy Territory: Quake Wars, şüphesiz bu yılın en keyifli yapımlarından biri. Eğlenceli Online moda ve bol seçenekli bir oynanışa sahip olan ET:QW, FPS severler tarafından mutlaka denenmesi gereken bir yapıt.

Stranglehold

2007-11-17T09:16:00.001-08:00

Uzundur artık çıksa da oynasak dediğimiz fakat ard arda gelen screen ve trailer'ları ile beklemeye mahkum edildiğimiz Stranglehold nihayet karşımızda. Şu sıralar 3rd shooter türündeki oyunlarda bulamadığımız aksiyona nihayet kavuştuğumuz Stranglehold'ta bakalım ne gibi süprizler bizleri bekliyor.

John Woo

23 Eylül 1946 doğumlu uzak doğulu yönetmen John Woo birçok aksiyon filminde yönetmenlik yapmış ve adını tüm dünyada duyurmayı başarmıştır. Filmleri arasında Mission Impossible 2 ve Hard Boiled muhtemelen unutulmazlardandır. Bu yetenekli yönetmenin oyun ile olan ilgisi ise Stranglehold'un sanat yönetmenliğini üstlenmesidir. Sinemadaki yeteneklerini de bu oyunda konuşturmuş olacak ki Stranglehold sınrsız aksiyon dolu bir oyun vaziyetinde. Bu harika yönetmeni diğer yapımlarda da görmek dileği ile oyunumuza geri dönebiliriz.

Stranglehold ilk göründügü andan itibaren insanları etkileyebilmeyi başarmış ve monitöre karşı artık çıksın şeklinde çoğu insanı ağlatmayı başarmış bir yapım. Bunun sebebi içinde bir Max Payne havası olması mı yoksa tek bir mekanda yüzlerce kişiye karşı kurşun estirmek mi bilemiyoruz fakat konu bakımından tam bir film niteliğinde ilerliyor, olması gerektiği gibi. Öyle ki bildiğini okuyan amansız bir polis olan Tequila öldürülen bir polis memurunun cinayetini araştırması üzerine bu durumu öğrenen suç örgütü Tequila'nın eski karısı ve kızını kaçırır. Bu durum üzerine Tequila hem bu örgütü çökertecek hem de ailesini kurtarmak için amansız bir mücadele verecektir. Gördügünüz gibi tam bir aksiyon filmi konusuna sahip bu oyunda yine yakından tanıyacağınız ünlü aktör Chow Yun-Fat hem kendisi hem de sesi ile ana karaktere hayat vermiş durumda.

Öncelikle Max Payne ve Stranglehold arasındaki bu inanılmaz benzerliğe bir açıklık getirelim. Şüphesiz bu kıyaslamanin sebebi bir Slow Mo. özelliği ile düşmanlarımıza kurşunlar yağdırmamız olacaktır. Fakat bu konuyu derin yaralar almadan aşabilir ve Stranglehold'u oldugu gibi kabul edebiliriz. Öncelikle biraz oynanışa değinelim. Biliyorsunuz Stranglehold bize ne derece artistik hareketler ile düşmanlarımızı öldürebileceğimizi göstermişti; ve hepimiz monitörlerimize yapışıp ağlamıştık. İşte bu hareketler ister istemez oyun boyunca karşımıza çıkıyor. Fakat bunların dışında diğer oyunlardan farklı olmasını sağlayan özellikleri de yok değil Stranglehold'un. Örneğin oyun boyunca kazanabileceğimiz dört adet özellik var. Bunlar oyuna hem eğlence katan hem de yer yer hayatımızı kurtarabilecek özellikler.

Health: Oyunun başında kazandığınız bu özellik ile ufak miktarda sağlık yenilemeniz söz konusu. Bazı anlarda gerçekten işinize yarıyor.

Precision Aim: Max Payne'deki sniper mermisini takip ettiğimiz o muhteşem sahneleri hepiniz hatırlarsınız sanırım. İşte Stranglehold'ta da bu özellik ile kısa süreliğine FPS moduna geçiyor ve tek kurşunda düşmanı yere serebiliyorsunuz. Bir film sahnesi şeklinde ilerleyen bu sahneler görsel anlamda muhteşem diyebiliriz.

Barrage: İşte tam bir katliam özelliği. Kısa süreliğine god mode ve sınırsız mermi moduna girdiğiniz Barrage ile önünüze geleni katledip yolunuza devam edebiliyorsunuz.

Spin Attack: Şüphesiz herkesin favori Stranglehold özelligi Spin Attack'tir. Bu güç sayesinde inanılmaz efektler ile süslenmiş bir video eşliğinde 360 derece dönerek mermileri etrafa boşaltıyorsunuz. Gerçekten inanılmaz.

Güçleri almak için büyük bir çaba sarf etmenize gerek kalmıyor. Kısa sürede hepsi otomatik olarak kazanılıyor zaten.

Aksiyon en büyük etken demiştik. Evet(!). Hiçbir oyunla karşılaştırmaya cesaret edemeyeceğiniz sahneler bekliyor sizi Strangelhold'ta. Yüzlerce düşman üstünüze çullanınca elbette sadece silahınıza güvenmiyorsunuz. Etraftaki nesneleri onlara karşı kullanmak bir kenara, çeşitli stratejiler de kullanabiliyorsunuz. Gerek Tequila Time(Slow Mo) gerekse etrafta atlayıp değişebileceğiniz maddeler ile ortalığı yakıp yıkıyorsunuz. Nesneleri kullanma sözümü biraz daha açmam gerekirse size sabit bir yerde duran düşmanların üzerine kaya, ağır demir ya da diğer ağır eşyaları silahınız ile düşürebilirsiniz. Taktik konusunda bolca özgürlüğünüz olan bu oyunda karakterimizin kendi başına yaptığı hareketler de mevcut. Örneğin etrafınızda bir masa var ve dolanmanız gerek, ama aslında gerekmiyor çünkü Tequila direkt üzerinden kayarak saldırıyor düşmanlara. Ya da iki balkon arasında kalmış durumda hemen avizeye tutunarak havada bir aksiyon şöleni yaşatıyor bizlere. Bunun gibi çeşitli akrobatik hareketlerle dolu olan adamımız bize unutulmaz bir eğlence yaşatıyor. Oyunda silahlar hızlı hızlı çıkıyor karşınıza ve shotgun yerine machinegun kullanayım, ya da bir pistol işimi görür demeden hepsini kullanıyorsunuz ister istemez. Yani silahlarınız o kadar hızlı bitiyor ki diğerine otomatik olarak geçiyoruz bu yüzden silah ayrımına gerek kalmıyor. Yanınızda en fazla iki silah taşıyabildiğiniz bu aksiyonda çift el silah kullanma özelliği unutulmamış. Her bölüm sonunda olmazsa olmaz bir boss mücadelesi de unutulmuş değil. Öyle ki bir türlü ölmeyen bu boss'ları birkaç Precision Aim yaptıktan sonra yere sermek mümkün.

Görsel anlamda Stranglehold için ne söyleyebilirim bilmiyorum. Şu ana kadar görebileceğiniz en detaylı 3rd shooter olması bir kenara her şey o kadar özenle hazırlanmış ki. Öncelikle hasar modellemelerinden bahsedelim. Stranglehold bu konuda o kadar ileriye gitmiş ki bölüm sonunda bir de verdiğiniz hasar için bir para listesi gönderiyor size. Her eşyayı her maddeyi en ince detayına kadar parçalayıp kırabilmeniz bir kenara, duvarlara kurşunlar ile verdiğiniz hasardan sonra çevrenize bir baktığınızda gerçekten bir katliamın söz konusu olduğunu görüyorsunuz. Ayaklı bir yıkım aleti gibi bir rol de üstlenebilirsiniz bu oyunda. Bu konuda gerçekten fizik motorunun son gücünün kullanıldığı Stranglehold anlaşılan işi şansa bırakmak istememiş. Söz konusu bu kır dök yok et üçlüsüne bir de inanılmaz grafikler eklenince insanın içi gidiyor. Fakat menüde sadece çözünürlük gibi bir ayara sahip olduğunuz için oyun size kendi sabit görselliğini sunuyor. Ve bu görselliği en iyi sonuçla fark etmek için iyi bir sisteme ihtiyacınız oluyor. Bazı sahnelerde gerçekten haddini aşan efektler gözlerimizi kamaştırıyor adeta. Bu kırıp dökebileceğiniz mekanlar oyunun konu itibari ile genelde Çin lokantası ya da bu tür halka açık yerlerde geçiyor. Açık havalarda ise ayrı bir şov bekliyor sizleri.

Düşmanlarınız ardı ardına saldırıyor demiştik; işte bu sahnelerde düşmandan mantıklı hareketler beklerken onlar sayılarının fazlalığını kullanmadan kurşun kusuyorlar üstümüze. Yani anlayacağınız bir yapay zeka vakası daha duruyor karşımızda. Aslında yirmi dakikayı bulan çatışma sahnelerinde bir yapay zeka olsa o sürenin iki dakikasını bile doldurabilirmişiz; bu tartışma konusu ola dursun, düşmanlar gerçekten bilinçsiz davranıyorlar. Fakat düşmanlara ateş açtığımızda yaralandıkları yerlerine göre tepki veriyorlar. Öyle ki boğazından vurduğum bir karakterin boğazını tutup etrafa savrulması oldukça etkiledi beni. Bunun yanı sıra her silah kendisine has bir hasar veriyor. Durum böyle olunca makineli tüfek ile olduğu yerde parçalanan düşman bir shotgun mermisi ile karşı karşıya kalınca etrafa uçuyor açıkçası.

Bu kadar güzel şeyler saydıktan sonra Stranglehold gelmiş geçmiş en iyi mi yoksa diyor insan kendi kendine; ama hayır, elbette değil. Bahsettiğim muhteşem çatışma sahneleri o kadar çok tekrar ediliyor ki artık oyundan soğuyorsunuz. Açıkçası iki gün boyunca üşendiğim için oynayamadım bile. Oyuncuya aşırı dozda aksiyon enjekte etmek iyi bir fikir olsa da, bir yerden sonra oyuncuya yenilik sunamayan Stranglehold gerçekten sinir bozucu olabiliyor.

2007'nin sonbaharında karşımıza çıkan Stranglehold diğer oyunlarda kolay kolay bulamayacağınız oynanışı ile damağınızda inanılmaz bir tat bırakmayı vaadediyor. Çevre ile olan etkileşim ve dolu dolu aksiyon sahneleri ile kolay kolay akıllardan silinmeyecek olan Stranglehold bir süreliğine de olsa benzersiz bir yapım.

FIFA 08

2007-11-17T09:15:00.001-08:00

EA Sports, her yıl olduğu gibi bu yıl da sonbahara girdiğimiz sıralarda bizi FIFA serîsinin yeni oyunu ile tanıştırdı. Özellikle FIFA fanatiklerinin merakla ve heyecanla beklediği oyun, bir haftanın sonunda gerisinde yalnızca üzüntü bıraktı. Oyun kötü değildi belki ama, her zamanki gibi beklentiler çok büyüktü ve karşılanamamıştı. Oyunun fizik motorunda tutunda grafik, animasyon ve menülerin çoğu geçen senenin benzeriydi, daha doğrusu aynısıydı. Ancak akışı değiştirebilen bazı yenilikler de oyuna eklenmişti…

Oyunun geneline baktığımız zaman birkaç ufak farklılıktan başka hiçbir yenilik yok. Menüler, renkler dışında, her şeyi ile FIFA 07’nin aynısı. 3 yıldır kullanılan fizik motoru bu oyunda da kullanılmış ve grafikler de kaldığı yerde, aynen bekliyor. Günümüzün oyun grafiklerine baktığımız zaman vasatın üstünde seyrettiğini belirtebiliriz ama... meselâ, çeşitli yerlerde oyuncuların yüzlerini gördüğümüzde "Bu adamda kim yahu?" diyebiliyoruz, özellikle de Turkcell Süper Lig'de. Bazen önemli oyuncuların bile yüzlerini es geçebiliyorlar. Örneğin, Kezman'ın yüzü gayet gerçekçi iken Roberto Carlos’un yüzü, anımsatsa da, gerçeği ile fazla benzerlik sunmuyor. Aynı şekilde, bir Alex’in veya Delgado’nun da gerçekle alâkası yok. EA’nın bu gidişe dur demesini, bu oyunda bekliyorduk ama grafiklerde de maalesef herhangi bir gelişme yok…

Oyunun tuşlarında ise yeni ve yerinde bir uygulamaya gidilmiş. Artık ‘W’ tuşu ile atacağımız pasların şiddetini ve yönünü biz ayarlıyoruz. Yapmamız gereken tek şey, yön yuşları ile doğru arayı görüp, doğru şiddet için doğru süre boyunca ‘W’ tuşuna basılı tutmak. Geçen sene FIFA oynayanların bu oyuna tam anlamıyla alışmaları için bir iki maç alıştırma yapmaları gerekiyor. Çünkü hem paslar, hem de oyunun zorluğu bunu gerektiriyor. Tecrübeli oyuncuların dahi ilk maçını World Class seviyesinde açmalarını tavsiye etmem, zîra Hakan Şükür’ün altı kişiyi geçip gol attığı bir maç gerçekten çok sıkıcı oluyor. 07’de aşırtma tuşları ‘Q+D’ idi. Bu sene bu tuşlara plase özelliği eklenmiş. Pek bir faydası olmasa da, yüksek seviyeli oyuncularda işe yarayabiliyor. Aşırtma tuşlarımız ise Z+D tuşlarına geçirilmiş. “Yok arkadaş, ben bildiğim gibi oynamak istiyorum,” derseniz de tuşları kontrol ayarları bölümünden değiştirebiliyorsunuz.

BÜYÜYÜNCE PROFESYONEL OLMAK

Fanatiklerin ve meraklıların en çok beklediği mod ise kuşkusuz ‘Be a Pro’ modu idi. Bu bölümü hem hızlı oyun hem de değişik şekillerde oynayabiliyorsunuz. Hızlı maç bölümünde takımımızı ve o takımdaki oyuncuyu seçiyoruz. Bütün maç boyunca tek oyuncu ile oynayarak Level’lar atlamaya çalışıyoruz. Ayrıca ‘Zone Play’ bölümünde ise herhangi bir mevkîde bulunan bütün oyuncuları yönetiyoruz. Yani eğer forvet hattını seçerseniz, forvetteki bütün oyuncuları yönetebiliyorsunuz. ‘Be a Pro’nun kamerası ise kendine özel. Maç kamerasına göre biraz daha alçak ve değişik diyebilirim. Kamera yine topu gösteriyor, bu yüzden oyuncumuzu yine radardan takip etmek zorunda kalıyoruz. Topun gittiği her yere koşmayı denersek de adamımız ikinci yarıyı çıkarmakta zorlanabiliyor. Ayrıca bu mod ile kendimize yeni bir oyuncu yaratıp, onunla maceradan maceraya atılabiliyoruz. Maça girmeden önce teknik direktörden taktikleri alıp maça girebiliyoruz. Top bizde iken ‘S’ tuşuna basarak adamlarınızdan pas veya ‘Q+W’ tuşlarına basarak ara pas isteyebiliyoruz…
Geçen senenin neredeyse aynısı ve birçok kişi tarafından beğenilen Menajerlik modu da oyunda yer almış. Takımımızın menajeri olup oyuna giriyoruz. Transfer ve taktiksel açıdan her şeyi yapabildiğimiz bu bölümde yapılan tek yenilik ise menajer resimlerinin değiştirilmesi. Yine her maç sonunda skora bağlı olarak para kazanıp kaybediyoruz. Ayrıca takımın kötü gidişine ve gelen tekliflere göre de başka kulüplere transfer olabiliyoruz…

Diğer modlar ise geçen senenin aynısı. Tournament modunda ister kendimize özel turnuvalar ayarlıyoruz, ister lig veya kupalardan birini oynayabiliyoruz. Challenge modunda da çeşitli turnuvalara girip puanlar kazanıyoruz. Tabii ki bu yöresel olarak sınıflandırılıyor. Son olarak antrenmanlar… onlarda da bir yenilik yok. Maç, serbest vuruş, korner gibi çeşitli modifikasyonlarda çalışmalar yapabiliyoruz…

Oyuna getirilen birkaç yeniliğin sonuncusu ise oyun zorluğu ile kaleci zorluğunun ayrılması. Çok gerekli olmasa da gol yollarında sıkıntı çekip klavyeyi kıranlar için ideal…

Son olarak oyunun seslerinden bahsedelim: maç içinde spikerin konuşması geçen senenin tıpa tıp aynısı. Pozisyonlara göre aynı cümleleri ezberlesek de, buna bu yıl da katlanmak zorundayız. Müzikler fena sayılmaz. En olumlu şey ise taraftar seslerinde. Bir Türkiye derbisinde Türkçe sesler duymak her taraftarın hoşuna gider tabii...

Clive Barker's Jericho

2007-11-17T09:14:00.002-08:00

Oyun dünyası için oldukça yoğun ve eğlenceli geçen şu sonbahar aylarında heyecanla beklenen bir yapım daha karşımızda: evet, Survival-Horror türüne dâhil olarak çıkan Clive Barker's Jericho, yeni nesil oyunlar arasında ne denli bir başarıya imza atacak, bakalım?

Öncelikle bir şeyi bastan belirtmek istiyorum: Jericho, şu ana dek oynadığınız oyunlardan hikâye ve -özellikle- oynanış açısından oldukça farklı bir oyun. Çoğunuzun sandığı gibi bir korku oyunu da değil; evet, oyunda korkmamak için kendinizi sıkmanız gerekiyor olsa da bu, Jericho'yu alçaltan değil, aksine, kanlı ve dinamik bir vuruş oyunu yapan bir özellik. Bunu yazımızın ilerleyen kısımlarında da detaylı bir biçimde anlatacağız.

Clive Barker'ı ilk olarak Undying adlı, şu an klasik diyebileceğimiz fakat zamanında çok tutulan bir yapım sayesinde tanımış ve oyuna bağışladığı öyküye hayran kalmıştık. Zaten kendisinin korku türünde essiz bir yazar olduğunu hepimiz biliyoruz. Öyle ki, aradan yıllar geçmesine rağmen yeni bir proje ile geri dönen Barker, bu sefer sınırları zorlamaya hazırlanıyor. Zaten oyuna bir öncesindeki gibi yaratıcılığını ve ismini vermiş durumda. Jericho, Barker sayesinde orijinal bir konuya sahip olmakla beraber, hikâye gidişatı ile birleşen, alışık olunmayan bir oynanışa sahip; her ne kadar bir yerden sonra kan dozunun abartıldığını görüp kendinizi bir kan havuzunda sansanız bile... Jericho, basit bir görev için harekete geçen askerî bir takımın, başlarından geçen bir takım olaylardan sonra dünyayı kurtarma çabalarını anlatan bir hikâyeye sahip. İlk bakışta basit gelse de olayı biraz detaylandırınca durum tam anlamı ile orijinallik kazanıyor. İlk paragrafı daha fazla zorlamadan Jericho'ya başlasak iyi olur. =)

IT'S HAPPENING AGAIN... ROSS!

Oyunumuzun konusu orada burada satılmayan bir orijinalliğe sahip dedik, üsteledik, ama olay en sonunda kötü adamları tekmeleme moduna giriyor. Fakat oyun esnasında bundan şikayetçi olacağınızı sanmıyorum: Tanrı ilk canlıyı yaratmaya karar verir ve adını FirstBorn (ilk doğan) koyar. Ardından ona inanılmaz güçler bahşeder. Buraya kadar her şey normal. Fakat, birden bire bu yaratılışı yarıda bırakan Tanrı, FirstBorn'u, yaratıldığı tapınağa kilitler. Geçen uzun zamanın ardından tapınak şeytanî güçler ile git gide büyür ve FirstBorn, özgür kalacağı günü beklemeye koyulur. Bu durumu ise rüyasında gören karakterimiz Devin Ross, aynı gecede önemli bir görev alarak merkez ile iletişimi kopmuş bir ekibin peşine düşer. Yedi özel kişiden oluşan Jericho takımı, daha önce hiç karşılaşmadıkları bir durumun ortasında olduklarını anlayınca, iki dünya arasında kanlı ve ölümcül bir savaş başlar. Basit bir şekilde böyle özetleyebileceğimiz Clive Barker�s Jericho, tüm oyun boyunca lanetini üzerinizden eksik etmiyor. Jericho, oynanış açısından oldukça farklı demiştik� Bu durumu tamamen anlamamız, ana karakterimiz Devin Ross'un öldürülmesi ile gerçekleşiyor. Evet, takımın kaptanı Devin Ross, maalesef daha oyunun başlarında bir tuzağa düşüp bedenini kaybediyor! Fakat ruhunun serbest kalması ile oynanış farklı bir hal alıyor ve sırası ile tüm karakterlerin içine girebiliyoruz. Bu da oyunun gidişatını bir hayli etkiliyor, siz de takdir edersiniz ki. Örneğin, savaş esnasında ister geride durur Sniper görevini üstlenirsiniz, istersiniz de Minigun ile birebir katliam girişimlerinde bulunursunuz. Yönetebileceğiniz tam altı karakter ve onlara özel mistik güçler var. İsterseniz öncelikle, oyun boyu bize eslik edecek Jericho üyelerinden bahsedelim.

Devin Ross: Jericho ekibinin lideri ve ana karakterimiz. 5.56 mm Patrioteer Assault Rifle kullanıyor. İkinci silahı ise ayni silahta bulunan Shotgun özelliği. Özel gücü Heal (iyileştirme) yapabilmesi.

Paul Rawlings: Takımın en yaşlı ve bilgili üyesi. Rahip olan Paul, aynı zamanda Jericho ekibinin Medic görevini üstleniyor. 356 kalibrelik iki adet Faith and Destiny adında otomatik Pistol kullanıyor. Silahlarında toplam üç kurşun çeşidi var: patlayıcı, delici ve normal.

Frank Delgado: Takımın en asabi ve başına buyruk elemanı. Heayv Armor uzmanı, aynı zamanda da bir Şaman. Sağ kolu ile özel güçlerini kullanabilirken, yine sağ kolunda Hell's Keper adında 7.62 kalibrelik bir Minigun ve sol elinde ise Pain adlı 50 kalibrelik bir Pistol barındırıyor. Özel gücü ise Parasitik sıcaklık.

Abigail Black: Takımın Sniper uzmanı. Flash Thought XM-110 adli bir Sniper Rifle sahibi. Aynı zamanda Grenade Launcher kullanma seçeneği var. Telekinetik güçlere sahip olması da diğer bir özelliği. Ayrıca, Sniper Rifle ile zamanı yavaşlatarak silahtan çıkan mermiyi takip edebiliyor.

Wilhelmina Billie Church: Takımın en hızlı ve çevik üyesi. Billie, ateşli silahların gücüne inanmadığı için kılıç kullanmayı tercih ediyor. Sol elinde Nodachi adında bir samurai kılıcı, sağ elinde de Kenjuu isimli 30�luk yarı otomatik bir Pistol taşıyor. Özel güçleri ise kendi kanını kullanarak ortaya çıkardığı Blood Mage.

Xavier Jones: Takımın ikinci kaptanı. 5.56 mm G36C Patrioteer Assault Rifle kullanıyor. Özel güü ise kâhinlik.

Simone Cole: Takımın Hacker'ı. X-86 Assault Rifle ve Grenade kullanıyor. Özel güçleri, teknik özellikleri ile düşmanın zayıf noktalarını tespit etmek ve zamanı yavaşlatmak.

Takım elemanlarınız birbirinden farklı özelliklere sahip gördüğünüz gibi. İster istemez her birini kullanıyoruz oyun boyunca. Billie ile duvardan duvara atlayıp ufak deliklerden geçerek kapıları açabilirken, Black ile taş veya tahta yığınlarını yolumuzdan atabiliyoruz. Elbette savaş anlarında da çok yardımcı oluyorlar. İstediğiniz an istediğiniz karaktere geçme şanısınız var. Takım kendi içinde iki gruba ayrılmış durumda: Alpha ve Omega. Takımı iki şekilde yönlendirip, savaş stratejileri gerçekleştirebiliyoruz. Ayrıca dur ve takip et komutları da unutulmamış. Bunlar çok taktiksel seçenekler olmasa da, bir ekibin sorumluluğunu üstünüze yükleme konusunda oldukça yeterli. Düşmanlarınız çeşit çeşit� Öyle ki, Nazi askerlerinden tutun, orta çağ savaşçılarına kadar bin bir çeşit yaratıklar ile karşı karşıya kalıyoruz. Olmazsa olmaz Boss dövüşleri de unutulmamış tabii. Her an olmasa da, ara sıra yapılan OSB dövüşlerinden sonra boyut kapıları ve oyunumuzun ekstraları için kilit açıyoruz. Oyunda sürekli karanlık mekanlardan geçtiğimiz gibi zindan, arena, işkence yerleri gibi çevrelerde mücadele verme durumundayız. Yaratıklar ise sayısızca saldırıyorlar. Elbette sert ve kanlı çatışma anlarında takım arkadaşlarınız ya da içinde bulunduğunuz karakter yaralanıp yere düşüyor. Durum böyle olunca acilen iyileştirme gücünü kullanmak zorundasınız: iyileştirme gücü Ross'un ölümünün sonrasında geçtiği kişiye ait bir özellik olduğu için her karakter ile Heal yapma sansınız var. Düşmana karşı tek başınıza duramayacağınız için takım arkadaşlarınız tek koruyucunuz olma durumundalar. Karakter seçme konusunda ise, bulunduğunuz duruma göre karar vermek zor olabiliyor. Öyle ki, bolca düşmanın bir anda saldırdığı anlarda Delgado ile bir Minigun gösterisi gerçekleştirmek çok mantıklı� ya da, havadaki düşmanlara Black'in Sniper mermilerinin kullanılması. Durum ve düşmana göre kullanacağınız karakter ve silahlar da değişiklik gösteriyor. Neyse ki, ekip gerçekten de bir takım çalışması sergiliyor. Yani her iş sizin üstünüze kalmıyor Jericho'da. Ekibinizin mermileri en az sizin mermileriniz kadar işe yarar durumda. Hatta ve hatta, sizden daha fazla hasar verip özel güç kullanabiliyorlar. Sonlarda çok işe yaradıkları anlar da oluyor; fakat, hepinizin bildiği gibi Jericho bir korku oyunu olarak tanıtıldı ve sunuldu. Oysa, oynadıkça korku öğelerinden başka her şeyin içinde olduğunu gördüğünüzde, �Jericho'da kan gövdeyi götürüyor" denilebilecek bir durum söz konusu oluyor. Aslında en çok eleştiri aldığı nokta da burada. Başımızı çevirdiğiniz her an, her yerde, her şekilde kan birikintileri görüyoruz. Bazen içinde yüzüyorsunuz, bazen ise duvarlardan akıyorlar. Bir yerden sonra bayabiliyor bu görüntüler. Düşman ile olan temaslar çok daha vahşi sahneler sergiliyor. Ancak bu konuda kimse sesini çıkarmaz sanıyorum. Düşmanların bir diğer can alıcı noktaları ise, boş anınızda sizlerin boğazına yapışıp birebir mücadeleye girmeleri. Bu tip durumlarda doğru tuş kombinasyonlarını, zamanında yapamazsanız iki ya da üç vuruşta yere seriliyorsunuz. Bu tür durumlar sadece birebir dövüşlerde değil, oyunun baksa kısımlarında baksa şekillerde çıkıyor. Billie ile oynadığınız anlarda yapacağınız tehlikeli görevler size bol bol tattırıyor bu stresi. Zorlanacağınız çoğu yerde, birçok defa, �Restart� seçeneğine gidecek parmaklarınız. Karanlık ortamlarımız bolca var� o yüzden de olmazsa olmaz fenerlerimiz unutulmamış Jericho'da.

Jericho, görsel anlamda günümüzden geri kalmıyor. Zaten hepimiz onun detaylı ve harika bir fizik motoruna sahip olduğunu biliyorduk. Gerçekten de, son ayarda bu durum oldukça ön plana çıkıyor. Öyle ki, mekân ve çevre tasarımları oldukça iyi hazırlanmış. Işıklandırmalar -özellikle kale bölümü- bir harika. Duvarlardaki işlemelere, kadar detaya inen Jericho, karakter tasarımlarında da büyük şölen hazırlamış durumda. Takım arkadaşlarınız oldukça detaylı hazırlanmış. Ayrıca silahların üzerindeki yazıları bile okumanız mümkün. Her şeyde bir detay görüyoruz kısacası. Oldukça fazla sayıda olan düşmanlarınız, yarı kan yarı da et şeklinde tasarlanmış. Açıkçası, karşınıza çıktıklarında "Bu ne len?" dedirtiyorlar. Elbette çözmek yerine direkt yok etmek daha mantıklı bu şeyleri.

Düşmanınız, size kendi özel olarak taktik geliştirebiliyor. Askerler siper alıp ateş ederken orta çağ savaşçıları kılıç kalkan üstünüze çullanıyorlar. Ağır makineli cepheler, ya da bunun gibi tehlikeli tuzaklar unutulmuş değil. Seslendirme konusunda ise Jericho oldukça başarılı. Takımın her bir üyesi oldukça orijinal ve başarılı bir seslendirmeye sahip. Araya giren ufak sinematik videoları izlerseniz, ne demek istediğimi rahatça anlayacaksınızdır. Zaten korku ele alınınca Jericho, karanlık koridorların sonundan gelen bu boğuk seslendirmeleri ile sizleri geriyor. Onun dışında daha çok aksiyon takılıyoruz� yapay zeka ise ortada kalmış diyebiliriz. Ne çok büyük zekâ pırıltıları sergiliyorlar, ne de saçma sapan şeyler yapıyorlar. Zaten amacımız vur geç olduğu için büyük stratejik saldırılar beklemek yanlış olur. Ama illa da zorluk istiyorsanız, Hard Mod ile bir Boss dövüşüne buyurun derim size. Unutmadan, Jericho birde �Extras� bölümüne sahip. Oyundaki hareketleriniz ve geçtiğiniz zorluk derecelerine göre çıkacak seçenekler ile daha geniş bilgiler edinebilirsiniz.

Son söz olarak ise Jericho, �Ne umduk, ne bulduk,� dedirten ama bunu büyük bir keyif ile söyleten bir oyun. Korkudan çok Bloody Shooter (Kanlı Vuruş � Sallama Modu: On) hâline gelmiş olan Jericho ile unutulmaz bir maceraya atılma şansınız var. BBV (FPS � Birinci Bakıştan Vuruş) sevenleri bir süreliğine değil, her an kendisine bağlayabilecek olan Jericho'ya uğramadan diğer sonbahar oyunlarının kapılarını çalmamanız, GamerBug olarak tavsiyemizdir. Hepinize iyi oyunlar�

Hellgate: London

2007-11-17T09:14:00.001-08:00

Size, en başından beri, bu kasım ayında bin bir çeşit oyun ile karşılaşacağımızı söyledik durduk. Nitekim sonbaharın bu eğlence dolu ayı bizleri yanıltmadı ve yepyeni bir yapım ile haklılığımızı bir kez daha ispât etti.. Çoğunuzun yakından tanıdığı (özellikle RYO sevenlerin ve Diablo oyuncularının) Hellgate: London, kısaca HL, nihâyet, deneme sürümünün ardından tam hâli ile kendisini gösterdi. Bakalım Blizzard'ın üç kaçak elemanı bizlere yeni nesilde nasıl bir RYO (RPG – Rol Yapma Oyunu) hazırlamış?..

Öncelikle şunu belirtmeliyim ki, en başta yapımcı firma, şu ana dek sıkça karşılaştıklarınızdan biri değil; yani oldukça yeni. İlk oyunları Hellgate: London ile bizlere geçmişteki o güzel RYO - Hack'n Slash yapımlarını bir arada toplamış, iyi bir oyun sunmak istemiş ve başarmışlar. Oyun boyunca RYO türü altında ÜBV (TPS – Üçüncü Bakıştan Vuruş) ve BBV (FPS – Birinci Bakıştan Vuruş) açılarından karakterimizi gördüğümüz gibi, Hack’n Slash yapma şansımız da oluyor. Bu, kendisini diğer RYO türlerinden çok rahat bir biçimde ayırmış durumda. Karşılaştırabileceğimiz tek oyun Diablo olacaktır ki, bu yazı boyunca kendisinden pek bahsetmek istemiyorum. Bu sebeplerden ötürü, bu yeni oyunu tamamen kendi içinde bölmeler ayırıp inceleyeceğiz.

Hellgate: London, günümüzden uzun bir zaman sonrasında, cehennem kapılarının açılması ile dünyaya saldıran şeytanlar ve onu durdurmak için ortaya çıkmış insan savaşçılar arasındaki bitmek tükenmek bilmeyen bir savaşı konu alıyor. Hepinize çok basit gelmiştir muhtemelen; zaten oyun boyunca bunun ötesine de geçmiyoruz, geçemiyoruz. Öncelikle, oyunun başındaki ve çoğunuzun da bildiği müthiş bir sinematik ile bilgilendirildikten sonra, oldukça hoş hazırlanmış bir menü eşliğinde, direkt yeni oyuna dalıyoruz. İşte burada, çok hoşlanacağınızı düşündüğüm bir karakter menüsü sizleri bekliyor olacak. Nitekim bir RYO oynuyoruz ve bu denli bir karakter menüsü olmazsa olmazlardan. Çok genişçe olmasa da saç, sakal, boy, vücut, ten rengi gibi seçimlerimizi yapabiliyoruz. Karakteriniz, kadın ya da erkek ayırt edilmeden, surat seçeneklerinde bonkör davranmış. Hem hayâlinizdeki yüz biçimlerini çokça bulacaksınız, hem de bayanlarda küpe, piercing gibi şeylere, erkeklerde ise sakal imajına özen gösterebileceksiniz. Tüm seçeneklerin yeterli çoklukta ayarlanmış olduğundan emin olun… ancak, elbette her şey karakterin tipinden ibaret değil. Oyunda yöneteceğiniz karakteriniz için de türler, sınıflar var. Bunlar yeterli seviyede ve her birinin eksi (-) ve artı (+) şeklinde özellikleri var. Karakter türlerinden bahsedelim öncelikle:

BladeMaster: Çoğu RYO oyununda karşımıza çıkan bir tür. Adından da anlaşıldığı üzere kılıç ustası. Ateşli silahları kullanma konusunda pek yetenekli değil ama kendine has, kılıç gibi itemlere (dilimize geçirmiş gibi oluyoruz ama) sahip. Yakın dövüş için oldukça ideal.

Summoner: Yeni bir tür ve oldukça etkili. İşlerini genelde başkalarına(!) yaptıran güçlere sahip. Yani büyü ile yaratıklar canlandırıp ona yardımcı olmalarını sağlıyor. Yönetilmesi eğlenceli olabilir gibi.

Evoker: Ona ‘yeni nesil büyücü’ de diyebiliriz. Genelde silahlardan uzak durup, özel güçlere yakın oluyor. Ateş fırlatma, elektrik gibi bilindik güçleri kullanma özelliklerine sahip.

Marksman: Benim oyundaki favori türüm olup, ‘silahşor’ olarak nitelendirilebilir; yani ateşli silahları kullanmaya daha yatkınlar. Kullanabileceğiniz onlarca silah olmasına rağmen sizleri yakın dövüş malzemeleri olan kılıç ve kalkan ikilisinden mahrum bırakıyor. Yönetmesi en eğlenceli tür diyebilirim; ayrıca BBV severler için de şüphesiz en iyi seçim olarak gelecektir.

Engineer: Marksman’e yakın, ama daha fazla alet edevata sahip bir tür. Genelde patlayıcılar ve el bombaları kullanırlar. Güçlü diyebiliriz aslında.

Guardian: Oyunun en can alıcı türü. Sert ve güçlü yanları bir kenara, kendileri belki de oyundaki ana karakter olarak düşünülmüştür. Ona kaba bir biçimde ‘şövalye’ diyebiliriz; zîra yakın dövüşte hiçbir engel tanımıyor ve özel güçleri ile de dikkat çekiyor.

Gördüğünüz üzere, altı adet birbirinden farklı karakter seçeneğimiz var. Bunlardan size en yatkın olanını seçip oyuna girmenizi tavsiye ederim yoksa alacağınız zevk çok ama çok düşüyor; fazla düşünmeyin. Karakterimizi seçip oyuna girer girmez ne şu ‘seçilmiş kişi’ oluyoruz ne de önemli birisi. Arka sokaklardan birinde eli silahlı bir adamdan başka bir özelliğimiz yok. Yapmanız gereken, zamanla kendinizi göstermek. Ufak tefek görevlerden sonra oyunun ana görev bölgeleri olan istasyonların ilkine adım atıyoruz. Öncelikle istasyonlardan bahsedelim: Londra sokakları artık şeytanların oyun yeri olduğu için, insanlar yeraltı istasyonlarına sığınmış durumda ve bunlar genelde metro istasyonları olarak çıkıyorlar karşımıza. Bu istasyonlarda ana görevleri alacağımız karakterler bulunuyor. Ayrıca alışveriş için bir satıcı, sağlığınızı bedavaya yükseltmek için bir Medic, silahlarda Upgrade işlemi için de paralı makineler mevcut durumda. Hepsinden tek tek bahsedeceğim ama, öncelikle görevleri ele alalım: ‘Tab’ tuşunuz ile Mini Map açarak imleçleri takip edebiliyor, neyin nerede olduğunu daha iyi bir biçimde öğrenebiliyorsunuz. Üzerinde sarı soru işareti olan kişiler yan görevler aldığınız elemanlar iken, her istasyonda bulunan mor renkli soru işareti de ana görevinizi belirtiyor. Yan görevlerden Experience, yani deneyim kazanarak Level atlama barınıza destek oluyor, bunun yanında da para ve ekstra item kazanma şansı elde ediyorsunuz. Yan görevler genelde “Şuraya git, bunu öldür, şu malzemeyi bul ve getir,” türünden. ‘L’ tuşu ile de görev panonuza ulaşabiliyorsunuz. Görevlerden her an çıkma şansınız da var elbette.

DETAYLARDA SÖRF

Oyunun %75'lik dilimi yazılara dayalı olduğu için orta düzeyde bir İngilizce gerekiyor; aksi takdirde ne yapacağınızı şaşırabiliyorsunuz. Oyundaki mekânlara direkt geçiş için boyut kapıları mevcut durumda. Görev aldığınızda gitmeniz gereken boyut kapısı sarı renk oluyor. Böylece hedefinizin nerede olduğunu anlayabiliyorsunuz. Ana görevlerde ise daha zor ve karmaşık engeller sizleri bekliyor: çeşitli şeytanları yok etmeniz istenirken, başka bir ana görevde önemli silah ve parçaları toplamanız ya da bir belgeyi bir yerden bir yere ulaştırmanız isteniyor. Elbette yol boyunca karşınıza çıkacak şeytanların sayısı belli olmuyor. Tek sokakta yüzlercesi ile savaştığım anlar oldu desem, siz durumu çakacaksınızdır zaten. Bu yüzden karakterinizin güçlerine güvenmiyorsanız hemen atlamayın görevlere. Oyundaki satıcılar yine istasyon içinde ufak bir bölmeye sahipler. Pahalılık olduğu için para da önemli bir rol oynuyor oyunda. Çeşitli şeytanlardan elde edeceğiniz paralar, etrafa saçılmış kutu gibi yerlerden de temin edilebiliyor. Hiç olmazsa kullanmadığınız eşyaları satabiliyorsunuz. Makineler ise, dediğim gibi, Upgrade işlerindeki yardımcılarınız oluyorlar. Augmentrex 3000 adlı makine, size yüklü para karşılığı üç ayrı seviyede silah güçlendirme şansı sunuyor. Nano Forge ise oyundaki Upgrade itemlerini bir araya getirerek seçtiğiniz silah ya da zırhınıza Upgrade yapıyor. Her yeni Upgrade için bir ya da iki seviye atlamanız gerekiyor. Ayrıca De-Modificator da silahınıza eklediğiniz parçaları ayırmanız da yardımcı oluyor. Oyundaki silah Upgrade’leri sadece bu makinelerden ibaret değil elbette. Bulduğunuz ya da satın aldığınız şarjör, bateri, mekanik parça veya tüpleri silahınızın üstüne bırakarak ona yerleştirebilir ve güç artışı elde edebilirsiniz. Açıkçası oyuna ilk başladığımda silahım 36 Damage yapabilirken, şu anda 112 Damage yapma şansını elde etmiş durumda. Takacağınız bu eşyalar elbette iyice bakılınca ne şekilde ve hangi yaratıklara karşı ne tür güçler bulundurduğunu ve ekleyeceğini belirtiyor. Örneğin, sadece farklı şeytan türleri için bile eşyalar bulunuyor. Bunun yanı sıra Sniper için dürbün gibi malzemeler de yer alıyor. Yerleştirdiğiniz parçalar silah üzerinde görsel anlamda da kendini fark ettiriyor. Yani Bioshock’ta gördüğümüz gibi silahın görselliği üzerinde de değişiklikler oluyor. Oyundaki çoğu silah, zırh ya da itemi, şâyet gerekli seviyede iseniz, kullanabiliyorsunuz. Eski silahınızı çok güçlendirirseniz de, size uygun seviyede olmayacağı için elinizden uçabiliyor: bu konularda çok dikkatli olmalısınız. Her eşyanın üzerinde ne tür ihtiyaçlar gerektiği belirtiliyor ve bunlar genelde Strength, Willpower, Stamina ve Accucary güçleri ile ilgili. Oyundaki Level barınız ise, kaç puan sonra yeni seviyeye geçeceğiniz hakkında bilgi veriyor. Her yeni seviyede özel güçleriniz için 1, fiziksel güçleriniz için ise 5 Skill puanı elde ediyorsunuz. Bunları yavaş yavaş her özelliğinize dağıtınca, çok eşya kullanma gibi bir derdiniz de olmuyor. Her eşyayı bölerek farklı itemler çıkarmak gibi bir şansınız da var. Örneğin silahınızı parçalayarak çeşitli Upgrade eşyaları ortaya çıkarabilirsiniz; bu oldukça mantıklı bir seçenek. Kullanılmayan eşyalar genelde az para ettiği için bol bol bölünebilir.

Oyunda altı karakter türü var demiştik… her tür kendi içinde birbirinden farklı özel güçlere sahip. Bunların sayısı oldukça fazla olduğu için tek tek bahsedemeyeceğim fakat her biri karaktere özgü, orijinal yetenekler. Oyuna eklenen yetenek ağacı ise güçleri daha kolay tanıtıyor. Güçler birbirine uzanan dallar sonucu güçlenirken, savaş esnasında otomatik devreye giren yetenekler var, örneğin Marksman. Güç ve yetenek kullanımında ‘Willpower’ azaldığı için kısa süre sonra onlardan yoksun kalıyorsunuz. Bu yüzden bu yollara güvenmiyorsanız, Willpower özelliğinizi, her seviyede en az bir Skill puanı ile yükseltmenizi öneririm. Yeteneklerimizden bahsetmezsek olmaz: ‘Strength’ fiziksel gücünüzü, ‘Willpower’ özel yeteneklerinizi, ‘Accucary’ silahlarınız ile verebildiğiniz hasarı ve son olarak ‘Stamina’ sağlık ile hızınızı yükseltmeyi simgeliyor. Dediğim gibi, her 5 Skill puanında eşit bir dağıtma yapmanızı öneririm.

GRAFİKSEL TEZAT

Grafik ise HL'nin en büyük kozlarından biri. Daha kendini duyurduğu gün bile “Sisteminizi yenileyin,” çağrısı yapan Hellgate: London, muhteşem ötesi bir görüntü sunmasa da gerçekten hoş bir fizik motoruna sahip; detaylardan bahsedelim: şehir cehenneme dönmüş durumda ve bunu gerçekten iyi yansıtmışlar. Hava durumundan tutun da, caddelerdeki dağınıklığa kadar birçok detayı gözden geçirmiş yapımcı firma. Her yerde cehenneme ait çatlaklar ve alevler var, binalar ise darmadağın olmuş durumda. Çoğu zaten yıkılmış… işte bu yıkıntıları oldukça iyi hazırlamışlar, onu diyorum. Sonuçta bir RYO oyunu ve detaylar elbette sınırları zorlamıyor fakat oldukça iyiler. Elbette, kimileri durumu, tam aksine, yerden yere vurmuş durumda. Karakter tasarımları her ne kadar iyi olsa da seslendirmeler oldukça... ilginç. Pek bir özen gördüğüm söylenemez ses konusunda. Ama yaratıklara ait sesler vasatı aşıyor. Aynı şekilde, silahların da kendilerine ait efektleri var. Tasarım konusunu daha detaylı ele almamız gerekirse, biliyorsunuz ki HL birçok kamera açısından oynanan bir oyun. Bunun tek sebebi de, oyuncuya çok farklı seçenek sunma çabası. Silahlar ve itemler oldukça detaylı ve parlak hazırlanmış durumda. Yaratık modellemeleri ise bazen iyi bazen kötü şekilde görünüyor göze. Geneli ne olduğu belirsiz olsa da, geçmiş oyunlardan aşina olduğumuz tiplere sahip gibiler. Düşmanlar bin bir çeşit durumunda ve elit ya da normal gibi sınıflara ayrılmışlar. Daha oyunun yarısı olmadan onlarca farklı düşman çıkıyor. Her birinin kendilerine ait özellikleri mevcut ve seviye rakamları farklı. Özellikleri bir yana, oyunun ciddi anlamda bir ‘bug’ problemi var. Bunu zaten oyunun hemen ardından çıkarılan yama ile anlamak mümkün. Bazen karakterler kayboluyor ya da yarı vücut şeklinde duvara saplanıyorlar. Havada asılı kaldıkları, yerlere yatıran görüntüler de açığa çıkabiliyor. En kötüsü, karakterinizin tipi bambaşka bir hale gelip tüm tasarımı bozuluyor. Bunlar oldukça ciddi sorunlar. Fakat o yama ile bir bölümünü düzeltmek mümkün. Onun dışında ara sıra giren sinematikler çok iyi hazırlanmış. Fakat yine de video ayarları ile bol bol vakit geçireceksiniz. HL’yi son seviyede oynayabildim; açıkçası beklentileri çok da zorlamıyor. Bunu burada belirtmekte yarar var; HL tüm bunlarla sınırlı kalmıyor. Bir de… onanabilirliğin baymaması için bir Random Map özelliği hazırlanmış. Elbette bu terimi bilmeyenleriniz olabilir: Random Map, ne zaman olursa olsun, gerekirse aynı yerden bir daha geçin, her şekilde, başka bir harita ile karşılaşıyor olmanızdan ibaret bir özellik. Yani her seferinde yeni bir mekan, yeni bir heyecan diyebiliriz. Bu özellik ile ziyaret ettiğiniz bölgeleri tekrar görerek "Ha şurada bu var," şeklinde diyaloglardan kurtulmanızı ve her seferinde başka bir heyecan ile ilerlemenizi sağlıyor.

Artık cehennem temalı oyunlar ne denli tutulur bilinmez ama, şu oyun alemine RYO türü ve sevenleri için Hellgate: London ilaç gibi gelecektir. Sonuçta, eski dostlardan birer parça taşıması bir kenara, BBV modunu da hemcinslerinden farksız bir biçimde kullanmayı başarmış. Grafiksel anlamda bazen sizi sıkıntıya sokabilse de HL'yi oynadıktan ve o eğlenceyi aldıktan sonra bunu dert etmeyeceğinizi sanıyor ve umuyorum. Bu kasım ayının başka harika bir oyunu ile tekrar görüşmek dileği ile…

Hepinize iyi oyunlar…

Pro Evolution Soccer 2008

2007-11-17T09:13:00.002-08:00

Değişmek önemli olay aslında. Tabii istenen değişim, gelişimdir hep. Geriye, yani kötüye doğru değişimin iyi olması mümkün değil. Ancak ne ileriye, ne de geriye gidiyorsak ve yerimizde saymak için ısrar ediyorsak, yakın zamanda ve ciddi manâda eleştirileceğimiz, kaçınılmaz bir gerçek olup çıkıveriyor.

İlk oyunlarını çıktığı yıllarda oynayamadım belki ama, neticede oynamadığım bir FIFA oyunu yok. 94’ün oyunundan sonra her yıl belli gelişimler gördük, aralarında kral seçilenler oldu, yerini kimse alamadı… ancak yakın zamanda yapılan oyunlar arasında kral seçmek imkânsız oldu; zirâ aralarındaki yedi farkı görmek için epey kasmak gerekiyordu. Tökezlemeye başlanan zamanlarda ilk rakip çıktı karşısına FIFA’nın: Pro Evolution Soccer serîsi, üçüncü oyun ile birlikte PC’ye de geldi. Bu yeni oyun, açıkçası pek de yadırganmadan, hatırı sayılır miktarda FIFA fanatiğini ya da bıkmışı kendine çekmeyi başardı. Birkaç sene içinde de işin rengi belli oldu. Ufaktan iki serî de otomatiğe bağlıyordu kendini; yapımcılara göre seçimini yapan yapmıştı sanki… Evet, olay artık kabak tadı vermeye başlıyordu ki, şu veya bu grup için değil, genel piyasa için bomba gibi bir haber geldi içinde bulunduğumuz yeni döneme dâir: PES, grafik motorunda yeniliğe gitti.

Altıncı oyundan sonra adının yanına 2008’i alan PES, bu sebeple merakla beklendi bir bakıma. Aslında benden biraz nefret ettiniz siz şimdi, biliyorum ben. Ne demeye saydıysam ben oraya FIFA’yı… karşılaştırmasını yapmasak, nereden geldiğimizi hatırlamak için zihnimizi zorlamaya çalışmasak olmuyor sanki… olmuyor. Neyse efendim, nihâyet oyunumuz geldi, ve biz şöyle bir oynadıktan sonra eleştirimizi daha fazla geciktirmeden sunalım istedik. Bu sebep ve amaçla daldık oyuna.

ON YÜZ BİN MİLYON BALONCUK

Dalgıçlarımızdan pek çoğu grafiği merak ediyordu, ama ben ve benimkilere yakın fikirlere sahip olanlar için oyunun teması, yapısı, zevki ön plana çıkıyordu. Kıstasların kime göre, nasıl değiştiği önemsiz… o yüzden ilk olarak, son zamanlarda hoş bir biçimde hazırlanan giriş filmine dikkat kesildik. Bu seneki PES’in baloncukları kafalarından kabarcıklar hâlinde çıkan, suratları feci şekilde FIFA 99’u hatırlatan oyuncuların ve bikinili hatunların marjinal hareketleri seyrettik ve ufak miktarda gaz alarak, öncekilerden pek farklı olan bir menüye ayak bastık. Gerçekten de, önceki oyunlarında, bana göre kullanışsız ve basit bir menü ile o klasmanda hep yerlerde sürünen serî, makûl fikirlerle oldukça estetik bir görünüme kavuşmuş. Genel kategorilere şöyle bir göz attığımızda gözümüze herhangi bir yenilik takılmıyor. ‘Exhibition’ seçeneği ile hemen bir maç düzenleyebiliyoruz; onun dışında kariyer gibi bir şey yaptığımız Master League (kısaca ML), düz ve bilindik şekilde ilerleyen League, ucundaki kupalar için savaştığımız turnuvaların bulunduğu Cup ve diğerleri yerli yerinde duruyor. Zaten PES’te oyuncuya kurgusal bir zevkten ziyâde, oyun içinde unutulmayacak bir deneyim yaşatılmak isteniyor diye düşünüyorum; zîra uzun süredir yeni şeyler yok bu anlamda. Yalnız ML’nin don lastiği gibi uzatılabilir bir mantıkla işlemesi avantajını kullanıyorlar, burada ufak da olsa yenikler hep oluyor. Bu sene ‘popülarite’ popüler meselâ. Takımınızın oyuncuları, başarıları, taktiksel anlayışı gibi etmenler, dünya çapında bir şan için büyük rol oynuyor.

Benim bunca zaman PES’ten uzak durma sebebim, acizâne, oyuncuların kütük gibi hareket etmesiydi. Hayır, size göre olmayabilir belki ama, bir FIFA oyuncusu için PES’teki en büyük olay, bu odunluktu. Hareketler birbirini tekrar etmiyor ya da ne bileyim… gerçekçi bir pozisyonlar bütünü, yani maç ortaya çıkıyor olabilirdi, ancak ok tuşlarına her basışımda monitör üzerindeki o mahlûkatın yandan sopa yemişçesine dönmesi garibime gidiyordu. Nihâyet, benim için bir numaralı sorun olan ve çözülmesini şiddetle arzuladığım bu olay hâlledilmiş. İlk deneyimi üç kişilik küçük bir arkadaş grubu ile yaptığımızda, ilk beş dakika içinde gelen ilk tepki hareketin yumuşatıldığı, oyunun mantıklı bir şekilde hızlandırıldığı yönünde oldu. “Aynen baba,” diyerek onayı koymuştum ben de zaten. PES, o dakika için grafiği ile değil, oynanıştaki mantığı ile ilk izlenimini gayet güzel bir şekilde bırakmıştı.

PAS VE AYRINTI

Son FIFA’da pek çok kişi ara paslardan yakındı. Ama benim gibi Gamepad kullanan oyuncular için çok bir fark yoktu o anlamda. Birkaç defa klavyeden oynadım denemek maksadı ile, Gamepad ile arasında pek fark olduğu söylenemez PES’te de. Bu sene pastaki mantık da… yahu, aslına bakarsanız, oyun Xbox’a olanının ufak bir kopyası olduğu için temelde pek çok şey ufak ufak değişmiş. Pasların yerini bulması garanti edilemezken, her attığınızın en yakın oyuncuya beş metre mesafeye düşmesi de söz konusu değil. Anlayacağınız, pasta büyük değişiklikler olmasa da oyunun atmosferine, becerinize ve oyuncunun hızı ile duruşuna göre isabet şekli değişiyor; aynı şey ara paslar için de geçerli.

Hakemin eli cebinde dolaştığından kıllandım bir ara. “Acaba,” diyorum çoğu an, klavyede bir tekme ya da tokat tuşu filan olsa düşünmeden ağzının ortasına bir tane koyacağım hakemin ama, yok işte, ne yaparsınız… Önceki oyunlarda olduğu gibi, kayma (sliding) tuşu ile dengesizce girdiğiniz adamın küçük bir tökezlemesinin cezası, nâdiren değişmekle beraber, sarı kart oluyor. Tabii son adamın arkadan kaymış olması da muhtemel, cezası da belli zaten. Demek istediğim, o tuş dışında baskı bir tuş ile savunma yapmanız, örneğin oyuncu üzerinde baskı kurmanız, onu çekiştirmeniz, bilhassa lig maçlarında şiddetle tavsiye edilir. Bunun dışında, şutlardaki ani bar fırlamaları da en aza indirgenmiş. Saatte bilmem kaç kilometre hızla giderken, saçma bir yerden deneme yapmadığınız sürece sorun yok, gibi… mi acaba? Evet, he, öyle…

Aslında PES’in grafik motorunun değişmesi haberi bomba etkisi filan oluşturmamıştı, salladım ben. Ancak, ciddi anlamda merak edilen bir unsurdu grafik de. Evet… FIFA’yı daha mantıklı saha kenarı için, tribünü için, futbolcu modellemeleri için ön plana çıkaran arkadaşların -ki ben de varım sanırım içinde- biraz düşünme zamanı. Zemin tasarımını sahayı dördü bölerek yapmamış Konami; ya da taraftar yerine karton koymamış yatay biçimde. Tam anlamı ile üçüncü boyutunu kazanmış olmasa da seçilebilir tribün sakinleri, saha içindekilerden farksız yedek kulübesi, ellerindeki bayrakları futbol kurallarına uygun bir biçimde ve etraftakiler için tehlike oluşturmadan sallayan yan hakemler, elini düdüğüne götüren, maç bittiğinde ise havaya kaldıran orta hakem… sanırım bunları seversiniz, istersiniz. Görsel kalitenin artık gelişmesi gerektiği bir kategoride yer alan oyunumuzun bunları karşılamaya başlaması, bizler için müthiş bir ayrıntı. Saha içindeki futbolcuların mimikleri (en azından ne hissettikleri anlaşılıyor) ve formalarındaki kırışmalar da cabası zaten. Gördüğünüz üzere grafiksel anlamda oldukça iyi bir gelişme ortaya konmuş ve aynı istikrar, seslere de yansıtılmaya çalışılmış. Daha evvel hiçbir oyunda olmayan saha içi sesler, PES 2008 ile geliyor. Evet, saha içi sesten kastım futbolcu bağırmaları gibi şeyler. Bu canlılığa tribünlerin de eşlik etmelerini isterdik ama, genel havaya bir ruhsuzluk hâkim sanki… daha canlı olabilirdi seyirciler. Modellemelere gelelim: eğer gerçektekine benzetilmek istenmişse, başarılmış. Fenerbahçe’den Carlos ve Kezman, Galatasaray’dan Torin… öhö, Hakan Şükür filan ayırt edilebiliyor; ama dedim ya, eğer istenirse. Yoksa, Edu’nun neresi melez arkadaş?

Yapay zekâda ciddi değişiklikler yok ama oyuna renk katan enstantaneler göze çarpıyor. Pası kaçırdığınızda pas tuşuna basarsanız örneğin, oyuncunuz kendini yere atabiliyor. Aynı şeyi rakibin yaptığı, sarı kart yediği filan da oluyor. Ayrıca sakatlanan oyuncuların çıkarılması ilk zaman için şart koşulmazken, saha kenarına alınıp tedavisi yapılıyor, sonra hakemden izin alıp saha içine geri dönüyor; biz bunu ortaya çıkan ufak ekrandan tâkip ediyoruz. Aklıma gelmişken, oyunu durdurduğunuzda, yedek kulübeleri geliyor ekranlara, teknik direktör ayakta tabii.

Belki birkaç ufak ayrıntıyı kaçırdık ama, zannediyorum yaklaşık 15 yıllık bir FIFA’cının bile fikirlerini alt üst etmeyi başaran bu oyunu takdir edersiniz. Ben PES’e biraz borç lisans alayım, geliyorum… kaçmayın bir yere!

TimeShift

2007-11-17T09:13:00.001-08:00

Zaman... durdurulmak istenen sayılı kavramlardandır herhâlde. Ona hükmetmek şüphesiz en büyük hayallerinden biridir biz insanların. Peki ya bu şans elinize geçse… zamanı dilediğiniz şekilde kullanabilseniz… ne yapardınız? İste uzundur beklenen TimeShift ve Beta Suit, size bu şansı sunuyor. Artık zaman bizim emrimizde iken, ya dünyayı kurtaracağız, ya da biz de her varlık gibi zamana kapılıp yok olacağız; seçim bize kalmış…

TimeShift'in, açıkçası, diğer incelemelerimden daha eğlenceli bir hava taşıyacağını önceden biliyordum. Kendisi klişe gibi gözükse de, hiçbir oyunda olmayan bir ruha sâhip dersem, sanırım yanlış bir şey söylemiş olmam. İnsanoğlunun zaman ile icat ettiği tüm fantezilerini sonuna kadar kullanabildiğimiz Timeshift'te sizlere şu ana dek yaşamadığınız bir macera öneriliyor. Öncelikle TimeShift'in geçmişine bakalım. Oyunun zaman kelimesi ile anılması, yıllar öncesine dayanıyor. Firmamız sanırım o vakitlerden başlamıştı zaman ile ilgili testlere. Öyle ki, çıkması (S.T.A.L.K.E.R. kadar olmasa da) bir hayli uzun süren (iki yıl, iki firma ve iki tanıtım sürümü) TimeShift, yıllarca geliştirildi ve günümüze en son hâli ile bir geçiş yaptı. Firmayı tebrik ederken bir yandan da zamanın tekrar geriye alınmasından korkuyoruz Beta Suit ile. =)

ZAMANIN KONTROLÜ

Oyunumuz gayet hoş hazırlanmış bir sinematik ile olanları, kesinlik kazandırmadan anlatıveriyor. Beta Suit adlı, zamana karşı durabilen, kullanıcıya büyük güç ve enerji aktarabilen bir giysinin yapıldığı merkeze bir saldırı oluyor (nereden ya da nasıl ya da kim tarafından belli değil) ve karakterimiz Michael Swift, yapım aşamasında olan bu kostümü ‘zamansız’ bir biçimde üzerine alıyor. Suit onun bir parçası haline geldikten sonra büyük bir patlamadan bekli de bir saniyelik bir fark ile kurtularak, zamanda kırılmalara yol açan kostümü ile birlikte bulunduğu günden çok ama çok ilerisine gidiyor ve oyun başlıyor. Elbette neler olduğunu anlamadan, Suit aracılığı ile gördüğünüz Flashback'ler sayesinde konuyu çözmeniz gerekiyor; yani oyunun her anında ufak bir ‘geçmişi hatırlama’ atraksiyonu ile kareleri sizin birleştirmeniz istenmiş. Bu yüzden konuyu şimdilik hayatta kalma felsefesine bağlamak daha mantıklı olur. Oyun, adından da anlaşıldığı üzere, tamamen zaman ve sizin zaman ile çok rahat oynamalar yapabilen giysiniz üzerine kurulu. Beta Suit, önceki yapımlardan bildiğiniz Show Motton (bir diğer deyim ile zamanı yavaşlatmak) özelliği bir kenara, size zamanı durdurup geriye alma gibi güçlerde bahşediyor. Durum böyle olunca "O zaman bizi kim durdurabilir?" demekten kendinizi alamıyorsunuz. Bu sorunuza karşılık, en zor seviyeyi seçmenizi öneriyorum. Beta Suit sizin klasik Medic ihtiyacınızı oradan buradan sağlamanız yerine bizzat kendisi gerekli ihtiyaçları karşılıyor. Öyle ki, sizin sağlığınız ve kendi sağlığı için yenilenirken, düşmanın ne taraftan, ne şekilde, ne tür bir güç ile geldiğini bile belirtiliyor. Yani her an her felakete hazır olmak durumundayız. Çatışmalarda ise giysimiz gerçekten alaycı davranıyor. Zamanı yavaşlatmak, şu son dönemlerin vazgeçilmez özelliği olmakla beraber TimeShift'in kullanımı kaçınılmaz zaman özelliklerinin de başında geliyor zaten. Sağlığınız azaldığı anda zamanı yavaşlatarak hem düşman derdinden kurtuluyorsunuz hem de sağlığınızı daha çabuk hâllediyorsunuz. Hâl böyle olunca, bir imhacı sıfatı çok da abes kaçmayacaktır.

Zamanı geriye almak, başınıza çoktan gelmiş felaketleri düzeltmek ve hiç olmamış gibi devam etmek için ise yarıyor. Örneğin, üzerinize bir bomba mı atıldı ya da roket saldırısına mı mâruz kaldınız; en kötüsü, bir bina üzerinize mi çöktü? Hemen zamanı geriye alarak rotanızı ona göre değiştirebilir ve zor anlardan kolayca kurtulabilirsiniz. Bu tür felâketler dışında geriye alma özelliği pek fazla kullanılmıyor. Geriye alma özelliği sırasında giren Post Modern efektleri ile yağan yağmurun tekrar gökyüzüne yollandığı sahneler bitiriyor diyebilirim. ‘C’ tuşu ile bu gücün kullanılabildiğini de hatırlatmadan geçmeyelim.

Gelelim en can alıcı özelliğimiz olan zaman durdurmaya. Evet zamanı yavaşlattık, geriye aldık… artık durdurabiliyoruz da. Beta Suit’in nimetlerinin en etkilisi olan zamanı durdurma, oyun boyunca çoğu sahnede yardımınıza koşuyor. Bu özelliğin sonuçlarını oyunun demo sürümündeki giriş videosunda görmek mümkün aslında. Zamanı durdurduktan sonra yığınla askere kurşunlarınızı kusup tekrar ilerlettiğinizde etrafa saçılışlarını yada paramparça olmalarını izlemek oldukça eğlenceli. Ayrıca o anlarda yağmur damlacıklarının havada asılı kalması ayrı bir güzellik katıyor ortama. Her şey bunlardan ibaret de değil elbette: kapanan kapılar, lazerler, elektrikli bölgeler ve fazlasından, zamanı durdurma özelliğiniz ile çok rahat bir biçimde ilerleyebiliyorsunuz. Durdurma işlemi ise ‘F’ tuşu ile devreye giriyor.

ZAMANSIZ OYNANIŞ

TimeShift, oynanabilirlik açısından da pek çok yeniliği beraberinde getiriyor: düşman ile karşı karşıya kaldığınız sahnelerde yaratıcılığınızı ve giysinizi kullanarak ilginç tuzaklar kurma şansınız var; yani onları bir başka deyim ile ‘zamansız’ yakalıyorsunuz. Oyunda kullanabileceğiniz dokuz farklı silah mevcut. Her birinin tasarımı ve özelliği oldukça iyi hazırlanmış. Silahlar size bir ağırlık hissi de veriyorlar; elinizde boş bir cisim ile ilerleme duygusunu önceki yapımlardan bilmekteyiz. Silahlarınızın tasarımları ilginç ve isimleri oldukça orijinal. ‘E’ tuşu ile yakınlaşma özelliğiniz var… fakat gerek oynanış gerekse karşımıza çıkan teknolojik düşman ve robotlar, bana sürmeli Half-Life 2 oynuyorum hissi verdi. Eminin ki siz de TimeShift'i elinize alınca ne demek istediğimi anlayacaksınız. Özellikle helikopter ile olan çatışma anları bire bir anımsattı HL2'yi. Elbette bunu iğneleyici bir yön olarak sunmuyorum burada. Etki-tepki kombinasyonu ise ortalama şekilde tasarlanmış. Zaten genelde düşmanlarınız paramparça olarak çekiliyorlar önümüzden ama yaralananlar bir an vurulduğu kısmı (ama her bölgeyi değil) tutarak duraklıyorlar. En iyi sonuç ise zamanı durdurup düşmanın silahını aldıktan sonra ortaya çıkıyor. Silahsız kalan düşmanınız dizlerini çöküp ellerini kaldırıyor ve "Silahsızım, lütfen beni öldürme!" gibi yalvarışlar oraya koyabiliyor. Öldürüp öldürmemek sizin elinizde ama çoğu, siz arkanızı döner dönmez yeni bir silaha atılıp şanslarını zorluyorlar. Sonuç olarak onlara ShatterGun (Shotgun) eşliğinde gerekli cevabı veriyoruz.

Grafiklere geçmeden önce bu harika oynanışa eklenen benzersiz zaman efektlerinden bahsedelim: öncelikle üç farklı zaman gücümüze üç farklı efekt eklenmiş durumda, bunu belirtelim. Zamanı yavaşlattığınızda açık havada iseniz ve yağmur yağıyorsa görsel şölen sizleri bekliyor demektir. Yağmur taneleri yavaş yavaş yeryüzüne ulaşırken düşmanlarınızın boğuk sesleri yanında boş mermi kovanları da havada sabırlı bir biçimde süzülüyorlar. Size yaklaşan kurşunlar ise hiç ama hiç tehditkâr durmuyorlar. Zamanı geriye aldığımızda ise bir patlama gerçekleşiyorsa en ufak ayrıntısına kadar (tahtalardan tutun tas parçacıklarına kadar) neresi, ne kadar dağılmış ise tekrar birleşmesini izliyorsunuz yavaş bir şekilde. Bunlar oldukça keyifli anlar vaade ediyor elbette. Oyunda sırf görsel eğlence için bu tür anlarda zamanı durdurup , yavaşlattığınız sahneler bile oluyor. Zamanı durdurmak ise siyah beyaz bir ekranda düşmanlarınızın çaresiz hallerinde onlara yapacağınız fantezilerden ibaret. Kafasına tek bir kurşun… ve adamın geriye uçuşu. Ya da bir füzenin yüzünüze karşı patlamaya hazır duruşunun portresi… Bu anlarda TimeShift'in anlamını daha iyi kavrıyoruz.

Yapay zekâ ise gülüp geçtiğimiz (her anlamda) tek özellik diyebiliriz. Düşmanlar siper alma, yardım çağırma ve şüphelenme gibi standart hareketleri yapadursunlar, Beta Suit karşısında tamamen etkisiz kalıyorlar. Sonuçta zaman ile istediği şekilde oynayabilen biriyiz ve bu durumun karşıdakinin zekâsı ne düzeyde olursa olsun çaresiz kalması demek. Öyleyse düşman (robular hariç) sizi pek fazla zorlamayacaktır. Ama yine de gözünüz hatırı sayılır bir zorluk seviyesinde ise New Game kısmından bu durumu düzeltme şansınız var.

ZAMANIN GRAFİKLERİ

TimeShift, yazının başında da belirttiğim gibi, günümüzün oyunlarından geri kalmıyor. Grafikleri ile ayrı bir şölen hazırlamış olan oyun, abartısız bir sistem eşliğinde sizlere tüm güzelliklerini sunuyor. Oyunu AMD Sempron 3000+ (bu konuda çok ciddiyim), Evga 256MB Nvidia Geforce 7900 GTO SLI ve 2GB Ram ile oynama şansım oldu; tüm ayarlar en üst seviyede iken, 1280x1024 çözünürlükte oldukça akıcı görüntüler elde ettim (hiçbir şekilde duraksamadı yani). HDR ve harika ‘Shader'lar bir kenara, özellikle gölgelendirmeler bir harika hazırlanmış. Yapımcı firmanın oyunun üzerinde ne kadar durduğu belli oluyor. Ama çoğu yerde, 1.1 versiyon yama olmadan oyunun sorunlara ve çökmelere maruz kaldığını okudum. Bende böyle bir sorurun gerçekleşmedi; fakat, bu yamayı kullanmanızı öneriyorum, sonuçta gözle görülen ya da görülmeyen birçok hatayı düzeltebilir. Işıklandırmalar ise oldukça detaylı. Camlardan içeri süzülen ışıklardan tutun, cisim ve karakter parlamalarına, oldukça iyi seviyede. Oyunumuz bir ‘Yeni Nesil’ olduğu için bunlara pek şaşırmamak lazım aslında, fakat daha yeni yeni ayak uydurduğumuz şu dönemlerde bu tür fizik motorları oldukça iyi geliyor biz oyunculara, ne diyelim…

Seslendirmeler, oyundaki en kusursuz yan. Konuşmalar oldukça profesyonelce. Beta Suit içinde bulunan küçük kız sesi bile hoş geliyor, ne yalan söyleyeyim. Silahlar ise değişik ses efektleri sunuyor. Düşmanlarınızın bağırmaları, çatışma anında giren hafif ve hareketli müzikler tempoyu yakalamanızda önemli rol oynuyorlar. Oyundaki müzikler ahım şahım olmadığı için genelde zaman güçlerinizin boğuk sesleri ile alıyoruz ritim duygusunu. Son söz olarak sesler, 80 üzeri puanı rahatlıkla alıyor. Yeterli mi ki?

ZAMANI YAKALAYABİLİR MİYİZ

Yeni nesil çılgınlığı ile bol bol sorulan bu soru, TimeShift içinde geçerli açıkçası. Bu hüzünlü sorunuza vereceğimiz cevap ise; 1GB Ram, bir nVidia GeForce 7800GT ya da daha üstü ve 2.4GHz ile normal bir seviyede "Evet, yetişir," olacaktır. Eğer doğru ayarlamaları yapabilirseniz, yüksek seviyede bile bazı anlarda sorunlar yasayarak iyi bir sonuç almanız muhtemel. Elbette daha düşük sistemlerde de çalışabilen TimeShift için iyi bir sonuç almak isteyebileceğinizi göz önüne bulundurarak böyle bir gereksinimi belirttim. Ama merak etmeyin, TimeShift ortalama düzeyde her PC’ye oldukça insaflı davranan bir oyun.

TimeShift ile bir zaman dilimimiz daha doldu. Günümüz BBV oyunlarına kafa tutabilecek kapasitedeki TimeShift, sizleri zamanı dilediğiniz şekilde kullanmaya davet ediyor. Bekli de geleceğin sinyallerini bu oyun ile göndermiş olan oyunuz, şüphesiz ‘zamanın’ unutulmaz yapıtlarından biri olma yolunda. Eğer zaman ile sorunlarınız var ise ve aşırı bir FPS oyuncusu iseniz, TimeShift size gerekli yardımda bulunacaktır.

Gears Of War

2007-11-17T09:12:00.002-08:00

2005-2006 yılları içinde özellikle Xbox 360 platformunda ortalığı yıkıp geçen, adeta ödül törenlerinin vazgeçilmez adresi olan, ve milyonlarca kişi tarafindan LIVE çerçevesinde hala deli gibi oynanan Gears Of War, uzun bir hazırlık döneminin ardından nihayet PC platformunda da yerini aldı. Uzun dedim, sebebi ise Gears Of War'un gerçekten bazı yenilikler ile PC için baştan hazırlanmış olması. Extra harita ve hikaye modundaki farklılıkları ile oyunsuz kalmadığımız şu dönemde HDD'lerimiz için yeni bir yüz diyebildigimiz GOW, anlaşılan Locust istilasını pc'lerimize taşımaktan oldukça mutlu.

Warning! Locust Invasion!

Gears Of War bileceğiniz üzere PC için oldukça beklenilen bir yapımdı. Taktikal Aksiyon/ Korku türündeki oyunumuz insanoğlu ve yeni bir tür olan Locust'lar arasında geçen amansız bir savaşı bizlere anlatıyordu; unutulmaz bir oynanış ve grafikler ile elbette.

Cehennem. Kendisi genelde bastığımız zeminin altındaki su borularının bir altına kurulmuş bir mekan olarak tasvir edilir. Peki ya size bunun gerçek olduğunu söylersem? Peki peki, en baştan anlatayım. Insanoğlu gelişme çabaları sayesinde yerin altında çok güçlü ve dünyaya çok yararlı olacağını düşündüğü bir kaynağı yeryüzüne çıkararak belki de tarihindeki en büyük hatayı yapmıştır: Bulunan bu kaynak ile beraber Locust adında sonu gelmeyen bir yaşam türü dünyaya saldırır. Insanın başka bir çaresi kalmadığı gibi artık büyük oynamak zorundadır. Ve kendi dünyasını bir hiçe sayarak amansız bir savaşa başlar. Kısa sürede dünya yaşanmaz bir hale gelir. Böyle bir dünyada yaşamak istemezdiniz herhalde. Ama biz yaşıyor olmasak da , Marcus Fenix'in gözünden tüm olan biteni takip edebiliriz; hayatta kalabilirsek elbette.

Marcus Fenix, babası için bulunduğu cepheyi terk etmiş ama her şeye rağmen ölmesine engel olamamış ve ordu tarafından ihanet ve korkaklık ile suçlanarak kırk yıl hapis cezasına çarptırılmış bir asker. Fakat Locust ırkının savaşı kazanmaya doğru hızla ilerlemesi ordunun her adama ihtiyaç duymasına sebep olur. Böylece 14 yıllık bir aradan sonra Marcus Fenix tekrar silahını eline alarak hayatı uğruna amansız bir savaşa girer. Oyun bu kadar açıklayıcı bir intro sunmasa da, eski dostumuz Dom'un (Dominic Santiago) zindan kapımızı aralayıp bize durumu anlatması ile durumu kavrıyoruz. Kılıç kalkan kuşandıktan sonra oyuna başlıyor ve bol bol Locust tekmeliyoruz.

Daha girişte aksiyon tavan yapıyor adeta. Oyunun ileriki bölümlerinde bulamayacağınız bir zevki ilk bölümden yaşamak biraz garip aslında, ancak diğer bölümler başka sürprizler içeriyor sizler için. Gears Of War'a ilk başladığınızda fark edeceksiniz ki Unreal Engine kendisini zorluyor. Dağılmış binalar, yıkılmış mekanlar, duvardaki çatlaklara kadar harika bir atmosfer söz konusu. Düşmanlarınızın da eli silahlı olunca oynanış tüm bu içerikleri birleştirerek oldukça farklı bir hal alıyor. Şimdi yıkık binalar ile oynanış ne alaka diyebilirsiniz, fakat GOW ile bu çevreler oldukça önem kazanıyor. Öyle ki oynanabilirlik her şeyin ötesinde bir durum olarak karşımızda. Bulduğunuz her duvara, taşa, eşyaya vb. her şeye yaslanarak siper almanız mümkün. Savaş taktikleriniz de bu yöne göre değişiyor. Stratejilerinizi genelde daha mantıklı yönde kullanmanız gerektiği nadir shooter oyunlarından biri olan Gears Of War'da eğer ki eski kafa şeklinde düşmana çullanırsanız üzgünüm ama oyunda ilerleme şansınızı da yok etmiş olursunuz. Locust'ların en az sizin kadar taktik yapabildiği bu cehennemden çıkmak için oyunu kuralına göre oynamanızda yarar var. Yakın dövüşlerde ise Melee attack'lar unutulmamış tabii ki. "F" tuşu sayesinde yapabildiğiniz bu atak, standart makineli tüfek haricinde bulunan tüm silahlarınızı etrafa sallamaya işe yarıyor. Makineli tüfeğinizde ise durum daha farklı. Öyle ki makineli tüfekte ChainSaw (elektrikli testere) kombinasyonu eşliğinde yakın dövüşte düşmanlarınızı bol kanlı sahneler aracılığı ile parçalara ayırabiliyorsunuz. Fakat dikkat, aynısını yapma hakkı onlarda da var. Oldukça kanlı ve bol et parçaları ile süslenmiş çatışma sahneleri iştahınızı kabartacak cinsten. Shotgun ya da yeni nesil Magnum diyebileceğimiz aşırı hasara yol açan silahlar sayesinde yine yakın mesafeden düşmanlarınızın her bölgesini parçalamanız mümkün; elbette ekranınıza sıçrayan kanlar beraberinde. El bombaları ise biraz ilkel gibi dursa da iş kullanmaya gelince tüm fark ortaya çıkıyor. Zincire bağlı olan bu patlayıcıları sallayarak firlatırken, farenizin ikinci tuşuna basarsanız çıkan mavi metre aracılığı ile ne yöne, ne şekilde atma olasılığınız olduğunu da görebiliyorsunuz. Bu mavi çizgi o kadar kullanışlı ki, bombanın nereye çarpıp ne yöne doğru sekeceğini bile anlatıyor. Ayrıca oyunda ölüp yeniden başlarsanız düşmanların aynı yönden saldırmadığına da dikkat edeceksiniz. Bu özellik her yeni oynayışınızda farklı bir strateji yapmanızı sağlayarak tek düze kavramını silip götürüyor adeta.

Bir diğer taktiksel hareket ise Reload özelliğimiz. Çatışmalar sert ve hızlı olduğu için uzun süreli şarjör doldurma işlemleri bazen sizi büyük dertlere itebiliyor. Bu yüzden Epic Games bizler için başka bir alternatif hazırlayarak şarjör hızına etki etmemizi sağlamış. "R" tuşu aracılığı ile silahı doldurmaya başladığımız anda görünen beyaz çizgideki noktada hedefi durdurabilirseniz eğer, silahınızın dolması çok kısa bir süreden ibaret oluyor. Eğer hedefi kaçırırsanız silah bu kez takılıp naz yapma aşamasına giriyor ve sizi uzun süre savunmasız bırakıyor. Elbette standart doldurmaları da kullanmanız mümkün, fakat Sniper kullanıcılarının bu durumu oynadıktan sonra daha iyi bir biçimde kavrayacaklarını belirtmeyi unutmayalım.
Her şey bununla da kalmıyor. Hatırlarsanız "Taktikal Aksiyon" şeklinde sıfatlamıştım ilk paragrafta Gears Of War'u. Oyun boyunca sürekli bir takım çalışması söz konusu. 4 kişiden oluşan bu ekip oyun boyunca her karakteri ile farklı sürprizler getirecek size. Öncelikle bir konuya açıklık getirelim, ana karakterimiz Marcus, ve sadece onu kontrol edebiliyoruz. Fakat komutanımız hayatını kaybedince emirleri verme yetkisi bize geçtiği için takımı -çok kapsamlı olmasa da- idare edebilen bir komut penceresi çıkıyor karşımıza. Saldır, koru, toplan şeklinde üç basit komuttan ibaret olan bu pencereyi emin olun oyun boyunca bir ya da iki defa kullanmaya yelteneceksiniz. Bunu söylememin sebebi ise takım arkadaşlarınızın olası bir saldırıda doğru kararları tek başlarına gayet iyi bir biçimde verebilmesi. Yani yapay zeka oldukça iyi durumda. Ama siz yine de egolarınızı es geçmeyin derim ben. Gelelim farklı bir açıda hazırlanmış olan ekip çalışmasına. Eğer bir "LIVE" üyesi iseniz Gears of War sizlere orda burda bulamayacağınız bir eğlence sunacaktır. CO-OP adı verilen bir seçenek sayesinde başka bir oyuncu ile hikaye moduna girebilirsiniz. Bu durumda siz Dominic Santiago karakteri oluyorsunuz. Ve oyun boyunca birbirinizin sırtını kolluyorsunuz. Kulağa hoş geliyor değil mi?

Unreal 3 Engine ve Nimetleri

Biliyorsunuz Gears Of War bir Epic Games yapımı ve Unreal 3 Engine üyesi. Grafiksel anlamda motorun tüm gücünü kullanan GOW en ince detayları bile yüksek kalitede karşımıza çıkarıyor. Açık alanlarda oynarken ne dediğimi anlayacaksınız. Yıkılmış bir dünyayı harika bir biçimde karşımıza çıkaran Gears Of War çevresel efektlerden çok oynanışı etkileyen şovlarıyla da dikkat çekiyor. Patlama veya benzeri anlarda ortaya çıkan buğu ve ışıklandırmalar ağızları açık bırakacak seviyede. Silahlardan çıkan efektler zaten son noktayı koyuyor. Marcus'un koşarak bir duvara yaslanmasının ardından çıkan toz bir kenarda dursun, reload anlarında silahın namlusundaki sıcaklık ve duman belirtileri sizleri oyuna iyice bağlıyor. Elbette oyunun PC platformuna geçmesi ile sistem merakı da başladığı için Gears Of War günümüzdeki yapımlardan çok da geride kalmıyor. Öncelikle Windows Vista ile tavsiye edebileceğim Gears Of War'un tek hayal kırıklığı yaratan yönü DirectX 10 namına hiçbir yenilik sunmaması.

Seslendirmeler ise oyunun belki de tek hatasız yönü. Özellikle Max Payne karakterinden sonra böyle orijinal bir sesi Marcus'ta gördüm diyebilirim. Onun dışında diğer karakterlerin de konuşmalarına özen gösterilmiş. Yani anlayacağınız karakter seslendirmeleri oldukça profesyonel. Locust'larımız ise ara sıra birkaç İngilizce kelime ediyorlar, gerisi bağırıp çağırmalardan ibaret. Fakat onlarda da şu korku filmlerindeki canavarcıkların derinleşmiş ürpertici seslerinden mevcut. Wrecker türü ise çığlık atıp durduğu için kulakları bozan cinsten bir özellik taşıyor. Silah, araç vb. alet edevatlar ise etkili ses sistemi sayesinde bir gerçekçilik havası katıyor.

Son söz olarak, Gears Of War'un şüphesiz kendisini PC platformuna taşımasının ardından çoğu kişiyi sevindirdiğini söyleyebiliriz. Gerek basit bir port olmaması, gerek bu denli çok yönlü bir oynanışın iyi aktarılması, gerek üzerinde her türlü çalışmayı yapabileceğiniz editör ile, sizleri kolay kolay bırakacağını söyleyemem. Şu ana kadar oynadığınız shooter oyunları arasında şüphesiz en iyilerinden biri olacağını en başından da söyleyen Gears Of War bu dolu dolu geçen kasım ayında başka bir gürültü yaratarak biz oyuncuların uyku düzenini bozmaya niyetlenmiş durumda

Need For Speed ProStreet

2007-11-17T09:12:00.001-08:00

"İllegal Street Racing" denildiğinde akıllara heyecan, hız, gerilim ve şüphesiz Need For Speed (Bu sahnede bir alkış duyulur !) gelir. Onunla bu akıma başlamış ve yine yıllardır da adresimizi şaşırmadan onunla aynı yolda ilerleştik. Underground ikilemesi, Most Wanted ve şüphesiz Carbon'un getirdiği yenilikler biz yarış oyunu tutkunlarının gönüllerini tam anlamı ile fet etmişti. Fakat artik yeni bir evrimin vakti gelmiş olacak ki yeni nesilde yepyeni bir Need For Speed ile beraberiz. Gecenin üzerine titrediği, trafiğe açık ve tehlikeli sokaklar ile şirin polis arkadaşlarımıza veda ederek kendimizi yeni bir akıma, yani "Legal Street Racing" dünyasına doğru bırakıyoruz.

Yıl 2007 ve beklenen yarış oyunu Need For Speed ProStreet ellerimizde. Artik ne ile karsı karsıya olduğumuzu biliyoruz. Sokaklardan ayrılarak kendimizi yasal organizasyonlar aracılığı ile zirveye taşıyacağımız bu macerada her zamanki gibi bol müzik, eğlence, hız, modifiye ve çekici ShowGirl'ler bize eslik edecek. Yapmamız gereken ise anahtarımızı bir defa daha elimize alarak Street King'in kim olduğunu göstermek. Hazırsanız? Başlıyoruz.

Need For Speed: Pro Street, serinin yeni, güçlü ve dinamik yönünü temsil eden bir yapım. Geçmişten bu yana her türlü tadın içinde bulundugu bu dop dolu oyunda "Profesyonel Yarış" kavramını benimsememiz istenmiş. 4 GB boyuta sahip olan PS (Yazı boyunca bu şekilde isimlendireceğim) uzun denilebilecek bir Setup aşamasından sonra yenilenmiş Ea logosu ve menüsü ile yenilikleri yavaş yavaş haber ediyor açıkçası. Hemen gerekli ayarlamaları yaptıktan sonra kariyer moduna dalıyoruz. Serinin her bölümünde bir arcade tadı almamamız için hazırlanan hikaye stratejisi PS ile yeniden karsımıza çıkıyor. Fakat bu sefer daha basit ve eğlenceli bir bicimde. Ray Cooper adli genç bir yarışçıyı kontrol etiğimiz PS'te yarış organizasyonlara katılma sansını yakaladıktan sonra 5 yarış Kralı ve onlara ulaşma çabaları içerisinde geçireceğimiz yarış günlerini takip ediyoruz. Ara videolar ile kralların bizle olan tatsız dialoglari sayesin dede hedeften şaşmadan devam etmemiz sağlanıyor. Basit birkaç yarıştan sonra zaten hemen kendimi ilk organizasyon olan Battle Machine ' de buluyusunuz. İlk olarak organizasyonlardan bahsedelim. Biliyorsunuz Pro Street yarış heyecanını yasal ortamlara taşıyor. Bu yüzden hız tutkularınızı besliye bileceğiniz 7 adet yarış organizasyonu bulunuyor. Battle Machine, React Team Sessions, Noise Bomb, Geffect, Rogue Speed, Super Promotion ve Nitrocide. Battle Machine, React ve Super Promotion ilk üç organizasyon olarak karsımıza çıkıyor. Ve onları bitirdikten sonra King'lerin turnuvalarına katılabiliyoruz. Her organizasyon kendi içinde çeşitli bölümlere ayrılarak dallanıp budaklanıyorlar. Her ekstra bağlantının kendisine ait bir adi ve logosu oluyor. Öyleci daha ilk iki organizasyonu bitirseniz bile kariyer modunda %12 ilerlemiş olabiliyorsunuz. Yani hemen bitecek türden bir oyun değil PS. King'ler ise 5 kişiden oluşuyor. Hepside bir yarış türünde en iyi olma durumundalar. Onları tanımadan geçmeyelim.

RYO: Showdown King. Mitsubishi Evo X

Aki Kimura: Drift King. Mazda RX-7

Ray Krieger: Grip King. Bmw M3

Karol Monroe: Drag King. Ford Mustang GT

Nate Denver: Speed King.

Organizasyonlar ise elbette birbirinden farklı olma durumundalar. Her biri başka içeriğe ve konsepte sahip. Görsellik ve içerik anlamında başka sürprizler ile oluşan bu etkinlikler farklı bölgelerde gerçekleşiyor. Ve hatırlatmadan geçemeyeceğim, tüm organizasyonları hafta sonlarindan takip ediyoruz. Yani haftanın 2 günü yarışıyoruz diğer bir anlamda.

Battle Machine: Kuzey Amerika' da yer alan bu organizasyon oyunun ilk etkinliği. Punk/Rock seklinde müziklerden oluşuyor. Grip ve Drag yarislarindan ibaret bir içeriğe sahip. Hiz gerektiriyor anlayacaginiz.

React Team Sessions: Asya ve Avrupa kıtalarında yer alıyor. İkinci organizasyon. Tuning dneince akla ilk gelen yer Tokyo şehrinde yarışma imkanı bulabiliyorsunuz. Bu organizasyonda Grip, Drag bir kenara Speed Challange ve Drift ile ilk defa karsılaşıyorsunuz. Müzik türü Techno.

Super Promotion: International bir organizasyon. Her bölgeden gelen en iyi yarışçıların kapıştığı bir gösteri içeriyor. En iyinin belli olduğu anlardan biri yani. Tüm yarış türlerini içeriyor. Müzik türü Techno/Rock.

Rogue Speed: Logosu dahilinde tüm konsepti ile etrafa sinir saçan bir organizasyon. Türü Drag yarislarindan ibaret. Muscle türünün ağır bastığı bir etkinlik olma durumunda. Etrafı aracınızın gücü ile yakıp yıkabildiğiniz gibi müzik türünde Metal/Rock bulunuyor. En sert etkinlik diyebiliriz. Sonunda ise Karol sizleri bekliyor olacak.

Noise Bomb: En eğlenceli organizasyonlardan biri. Türü Dift yarislarindan ibaret. Cogunlukla Asya kıtasında yarıştığınız Noise Bomb'ta dilediğiniz gibi Dift yapabilirsiniz. En sonda aki sizleri kirmizi RX-7' si ile bekliyor olacak.

Geffect: Grip organizasyonu. Uzun süreceği gibi hızlı araçlar gerektiren bir duruma sahip. Rock müzik türüne yatkın bu etkinlikte Ray, BMW'si ile sizleri bekliyorlar olacak.

Nitrocide: Speed Challenge türü bir organizasyon. Yapmanız gereken tek şey Hiz. Hassas kontrole dikkat etmeniz gerektiği gibi en hızlıda olmanız isteniyor. Başarabilir iseniz, sonunda Nate sizleri bekliyor olacak.

Eğer bahsettiğim tüm organizasyonları kazanabilir ve tüm King'leri yenebilirseniz, RYO sizleri benzersiz Evo X'i ile bekliyor olacak. Yani son boss. PS bizleri büyük bir dünyaya sokuyor diyebiliriz. Organizasyonlar yarış dışında farklı ve ilginç özelliklere sahipler. Öyleki onlarca insanin oluşturduğu kalabalık içinde kamerayı takip edince, dövüşen yada karşılıklı laf atışan seyircileri görmek büyük keyif veriyor diyebilirim. Ayrıca sürekli ShowGirl'ler etrafta dolanıyorlar. Fotoğraf çekme, dans etme gibi başka ufak detaylamada sahip olan seyirci kısmi gerçekten sizleri bir anlığına bile olsa bir organizasyon havasına sokabiliyor. Kendimi bir etkinlik içinde hissedebiliyorsunuz. Geride bıraktığınız her organizasyon sonunda ise Ryan yani karakterimiz kaskını çıkarmadan da olsa bir sevinç gösterisi sunuyor. Yarışlarımızda ise bir sunucumuz mevcut. Açıkçası her etkinlikte başka bir sunucu cikiyior ve sürekli bizleri övüyor. Sonucunda da insanlar bizleri alkışlıyor yada hakkımızda konuşuyorlar. Yarış esnasında bir Hata yapınca olmazsa olmaz dalga geçilme durucuda yok değil =). Oyunun bir başka ilginç yönü stant�lara çıkan kralların sizin hakkınızdaki yorumları. Yarışları kazandıkça suratları düsen King'lerimiz bizlere sözlü sataşmalarda bulunabilirken görmezden geliyormuş seklinde davranarak seyircilerden kötü yönde eleştiri alabiliyorlar. Bunlar ufak ama sizleri bağlamak için yeterli detaylar. Yarış seçeneklerinde ise yenilikler göze çarpıyor. Geçmişin Circuit yarışları artik "Grip" olarak karsımıza çıkarken, kendi içerisinde farklı yarışlara bölünüyor. Time Attack bir grip yarısı olması ile beraber en iyi zaman ile yarısı bitirmeniz seklinde sizi sonuca ulaştırıyor. Sector ShootOut ise ikinci Grip yaris türü. Bu seferde yaris alanında bulunan 4 adet puan radarından her seferinde daha yüksek bir puan alarak en yüksek skoru toplamanız isteniyor sizden. Son olarak Grip Class. 2 adet grubun yarıştığı bu türde A ve B grubu seklinde toplamda 8 araba yer alıyor. Yapmanız gereken kendi grubunuz içerisinde birinci olmak. Drift ise hiç olmadığı kadar zor ve gerçekçi durumda. Arabanızın kaydığı anlarda gazi bırakırsanız puan islemiyor bu yüzden her zaman gaza basmanız gerekiyor. Durum böyle olunca freni her an, her saniye kullanıyorsunuz. Gerçekten Drift hiç olmadığı kadar zor ve eğlenceli bir durumda. Speed Challenge ise yine kendi içerisinde birkaç yarışa ayrılıyor. radarlardan en yüksek Hiz ile geçme olayını önceki bölümlerden bildiğimiz gibi yeni gelen yarışlar 1 adet. Top Speed Run, Sprint kökenli bir noktadan diğer noktaya en hızlı kişi olarak gitmenizi gerektiren bir yaris. Oldukça eğlenceli ve hızlı diyebilirim. Drag ise balkıda kendisinden en çok bahsettirecek tür. Uzun bir aradan sonra onu aramızda görmenin verdiği sevinç yetmezmiş gibi birde yaris öncesi yapılan Burnout show'u ile iyice keyifler artıyor. 10 saniye içinde Grip Barını doldurarak en iyi Burnout'u yapmaya çalışıyorsunuz. Ayni zamanda etraf toz duman oluyor. Drag yarışlarında kalkışı ise ilk vitesi direk atarak yapyiorsunuz. Çözmeniz uzun sürebilir diye belirtmek istedim.

Gelelim merakla beklenen modifiye ve geliştirilmiş Autosclupt özelliğine. Öncelikle arabanızın dişi için gerekli olan parçaların Body Kit aracılığı ile saglandigini belirteyim. Yani ön ve arka tampon için ekstra parçalar takamıyoruz. Hazır kitleri seçerek onlar üzerinde her türlü boyut ayarını yapmanız mümkün ama. Bu konuda çok sorun yaşanmıyor açıkçası. Spoiler secenekleri ise az ama öz durumda. 14 adet şuana dek hiçbir NFS bölümünde karsılaşmadığınız Spoiler malzemeleri var. Jantlar ise her zamanki gibi fazla ve yeni ürünler ile beraber mevcutlandirilmis. Koltuk seçme haricinde Roof Scoop ve Hood içinde seçenekler sunulmuş. Her malzeme üzerinde boyut işlemi yapma sansınız var. Jant konusuna tekrar dönelim. Biliyorsunuz videolarda genelde çoğu araba deli dolu modifiye edilmiş durumdaydı. Özellikle arka ve ön jantların farklılığı dikkatleri üzerine çekti. Modifiye kısmında ayni şeyi yapınca zaten yivce keyifleniyorsunuz. Farklı jantları takmamız bir kenara farklı renklemede boyama gibi ince detaylarda var. Yada arka lastikleri kalınlaştırıp önleri içine bırakabilirsiniz. Bu konuda bir ince ayar söz konusu. Performans konusunda ise 2 seçeneğiniz var. Hazır yada manüel satın alma. Hazır satın alma ile upgrade paketlerini sorunsuz bir bicimde alıp cikiyorsunuz. Manüel ile her türlü detayı kendiniz ayarlıyorsunuz. ProStreet'in en büyük yeniliği ise aracınıza eklediigniz yada aldığınız bir parçanın performansa olan etkisi. Özellikle body kit'ler bu konuda çok hassas. Siz arabanızı hazırlarken rüzgar efekti ile durumu sizi açıkça anlatıyor PS zaten. Visal kısmi ise tamamen kontrolden cıkmış durumda. Birbirinden harika ve renkli tam tamına "450" adet vinyl seçeneği mevcut. Decal ve numaralar ise beraber "355" rakamını buluyor. Bu fazlaliklar ile benzersiz kodifiyeler cikarma sansınız gittikce artıyor elbette. Kullanabileceğiniz araç sayisı ise 55 rakamı ile sabitlenmiş durumda.

Görsellik ise her bölümde olduğu gibi yine üzerinde durulmuş bir halde. "21.000" Polygon sahibi araclar bu durumun ilk habercisi. Biliyorsunuz daha önceki yazılarımda da bahsettiğim gibi ciddi anlamda bir hasar alma sistemi bekliyor sizi. Real-Time Damage olarak adlandırılan bu sistem aracınızdaki en ufak hasarı sizlere sunuyor. Ne sekişle kaza yaparsanız arabanızda o yönde hasara maruz kalıyor. Yani ayarlanmış bir skeilde her seferde ayni yerlerden aniyi sahne ile karsılaşmıyoruz. Yıllardır hasar sistemini NFS'de göremediğimiz için bu olducka iyi bir haber olarak çıkıyor karsımıza. Detaylara inmek gerekirse, farınız, camlarınız kırılırken, yan aynalar önce kırılıp sarkıyor ardindanda kopup bir yerlere savruluyorlar. Yada Hood kısmi fırlayıp sizleri detaylı hazırlanmış bir motor ile bas basa bırakıyor. Henry erde bir detay her yerde bir özen en basından beri fark ediliyor. Hasar sistemi gerçektende anlata bitmez türünden bir durumda. Gölgelendirmeler ise oldukça iyi. Güneş ışıklarının asfalta olan yansımaları ise aksam üstü yarışlarında ağızları acık bırakıyor. Real-Time Smoke efekti ise bahsede bahsede bitiremediigm ayrı bir görsel şölen. Burnout yaptığınız anlarda nedemek istediigmi anliyacaksiniz. Elbette tüm bu nimetlerden yararlanabilmek için tüm ayarların acık ve en yüksekte olması icap ediyor. Zaten eklediğimiz Screen'ler aracılığı ile sizde fark edeceksinizdir. Başka bir yenilik ise hava şartları ve zaman kavramı. Yaris esnasında günesin yer değiştirdiğini görürseniz şaşırmayın. Yağmurlu, bulutlu ve güneşli seklinde 3 adet hava durumu bulunuyor. Öyleci yağmur başlayınca seyircilerin gitme ihtimali yükselince sunucu kendini harap eder duruma geliyor seyircilerin fikirlerini değiştirebilmek için =).

Online yeniliklerde ise oyunun durumuna göre farklılıklar getirilmiş. Tüm oganizasyonlari oyun boyunca sadece hafta sonlarindan takip ettiğimiz için online oynarken de kendi yaris günsüzü yada hafta sonunuzu hazırlayarak diğer oyuncuları kendi pist ve yarışlarınıza davet edebiliyorsunuz. Ea Messenger sayesinde ise es zamanlı chatlesmeler ile iletişim kurabiliyorsunuz diğer oyuncular ile. Pause ile seçilen Photo modu ile arabanızın yaris esnasındaki bir resmini çekip Ea Gamet' a gönderilmesini sağlayarak arabanızı yayınlatabilme sansınızda var. Need for Speed Carbon oynayanlar bu özellige tanidik geleceklerdir.

Nihayet bir Need For Speed bölümünü daha gerimizde bırakıyoruz. Artik her yıl çıkarılan bu seriyi bukadar özel kılan nedir bilinmez biz çok sorgulamadan oynamaya devam ediyoruz. Eğer sokaklardan sıkıldıysanız, yeni bir heyecan arayışı içerisinde iseniz, benzersiz grafik ve oynanabilirlik özellikleri ile hayalleri asan bir düzeyde modifiye akımına kapılmak için Need For Speed: ProStreet size gereken tek şey diyebiliriz. Her seferinde olduğu gibi yine mutlaka oynanılması ve tadılması gereken, profesyonel yaris kültürünü PC'lerimize getiren benzersiz bir yapım.

Blacksite: Area 51

2007-11-17T09:11:00.000-08:00

Blacksite: Area 51

Bilimkurgu konseptli oyunlar her zaman büyük ilgi uyandırmıştır. Bilinmeyeni çözmek, onu açıklamak en büyük merakimizdir balkıda. Bu konuyu ilk olarak Area 51 ve onun getirdiği iyi, kötü özellikler ile yorumlamaya çalıştık. Kabul edelim ki aşırı reklamasyona maruz kalan Area 51, gerçekten doğru kişiyi kendisine çekmiş ama isin asli ortaya çıkınca ayni şekilde büyük bir kitle ondan soğumuştu. Konu itibari ile geçmişten de büyük tepki yaratan Area 51'de ki UFO kazasından sonra amerikanın bilimsel çalışmalar başlatması ve kasıtlı bir bicimde deneylerin ters giderek uzaylıların koca bir üssü ele geçirmesi ardından özel bir timin bu olaya müdahale etme çabalarını anlatıyordu. Her ne kadar hös bir konuya sahip olsuda Area 51 gerekli eğlence ve özellikleri oyuncuya sunamamış basta yapımcı firma ve tüm oyun dünyası bir yenilgiyi kabul etmişti. Simdi ise Area 51 karanlık yüzü olan Blacksite: Area 51 ile bir devam oyunu olarak yeniden karsımıza çıkıyor. Hemde hiç olmadığı kadar iyi bir bicimde.

Bazı Sorular Hiç Sorulmamalı, Bazı Sırlar İse Asla Açığa Çıkmamalı !

Oyunumuz, isinde iyi ve korkusuz bir asker olan Aeran Pierce' in Irak'da başlayan görevi sırasında yasadığı tuhaf olayların 3 yıl sonra yeniden cereyan etmesi sonucunda, takimi ile hayatta kalma mücadelelerinin dünyayı kurtarmaya kadar uzanan hikayesini konu alıyor. 3 yıl öncesinden çoğu olayın peşimizi bırakmadığı böyle bir konu her ne kadar çok detaylı islenmemiş olsuda sizleri sona kadar rahatça götürüyor. Sizlere bu durumdan daha fazla bahsedip merakinizi almak istemiyorum. Fakat verebileceğim tek tüyo, hikaye hakkında ne biliyor yâda düşünüyor iseniz hepsinin yalan olacağı. Bu konuda büyük bir şaşırtmaca yapmış durumda Midway. Konu ile bağlantılı 4 karakter oyunda mevcut. Diğer kişiler ya bir anlık görünüyor, yâda sohbetin ortasında bir yaratığa aksam yemeği olarak gidiyorlar. Bildiğiniz üzere Aeran bir lider ve bağlantılı kişilerde bizzat kendi adamlarımız.

Aeran Pierce: Ekip üyesi, takim lideri ve ana karakterimiz. Korkusuz bir asker olması bir yana doğru isleri doğru sebepler için yapma gibi bir kuralı var. Ona göre dünya güvensiz bir yer. Yani anlayacağınız sert çocuklardan biri.

Mitchell Ambrose: Takımdaki en uyumlu karakter diyebiliriz. Tek amacı bu cehennemden sağ olarak çıkmak. Çok fazla sinire gelince yumrukla bile düşmana saldırabiliyor ve en sonunda "Çok eğlenceliydi", "Herkeyse" vs. sözler sarf ediyor. Eğlenceli karakterlerden biri Anliyacaginiz.

Body Grayson: Takimin en kolay anlaşılabilir üyesi. Body, öldürmeyi, silahları, belayı ve özellikle kadınları seven bir tip. Hiçbir lafa cevabi olmaz, zorluk çıkarmaz. Ona sadece nereye gidip neyi öldürmesi gerektiğinin söylenmesi onun için yeterli bir eğlence anlamına geliyor. Böyle bir eleman her takıma lazım ha?

Noa Weis: Ordu doktoru. Gerçekçi ve ciddi. Tüm fikirlerini ve özelliklerini çarpıtmadan yada çekinmeden ortaya koyabilen bir kişiliğe sahip. İsine oldukça önem veriyor ve takim ile her an beraber değil. Bu yüzden her an her yerde onunla karsılaşmıyoruz.

Blacksite: Area 51 macerasında birbirleri ile pekiyi geçinemeyen bu karakterler ortak noktaları bizim aracılığımız ile bulabiliyorlar. Aslında Summer adında bir adamımız daha var, fakat o oyunun basında trajedim bir olay ile aramızdan ayrıldığı gibi süperiz bir bicimde sonlarda yeniden görünüyor. Oyunda takiminiz ile olan bağlantınızın başka bir önemi ise moral konusunda göze çarpıyor. Moral kavramı takimin savaş esnasındaki hareketlerini etkilemekle yükümlü. Yani eğer yaralanan adamınız olur veya siz yanlış stratejiler ile düşmana karsı koymaya çalışırsanız (genelde basarisiz olunuyor) ekibin moralice bir okadır kötü duruma geliyor. Fakat en ufak bir çizik bile almadan iyi hamleler gerçekleştirebilirseniz moraller tepeye tırmanıyor. Kendimi ekstra bir stres'e sokmanızı önleyen bir dengesi olduğu için çok aşırı bir bicimde kafanıza takmanız gerekmiyor.

Bilimkurgu filmlerinde karsılaşabildiğimiz ilginç yaratık yâda ne olduğu belirsiz varlıklar Blacksite: Area 51 ile yeniden karsımıza çıkıyorlar. Tam donanımlı süper askerlerden (Reborn Soldier) tutunda gökyüzünden yerlere cakilan devasa boyutlara ulasan yaratıklara kadar (Drudge Grunt) orta fazlalıkta bir düşman yelpazemiz var. Genelde gizli ve teknolojik silahlar kullanan süper askerler 2-3 tipte sınıflandırılmışlar. Diğer yaratıklar ise yari insan yari makine (Reborn Scout) yada örümcek benzeri (Spore Tower) bicimde firliyolar deliklerinden. Oldukça güçlü olduklarını belirtmeden geçemeyeceğim. Genelde toplu saldıran düşmanlarımız bazen ciddi anlamda sinir sistemlerinizi yıpratmanıza sebep olabiliyorlar. Oyunda East, Hard ve Expert güç sınıfı bulunuyor. Hard ile 8-9 saate varan bir oynanış sonucunda sonu görme sansı buldum. Elbette oynayışınıza göre bu rakamlar değişebilir. Rakipleriniz, yani süper askerler diyelim, genellikle uzay teknolojisi 2-3 silah kullaniyolar. Bunlara modern shotgun ve rocketlauncher diyebiliriz. Silah konusunda gerçekten ciddi bir kitlik söz konusu Area 51'de. Com bat M4A1, Handgun, Rocket Launcher, Grenade ve Sniper Rifle askerlere özgü silahlar olmakla beraber birkaç teknolojik silahın ötesine geçemiyoruz. Ara sıra sabit ağır makinalilarida unutmamış solsun Midway. Bu yüzden silahları güçlerine göre değil verdiği eğlence ve keyif oranına göre seçiyoruz. Açıkçası Handgun kullanılması en keyifli silahlardan biri. Fakat m4a1'nizi elinizden kolay kolay bırakacağınızı sanmıyorum. Yapay zekalar ise takiminizin hareketleri ile çıkıyor karsımıza. Moral konusu bir yana açılması yada patlatılması gereken kapı veya binaları emir seklinde adamlarınıza yönlendiriyorsunuz. Çatışma sıralarında ise genelde siper alıyorlar. Hedeflerini pek sasirmasalarda temizlik nedense hep bize kalıyor? Rakipler ise onca adamımız arasında saldıra bize saldırıyorlar. Bunun sebebi sanırım lider olmanın tarif edilemez şanssızlığı =). Bunun haricinde yine buldukları her deliğe saklanıp sözde stratejilerini uygulayarak ölümden yinede kaçamıyorlar. Toplu oldukları sahnelerde durudklari yerde ateş ediyorlar. Anliyacaginiz yapay zeka biraz daha ugras istiyor.

Gercegin Ötesindeki Tek Grafik Motoru "Unreal Engine"

Bir FPS'ye göre Blacksite, su sıraların en gözde grafik motoru olan Unreal Engine sahibi. Elbette farklı yapılandırılmalar ile. Oyundaki görsellik oldukça iyi düzeyde ve o terk edilmis kasabalardaki toz toprak havasını oldukça iyi yansıtmışlar. Çevrenizdeki her madde ile iletişime gecebilyiorsunuz (hasar vererek). Camlar ise ateş ettiğiniz yerinde çatlayıp parçalanıyorlar. Nerdeyse her yere hasar verme sansınız var. Kasabalar ise dağınık ve yıkılmış durumda. Özellikle yerdeki su birikintileri, yağmurlu havadaki oynanışlarda yağmur efekti ve silahın üzerine düsen damlacıkların etkileri çok iyi tasarlanmış. Kapalı bir alandan acık havaya ciktiignizda ise güneş ışıkları yüzünden ufak bir buğulanma yasamanız gerçekten keyifleri arttırıyor. Her ne kadar DX10 adına birsek bulamamakta, orta düzeyde mevcutlandirilmis blur efekti ile en ufak bir sarsıntınızda yada silahı yakınlaştırarak kullandığınızda çok etkili görsellikler ile karsılaşıyorsunuz. Renkler genelde çok parlak ve bol ışıklandırılmalar ile eklenmiş durumda. Herler Unreal 3 diyerek pırıl parlıyor. Dinamik ışıklandırma ve gölgeler grafiğin en büyük avantaj ve özelliği. Karakter tasarımları ile çok iyi tasarlanmış durumda. Duruma göre değişen yüz ifadeleri gerçekten iyi hazırlanmış. Üzerinde bir önem olduğunu hissettiriyor yani. Fizik ise çok şükür dedirttiriyor. Karakterler sopa yutmuş gibi ilerlemez iken hızlı koşulan bir an birden durmak yerine yavaş (!) hız kesiyorlar. Stranglehold ekibinizde grafik bölümüne burunlarını soktuklarinida hatırlatmadan geçmeyelim.

Ses konusunda ise tek bir nokta haricinde hersek kusursuz. Öncelikle bu problemi dile getireyim. Biz ana karakter olarak hem bir takim liderini hamda "Dünyayı Kurtaran Adamı" canlandırıyoruz. Durum böyle olunca tüm görevler bize, tüm sorunlar bize ve tüm konuşmalar yine bize yönelik oluyor. B durum karsısında ise Aeran ağzını açıp tek bir kelime dahi etmiyor? "Nedir bu Gordion Freeman tipleri Aeran?" dedirten bu sorun gerçekten eklenmiş olsaydı oyuna daha iyi bir bicimde bağlanabilirdik diye düşünüyorum. Diğer karakterler ise başrolleri bizimle paylaştıkları için özene bezene seslendirilmiş durumdalar. Her birinin ses tonu kişilik ve hareketlerine oldukça uyumlu. Yaratıklar ise tipik bagirismalar ile kulak zarlarımızı test ediyorlar.

Uzundur beklenen bir yapım olan Blacksite: Area 51 geçmişi silip süpürmüş olsuda yeni nasıla taşıdığı ufak tefek problemleri olmayan bir yapım değil. Bu yinede onu ne bizden soğutuyor nede hakkında şüpheler uyandırıyor. Tarzını ve hızını tüm macera boyunca saptırmadan çok iyi bir bicimde koruyan Blacksite, FPS fanları için mutlaka oynanıp arşive eklenilmesi gereken bir oyun. Bir sonraki yazıda görüşmek dileği ile. Hepinize iyi oyunlar.

Football Manager 2008

2007-11-17T07:47:00.000-08:00

"...Başka bir takımın aksine Celtic adıyla beraber aklıma ne takımın yıldız futbolcuları, ne de devasa bir stat gelir. İlk düşündüğüm yeşil-beyaz çubuklu formadır. Ben kendimi bildim bileli, Celtic'i tanıdım tanıyalı bu formayı bilirim. Bizim takımlarımızın aksine sevdiğiniz oyuncu takımdan ayrılır endişesiyle isim yazdırmadığınız formanız seneye eskimez; grisi, açık mavisi ve benzerleri çıkmaz. İlk senenizde o meşhur formayla saha çıkarsınız, ligde o formayla Aberdeen'e 10 gol atarsınız, o formayla şampiyon olursunuz, o formayla UEFA kupasında Bayern Munich'e karşı final oynarsınız, o formayla İskoçya kupasını kazanırsınız. Oyuncularınız ellerinden geleni, hatta fazlasını yaparlar. Gecenin bir yarısı ertesi gün okul olduğunu bile bile boş, kanlı gözlerle ekrana bakarken J. Vennegoor of Hesselink 30. golünü atar, sizi mutlu eder. Nakamura ise çubuklu formasının hakkını frikik golleriyle verir, klas gollerden biri yılın golü seçilir İstatistiklerde takımınızın adı sadece yılın golüyle geçmez elbette. 11 kişilik yılın takımında 8 oyuncunuz vardır, ligin en iyi üç futbolcusu sizin takımınızdadır, Artık rakipler sizle maç yaptıklarında yenilmemek adına maçlara defansif mantaliteyle başlarlar. Böyle bir sezon sonunda kaçınılmaz olarak yılın teknik direktörü olursunuz. Takımınıza son bir kez bakıp yeni sezona kadar tatile çıkarsınız ama tatil bitmeden çubuklu formanın hakkını verecek yeni oyuncuları düşünmeye başlamışsınızdır bile..."

10 maçta 107 gol yiyen takımın teknik direktörü:

azının başında belirtmemde fayda var, hepimizin bildiği gibi Football Manager her sene farklı yeniliklerle karşımıza çıkan bir seri oyunu olduğu için her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlatmak yerine FM 2008'in bize getirdiği yenilikleri incelemeye karar verdim. Dilerseniz yavaş yavaş bu sezondaki artıları ve eksileri ele almaya başlayalım...

İşte meşhur çubuklu forma

"Futbol oyunu 3 ihtimalli bir oyun; yenmek, beraberlik veya mağlubiyet..."

Bu sene karşımıza çıkan yeniliklerin ilki oyunun eskiye nazaran hızlanmış olması. Birçok lig ile birlikte oyuncu veritabanımız geniş olmasına rağmen hız kesmeden ve enteraktif bir şekilde oyunumuza devam edebiliyoruz. Her ne kadar hızımız bilgisayarımızın performansıyla orantılı olsa da, ortalama yahut ortalamanın altındaki bir bilgisayarla bile oyunun başında saatler geçirmek mümkün. Anlayacağınız eskiden olduğu gibi bir yandan oyunumuzu oynayıp bir yandan kitabınızı okumak artık mümkün değil(Tabii benim gibi deneme amacıyla 30 küsur ülkeden 30 küsur lig açarsanız evdeki ansiklopedileri bile bitirmeniz mümkün, orası ayrı). Vaat edilenlerden bir diğeri olan yeni arayüzün kullanımı ise oldukça rahat. İlk bakışta yabancılık çekmemize rağmen çok kısa bir zaman dilimi içerisinde adapte olmamak için hiçbir neden yok. Tüm bu yeniliklere ek olarak 2D maç ekranındaki maç öncesi ve sonrası konuşmalar da geliştirilmiş, maçla ve maçın adamıyla ilgili tahminler eklenmiş. Takımlar ve oyuncular için günün önemli olaylarını görebilmemiz sağlanmış. (Şu oyuncunun 200. lig maçı gibi.) Maç motoru için gerçek hayattaki menajerlerden destek alınması bile başlı başına takdir edilebilecek bir gelişme.

TrackMania Sunrise Extreme

2007-11-16T11:23:00.003-08:00

Yarış oyunları kuşkusuz bir oyuncunun vazgeçilmezlerindendir. Ama gelin görün ki PC'lerimiz başında bizleri saatlerce oyalayabilecek yarış oyunları yok denecek kadar az. Zaten ağzımız açık bir şekilde her yeni NFS'nin ardından bir sonrakini sabırsızlıkla beklememiz de buna çok iyi bir örnek. Haklı olarak PC'lerimizde NFS kalitesinde çok az oyun geliyor. Ama nihayetinde bu sene konsol egemenliği kırıldı ve gerçekçi yarış simülasyonlarına kavuştuk. GTR, GT Legends bunlardan hiç şüphesiz en sağlam yapımlar. Live For Speed ve rFactor de hiç şüphesiz oynayabileceğimiz diğer alternatifler. Bizler Most Wanted'ı beklerken bu türden oyunların arasından sıyrılıp yükselen ve haklı olarak ben de varım diyen bir yarış oyunumuz var. Trackmania Sunrise'ın ardından yeni bir paket daha Extreme adında piyasaya sürülmeye hazırlanıyor. Kış kadar Sunrise demosundan sonra Extreme demosu adına yakışır bir eğlence şöleni vaat ediyor.

Trackmania Sunrise ve Extreme'i diğer yarış oyunlarından ayıran kuşkusuz en büyük özelliği arcade tadındaki sürüş ve eğlenceyi birlikte sunması diyebiliriz. Zaten araçlarınızın hasar almaması da bir arcade oyununu tamamlıyor nitelikte. Bir de bunlara mükemmel Shader kaplamaları (Sm3) ve gözlere şenlik grafikler eklendiğinde başında saatler harcayabileceğiniz bir oyun ile karşı karşıya kalıyorsunuz. Evet, Extreme demosu kesinlikle sizleri saatlerce başında tutabilir. TM Sunrise'da olduğu gibi, olabildiğine kıvrımlı virajlar, incecik yollar, platformlar, hoplaya zıplaya süzüleceğiniz merdivenler adeta eğlencenin dibine vuruyor.

Demoda 2 Race Challenges, 2 Stunt Challenges, 2 Platform Challenges ve 2 Puzzle Challenges yer alıyor ve oynayabileceğiniz bu yarışların ikinci pistlerini oynayabilmeniz için ilk yarışları en az bronz madalya alarak geçmeniz gerekli. Demo için oldukça eğlenceli bir yol. Seçebileceğiniz Extreme aracınızı dilerseniz kendiniz boyayabileceğiniz gibi hazır seçenekleri de kullanabilirsiniz. Race modunda olabildiğine hızlı olmalısınız. Stunt modu ise daha çok oradan oraya uç tarzı yollardan ibaret ve çok zevkli. Platform'da ise platformlar arasında düşmeden son noktaya ulaşmanız gerekiyor. Son olarak Puzzle adından da anlaşılacağı üzere kendi yaptığınız pistlerde yarışmanıza olanak sunuyor. Başlangıç ve bitiş noktasını dilediğiniz gibi size verilen araçlar ile zekice hazırlamanız gerekiyor. Crazy modu ise demo da kapalı, sanırım çılgınlık sınır tanımıyor bu modda :)

Grafikler gerçekten beni çok etkiledi, hani hatırlarsınız FarCry'da grafik seçeneklerinden Paradise'ı seçince cıvıl cıvıl bir görünüm alıyordu her yeri. İşte Sunrise Extreme'de de öyle cıvıl cıvıl adalar ve denizin güneşin parıltısı karşısındaki enfes görüntüleri mevcut. Araç kaplamalarından tutun da yollara kadar her şey kusursuz tasarlanmış diyebilirim. PC'deki en güzel grafikli yarış oyunlarından bir tanesidir desem yanlış olmaz. Bir de Sunrise'ın en güzel yanlarından biri, bence hırs yapacağınız bir oyun olması. Yani oradan oraya uçarken yere çakılmanız, "dur bir daha deneyeyim" demenize engel olmuyor, aslında tek düze bir yarış oyunu gibi görünse de asla sizi sıkmıyor. Demoda bile saatlerinizi rahatlıkla geçirebilirsiniz. Eğer iyi bir sisteminiz varsa Extreme demoyu kaçırmayın, pişman olmazsınız. En azından arcade tarzı yarış oyunlarını sevenler ve Most Wanted'a kadar vakit geçirmek isteyenler kaçırmasın. Hazır Eurosoft da oyunu ülkemize getirmişken telefona sarılsam çok iyi olacak :) İyi Eğlenceler... Hımm Most Wanted demo değil mi bu, hemen asılsam iyi olacak...

Need For Speed: Most Wanted

2007-11-16T11:23:00.001-08:00

İçersinde bulunduğu yarış oyunları kategorisini her sene domine eden ve rakipsizlikte sınır tanımayan, kökleri bir hayli eskiye dayanmasına karşın sürekli kendini yenileyebilen ve her yıl eklenen yeni ve farklı özellikleri ile oyun dünyasına mensup olan bizleri saatlerce PC karşısına çivileyen, kısa adı NFS olan ve biz oyun müdavimlerinin kendisini Need For Speed olarak bildiğimiz efsanevi yapıtın son demosu nihayet yarış ve oyun severler ile buluştu.

Duyurulduğu ilk günden beri merakla beklenen Need For Speed: Most Wanted, hakkındaki düşüncelerimizi pekiştirmek için çıkış tarihine yaklaşık 6 gün kala demo versiyonu ile karşımıza çıktı. Daha önce yayınlanan ekran görüntüleri ve videoları ile dumur olmamıza sebebiyet veren NFS: MW, yayınlanan demosu ile ne kadar haklı olduğumuzu tekrar gözler önüne serdi açıkçası. NFS:Underground ve Underground 2 ile oyun piyasasında bomba etkisi yaratan EA bu yıl da piyasayı fazlasıyla sallayacağa benziyor. Zira şimdiden NFS: MW ön siparişlerine olan yoğun talep oyun dağıtımcılarını zor durumda bırakacak konuma geldi. Underground misyonunu başarıyla tamamlayan EA, şimdide NFS Underground'dan bir önceki versiyon olan Hot Pursuit 2 ile Underground serilerini birleştiriyor. Hot Pursuit 2 ile beklenilen başarı çok fazla yakalanamasa da modifiye unsurları ile birleşen amansız takip öğeleri Most Wanted'ı başarıya taşıyacağa benziyor. 570 MB'lık haddinden fazla büyük bir demo boyutu akıllarımıza soru işareti olarak takılsa da, oyunu oynamaya başladığımızda gördüğümüz grafik detaylar ve gerçekçilik bu boyutun bile aslında az kaldığı konusunda hem fikir olmamıza sebebiyet veriyor.

Oyunu indirip kurduktan ve masaüstündeki kısayol simgesine çift olarak tıkladıktan sonra karşımıza birkaç uyarı geliyor. Hemen ardından oyunda bulunan araçlar ve müzikler hakkında bilgiler ekrana geliyor. Daha sonra ise bir hanım abla Demir Bükey edası ile hızı oyunda yapıp şehirde hız yapmamamız gerektiğini, güvenli ve sorumluluk bilerek araba kullanmamız gerektiğini bizlere hatırlatıyor. Kısacası, bize vermek istediği mesaj "Bu oynadığınız oyun kardeşim, burada saatte 190 mil hızına ulaşıp kazada yapsanız bir şey olmaz ama bunu sakın gerçek hayatta denemeyin ben karışmam"dan öte olmuyor. Hanım ablanın bu ikazını da geride bıraktıktan sonra izlerken ağzımızın sularını yerlere akıtacak cinsten harika ötesi bir intro ile karşılaşıyoruz. Introdaki modifiyeli BMW'yi görmek dahi bizlere yetmişken bir de amansız kovalamaca ile soluklarımızın kesildiğine şahit oluyoruz.

Bu arada introdaki polis arabalarına değinmeden geçemeyeceğim. Hangi ülkenin hangi emniyet teşkilatı o tarz bir polis aracı kullanır bilemiyorum ama, öyle araca polis olmaya can kurban demekten de kendimi de alamıyorum. Sadece izlediğimiz intro bile yeteri derecede gaz olmamıza yetmişken bir de ana menüde arkada yatan kırmızı Ford Mustang'i görünce Quick Race menüsünün ne kadar yararlı olduğuna tanık oluyoruz. Zira çoğumuz oyun içi ayarları yapmak için gereken sabrı gösteremeyip "vın,vınnnn" nidalarıyla yükleme ekranını geçiyor hiç şüphesiz. O furyaya katılanlardan biri olarak ilk söyleyemem gereken şu ki bu oyun kesinlikle bugüne kadar yapılmış en iyi NFS oyunu. Her hali ile bu tadı bize veriyor zaten.

Oyun bugüne kadar yapılan en iyi NFS oyunu olmakla kalmayıp, en zor ve en gerçekçi oynanışa sahip NFS özelliğini de taşıyor. Zorluktan kastettiğim oyunun işkence haline gelecek düzeyde çekilmez ve sıkıcı bir oyun olduğu değil tabii. Zor olarak tanımladığım, rakiplerimizin yapay zekası ve sürüş kabiliyetlerinin yanı sıra oynanabilirliğin iyiden iyi gerçeğe yaklaşması. Bu kesinlikle ve kesinlikle oyuna mükemmellik olarak geri dönüyor. Daha amansız rakipler ve daha gerçekçi bir araç sürüş keyfinin sizleri beklediğinden hiç şüpheniz olmasın.

TimeShift

2007-11-16T11:22:00.004-08:00

Kendimi bir an için oyun yapımcılarının yerine koyuyorum da, oyun yapmaktan zor olan bir şey var aslında, o da oyuna iyi bir hikaye ya da konsept uydurabilmek. Her gün arka arkaya çıkan onlarca oyun arasından kendi yapımınızın iyi satabilmesi ya da piyasada kendine iyi kötü bir yer edinebilmesi için yapmanız/yapmamanız gereken çok şey var. Yapılması gereken şeyler klasiktir, yenilikçi bir yapıya sahip olunması, her bakımdan ilgi çekici olması, ürünün reklamının iyi ayarlanması vs. Yapılmaması gerekenler ise klişelere bağlı kalınmaması, yapılan oyunun hatasız olması vs. gibidir. Peki bunca yapım arasından özgünlüğüyle sıyrılan oyunlar çok mu satıyor? Hayır... Peki, bunca yapım arasından klişeliği üst seviyede kullanan oyunlar çok mu satıyor? Hayır... E o zaman ne yapmak lazım?.. Cevap basit, bir elimizi klişe kasesinde, bir elimizi de özgünlük kasesinde bulundurup kendimize has bir oyun yaratmamız gerekiyor. Eğer dengeyi iyi kurup, klişelerle birlikte kendi özgün projemizi oyuncuya yansıtabilirsek gerçekten iyi bir oyun yapmış oluruz.

Uzunca bir "girişimci oyun yapımcısı nasıl olur" muhabbetinden sonra (girişimcilik dersinden beklediğimin altında not veren hocama selam ederim :) neden böyle bir nutuk atma ihtiyacı duyduğuma getireyim konuyu. Elimizde bir oyunun demo'su var ve yapı olarak aşırı klişe ama içinde öyle hoş ve tam tabiriyle devrimsel özellikler var ki, demo'yu arka arkaya en azından 7-8 kere oynamamı sağladı. Evet, oyunumuz TimeShift. Saber Interactive'in Saber3D motoruyla geliştirdiği yeni, potansiyel zaman katili oyun. Konusuna her ne kadar demo'da pek yer verilmese de; elim bir kaza sonucu hayattaki tek varlığı olan kızını kaybeden Pilot Albay Michael Swift'in, Amerikan hükümeti tarafından çok sıkı bir şekilde korunan zaman makinesi Chronomicon ile "test sürüşü" yapması, daha sonraları ise tarihte olan kötü olayları değiştirmesiyle görevlendirilmesi üzerine kurulu. Tabi bu sırada düşmanlar da boş durmaz ve Albay Swift'i türlü şekilli şeytanlıklarla durdurmaya çalışmaktadır.

Zaman en büyük silahınızdır

Oyunun yayıncı firması Atari böyle diyor ve oyun için söylenebilecek -aslında gerçek hayatta da zaman önemlidir- en güzel sözü söylüyor. Demo'ya apar topar başlıyoruz ve karşımıza çıkan iki düşmanı öldürüyoruz. Oyunda ilk göze çarpan nokta sistemi aşırı kasan (6600 GT ekran kartı olmasına rağmen) grafiklere sahip olması. Ama bu kasmanın iki sebebi var, ilki optimizasyon eksiklikleri, ikincisi de oyunun sürekli bir senaryosal akış içerisinde olması. Buna çok kafayı takmadan tanıtıma devam edeyim. Benim ilk yaptığım düşmanları öldürdükten sonra etrafı bir kolaçan etmek, nesnelerle ne derece etkileşime girilebildiğine bakmak ve elbette grafiklerin nasıl olduğunu gözden geçirmek oldu. Nesnelerle etkileşime girebilmenin neredeyse imkansız olduğunu görüp moralim bozulmuştu ki sağ üst köşede duran yön göstergemin belirttiği doğrultuda hareket edip yolumu keşfetmişken, önümdeki ateşten geçemeyeceğimi fark ettim ve oyun, zamanı durdurup ateşin içinden geçebileceğimi belirten bir mesaj çıkardı. Zamanı durdurdum ve ateşten hasar almadan geçtim. Ardından karşıma çıkan düşmanlar karşısında da zamanı durdurma özelliğimizi kullanarak büyük katliamlara vesile oldum :)

Oyunda zamanı üç farklı tipte kullanabiliyoruz. Bunlardan ilki az önce de bahsettiğim gibi zamanı durdurmak, zamanı yavaşlatmak ve zamanı geriye almak. Daha önce zamanı yavaşlatma ve geri almayı kullanan oyunları oynadık, ancak bu oyunla birlikte, oyunlardaki zamanı kullanma tekniğine 'zamanı durdurma' da eklenmiş oldu. Demo'yu oynamayanların en çok merak ettiği şey, zaman kavramının oyuna ne kadar etki ettiği/edeceği...

İstanbul Hikayeleri

2007-11-16T11:22:00.003-08:00

Korku, oyunlarda çokça işlenen bir temadır. Atmosferiyle oyuncuyu kendine bağlayıp, onu sürekli olarak diken üstünde tutabilmek ise pek az oyuna kısmet olan olgulardan. Tabi oyuncuyu bu şekilde etkileyebilmenin yolu, mümkün mertebe gerçekçi bir yapı ve konu bulunmasından geçiyor. Hiç, gelecekte geçen ve son teknoloji ürünü silahlara sahip bir karakteri yönetirken, normal bir yerde bulunan karanlık bir koridorda, nereden geldiği belirsiz sesler karşısında silahsız ya da çok güçsüz silahlara sahip olan birini yönetirken yaşanan korku aynı mıdır? Tabii ki değil...

Yerli oyunlarda son zamanlarda yaşanan artış ve bu artışa paralel şekilde oyunlardaki kalite ve özgünlüğün de artmasını işaret eden son temsilci olarak, geçtiğimiz günlerde teknoloji tanıtımı amaçlı beta demo'su yayınlanan İstanbul Hikayeleri de tam bu noktayı merkez alarak hazırlanan oyunlardan biri olarak karşımıza çıkacak. Aslına bakılırsa oyun bünyesinde birden fazla ilki barındırıyor ve bizce en önemlisi yapımın yapımcı Murat Çileli'nin de belirttiği üzere "Türkiye'nin tarihi zenginliklerini ve kültürünü tanıtan ilk ve tek Türk oyunu" olması. "Nasıl Türkiye'nin tarihi zenginlikleri tanıtılıyor?" diye soranlar için oyunun konusundan biraz bahsedelim.

Demo'da konu üzerinde çok durulamasa da Çileli'nin konuyla ilgili açıklamaları doğrultusunda kısaca olayı şöyle özetleyebiliriz: Oyun, profesyonel iki hırsızın İstanbul'daki çeşitli yer altı mekanlarında hazine bulma sevdasıyla başlayan macerasının, nasıl bir kabusa dönüştüğü üzerine kurulu. E konu İstanbul'da geçiyorsa ve yönettiğimiz karakter de yer altında hazine arıyorsa buna en uygun mekan kimsenin giremediği/girmeye cesaret edemediği Anemas Zindanları'dır şüphesiz. Oyunun bu bölümde geçen demo'sunun önümüzdeki zamanlarda yayınlanacağı sözünü Çileli vermiş durumda. Bekliyoruz :)

Bazı efsaneler gerçekler üzerine kuruludur

22 MB'lık teknoloji demo'muz bizi hoş bir videoyla karşılıyor. Mistik bir müzik eşliğinde İstanbul'un gizemlerini anlatan cümleler ardı ardına ekranımıza konuk oluyor. Ardından oyuna girdiğimizde yönettiğimiz karakterin darmadağınık evindeyken hayatını değiştirecek olan telefon gelmesini anlatan video giriyor ve oyuna başlıyoruz.

Oyun başlar başlamaz ilk dikkatimi çeken arka planda sürekli olarak devam eden bir kadın ağlaması efektiydi. Aynı zamanda Silent Hill'lerden tanıdığımız psikoloji yıpratan tipte bir ses efekti bulunuyordu. Etrafı dolaşmaya başladığımızda, alanımızın oldukça kısıtlı olduğunu biraz dolanınca anladım. Zaten 22 MB'lık demo'ya bu kadar şeyin sığması bile bence iyi bir şey. Demo'nun süresinin aşırı kısa olması ve demo sonunu görmek isteyenleri etkileyebilecek nitelikte şeyler yazmak istemediğim için (her an yazabilirim, zor tutuyorum kendimi :) hemen teknik detaylara gireyim.

Öncelikle oyuna, hem grafiksel olarak hem de ses efekti bağlamında çok yüklenmek istemiyorum. Sonuçta bu oyun tamamen sıfırdan yapılan bir oyun. Yapımcı Murat Çileli'nin de dediği gibi oyun teknik olarak sürekli geliştiriliyor. O yüzden yapımın son halinin bu teknoloji tanıtımı amaçlı beta demo'suyla yakından uzaktan alakası kalmayabilir çıktığında. Az sonra yazacaklarım, oyunun çıkması zamanlarında kuvvetle muhtemel değişecek olsa da genel teknik yapısından ve oynanışından bahsedeyim.

Grafikler ortalama kalitede, ortamı çevreleyen tepenin kaplamasıyla köhne binanın, ya da yer kaplamalarının arasında dağlar kadar fark var. Yer kaplamaları bu iki tip kaplamaya göre çok çok daha kaliteli. Ancak bana grafikler Unreal 1 motorunu hatırlattı. Oyunda zaman olarak gece saatleri olması dolayısıyla hava karanlık, yolumuzu aydınlatan ise göremediğimiz elimizdeki meşale. Yöneldiğimiz alanlarda ışığın artması daha çok çok eksik özellikli bir yapıma göre oldukça hoş. Bunun haricinde ses efektleri hakkında da bir şeyler yazmak isterdim, ancak yorum yapabilecek nitelikte ve çoklukta ses efektleri yok maalesef. Buna rağmen oyunun başında kullanılan müziğin havasını yansıtabilen orijinal müzikler kullanılırsa oyun gerçekten atmosfer bakımından çok hoş olur (demo'daki parça anonim).

Fizik modellemesi, parçacık modellemesi vs. şu durumda "uç" olarak nitelendirebileceğimiz konulara değinmeden yazıyı tamamlayacağım. En nihayetinde bu beta demo "işte böyle bir yapım geliyor" demek amaçlı hazırlanan bir demo. O yüzden şurası şöyle burası böyle deyip gereksiz yere satır ve karakter tüketmek istemiyorum. Ancak yapımcı Murat Çileli, oyunu çıktığı zaman bedava dağıtacağını belirtiyor ve ürünün sadece ülkemizin kültür zenginliklerini tanıtması için bir vesile olması için çabalıyor. Bu gibi amatörce, ama profesyonel düşüncelerle hazırlanan materyallere saygımız ve desteğimiz sonsuzdur, sonsuz olmalıdır kanımca. Yeni demo'ları ve elbette oyunun kendisini merakla bekliyoruz ve çabaları dolayısıyla Murat Çileli'ye şükranlarımızı sunuyoruz.

Beta demo'yu bu link üzerinden indirebilirsiniz.

Condemned: Criminal Origins

2007-11-16T11:22:00.001-08:00

Çoğunuz CSI: Miami, New York ve Los Angeles gibi FBI'ın çalışma şekli hakkındaki dizileri izlemişsinizdir. Bu dizilerde bir suçlunun nasıl yakalandığının hikayesi anlatılır. Genelde parmak ve kan izleri, mor ötesi ışık altında meydana çıkan belirli izler ve bunların sentezini yapabilecek olan genel kültürü oldukça engin olan bir adam ile her davanın üstesinden geliyorlar. Oyunumuz olan Condemned: Criminal Origins da bu tabana uyan bir oyun ancak işimiz kesinlikle dizilerdeki kadar kolay olmayacak...

Dur! Yoksa kafana çivi çakarım

Condemned: Criminal Origins'da (bundan sonra Condemned yazacağım) yazılan giriş bölümünden de anlaşılacağı gibi bir FBI ajanını yönetiyoruz. FBI'ın bu birimi normal seri katillerden farklı olarak (normal seri katil?) daha gizemli olaylara yöneliyorlar. Demo'ya başladığımızda kendimizi doğrudan bir olay karşısında buluyoruz. Yanımızda tecrübeli bir FBI ajanı ve yerel polis bulunuyor. Tabii ki bizden istedikleri, gerçekleşen cinayeti çözmemiz. Condemned'da suç biliminin tüm teknolojilerinden faydalanabiliyoruz. Ultraviyole kameralar, mor ötesi ışıklar ve büyük buluş cep telefonu... Ancak her zaman bu kadar teknolojik takılmayacağız. Elbette bir şeyler ters gidecek ve biz de kendimizi bilmediğimiz birçok yerde bulacağız. Silahımız ile sadece bir yere kadar idare edebileceğiz çünkü ne de olsa biz bir bilim adamıyız ve yanımızda yüklü bir cephane taşımamız mantıklı olmaz. İşte böyle bir zamanda çevremizdeki nesnelerden yararlanabilme imkanımız var. Çivili tahta, metal borular, levye :) Ve silahımız bitse bile en azından dipçiği ile de idare edebiliyoruz. Eğer bunlar da yetmezse elektrikli şok aletimiz ile düşmanlarımızı biraz sersemletebiliyoruz.

Biraz da oyundaki düşmanlarımızdan bahsedelim. Condemned'da öldürdüğümüz adamlar genelde yaşamdan ümitlerini kesmiş sokak serserileri. Demo'da sadece böyle tiplerle aksiyon yaşıyoruz. Ancak tam sürümde böyle kalmayacaktır ve daha çok düşman çeşidi olacaktır. Oyundaki kan miktarı oldukça fazla ve konuşmalar da bir hayli argo. Bunun için oyuna 17+ yaş sınırlaması getirilmiş, isabetli de olmuş. Condemned gerçekten de oldukça kanlı ve yaşı küçük oyun severlerin uzak durması gereken bir oyun.

FPS=Grafik mi?

Günümüzde bir FPS oyununda aranan en baskın özellik tartışmasız grafiklerdir. Condemned da grafik açısından oldukça yeterli hatta fazla bile gelebilir. Oyun F.E.A.R.'daki motorun aynısını kullanıyor ancak daha bir güzelleşmiş daha bir cilalanmış ve belki de en önemlisi daha iyi optimize olmuş bir şekilde karşımıza çıkıyor. Aslında fazla bahsetmeye gerek yok ancak ben yine de değineyim. Condemned'da ilk gözüme çarpan özellik, insan yüzlerindeki gelişmeler oldu. Gerçekten de oldukça iyi bir iş çıkarmışlar. Bunun yanı sıra düşmanlarımıza tahta, boru gibi silahlarla vurduğumuzda çıkan kanlar fiziğe oldukça uygun bir şekilde yere saçılıyor ve silahımızın üzerinde de kan izleri kalıyor. Condemned'da ışık ve gölge oyunları ise oldukça güzel yine ağımız açık kalarak çevreyi seyretmeye dalabiliriz. Ancak oyunda ilgimi çeken bir nokta daha var o da öldürdüğümüz kişilerin cesetleri kayboluyor ve bu da oyunun gerçekçiliğine limon sıkıyor. Sistem ihtiyaçlarına değinecek olursak neredeyse F.E.A.R. ile aynı hatta daha makul sistemlerde oldukça performanslı şekilde çalışabileceği kanısındayım. Ben oyunu kendi sitemimde (AMD Athlon 2600+ işlemci, 1 GB RAM ve 6600GT ekran kartı) 1024x768 çözünürlükte 4x AA ve 4x AF de akıcı bir şekilde oynadım. Eğer demo'da bu şekilde oynanabiliyorsa tam sürümde daha iyi performans almamız olası.

Bir ses duydum sanki

Şimdi gelelim oyuna oldukça büyük bir artı kazandıran seslere... Oyundaki ses efektleri tek kelimeyle olağanüstü. Karakter sesleri oldukça net ve karakterimizin o andaki duygularını kesinlikle bize yaşatıyor. Kullandığımız silah çeşidine göre sesler değişiyor. Mesela bir tahta ile düşmanımıza vurunca tahtanın çatırdamalarını rahat bir şekilde duyabiliyoruz. Benim sesler hakkında hoşuma giden nokta ise üst kattaki ve alt kattaki atılan adımların sesini duyabilmemiz (o kadar gerçek ki neredeyse üst komşuya fazla ses var diye şikayete gidiyordum).

Bir nefes kadar...

Condemned demo'sunda memnun kalmadığım tek olay demo'nun oldukça kısa olması. Yanlış zaman tutmadıysam 15-20 dakika oynanabilirliği var ancak bu da demo'nun boyutu ile doğru orantılı, çünkü demo 460 MB. Eğer siz de Condemned için benim kadar sabırsızsanız, durmayın ve demo'yu hemen indirin ya da biraz daha sabrederek oyunu tam keyifle oynayın.

Night Watch

2007-11-16T11:21:00.006-08:00

Night Watch nedir, ne değildir biliyor musunuz bilmiyorum ama bilmeyenleriniz olduğunu düşünerek açıklamak istiyorum. Night Watch, ülkemizde "Gece Nöbeti" ismiyle vizyona giren bir fantastik aksiyon filmiydi. Yönetmenliğini Timur Bekmambetov'un yaptığı başrollerini Konstantin Khabensky ve Vladimir Menshov'un paylaştığı film, 2-2,5 ay önceye kadar beyaz perdedeydi. Konu ve senaryo olarak "iyi ve kötünün arasındaki savaş" gibi ağır bir olayı işlemesine rağmen birçok kişi tarafından hayal kırıklığı olarak adlandırılmıştı. Şahsen bana göre DVD'si alınacak bir film olmasına karşın izleyen hiçbir arkadaşım beğenmemişti. Ülkesinde (Rusya) gösterime girdiği tarihten itibaren Yüzüklerin Efendisi Kralın Dönüşü'nü bile izlenme oranı bağlamında geride bırakması sayesinde "oraların Matrix'i" gibi yakıştırmalar kazanmıştı Night Watch. Şimdi filmin oyununun demo'su ile karşı karşıyayız. Ama içimiz (özellikle benim içim) rahat. Çünkü Night Watch, Silent Storm serilerinden hatırladığımız Nival Interactive tarafından yapılıyor. Sanırım Silent Storm'un ne olduğunu açıklamama gerek yok. Neyse biz şimdi demo'muza dönelim.

293 MB'lık demo'yu kurduktan sonra oyuna girdiğimiz vakit filmden alınmış sahnelerin olduğu bir intro ile karşı karşıya kalıyoruz. Bu kısa video oyunun konusunu özetler nitelikte. Yazının başında da dediğim gibi oyun demo'dan anladığımız kadarıyla filmle belli ölçüde paralel giden bir konuyu işliyor. Yine temelde iyi ve kötünün arasındaki savaş işlense de, filmdeki karakterler ve mekanlar (galiba diyelim çünkü bu demo versiyonu) filmden farklı. Biz insanların ve iyilerin temsilcileri olan gece nöbetçileriyiz. Kötülerin temsilcileri ise vampirler. Sinematikten sonra ne bir menü ne de başka bir şeyle karşılaşmadan oyun başlıyor. Demo'ya başladığımız ilk görev bir nevi bir alıştırma bölümü. Bu bölümde oyun sırasında kullanacağımız tuş takımları ve saldırı yöntemlerini öğreniyoruz. Night Watch, Silent Storm gibi sıra tabanlı bir strateji/RPG oyunu. İlk yapmamız geren şeyler nasıl yürüyüp, koşmayı becerdikten sonra nasıl savaşacağımızı öğrenmek. İlk başta tekme, yumruk kombinasyonlarını aktif olarak kullanıyorken, daha sonraları el feneri gibi etkili silahlara sahip oluyoruz. Sağlık ve diğer bilumum ekipman ise öldürdüğümüz adamlardan ve çevreden temin ediliyor. İkinci bölüme tren istasyonunda başlıyoruz. Burada ikinci bir karakter oyuna katılıyor. İkinci karakterinde oyuna katılması oyunun strateji yönünü daha bir ön plana çıkarmış. Oyunda doğru yönü bulmak ve polislere belli etmeden bu noktaya ulaşmak için biraz kafa yormak lazım. Normalde (yine demo'dan anladığımız kadarıyla diyelim) fazla yorucu bir oyun değil Night Watch.

Hakkını yemeyelim, film güzeldi...

Grafiksel konuda demo'dan edindiğim izlenimler pek olumlu yönde olmadı. Karakter modellemeleri ve mekan grafikleri gerçekten çok eski ve yetersiz duruyorlar. Ayrıca sadece oynadığımız yerlerin oyunda görülüp, geri kalan yerlerin sadece karartı olarak gözükmesi pek hoşuma gitmedi. Objelerde karakter modellemeleri gibi çok köşeli ve detaysızlar. Ayrıca sadece işe yarar nesne ve objelerle etkileşime girilebilmesi gerçekçiliği baltalamış. Grafik teknolojisinin 3-4 yıl önceden gelmesi grafiklerin ister istemez çizgi filmvari bir hava yakalamasına sebep olmuş. Bu durumun eksileri efektlerde de büyük ölçüde hissediliyor. Demo'da bulunan bir avuç efekt bile oyunun grafik motorunun eksilerini göstermek için güzel bir örnek olmuş. Bu sebepten dolayı oyunun grafiklerinden ümitli değilim. Umarız firma, oyun piyasaya çıkana kadar grafikleri adam akıllı elden geçirir.

Desperados 2: Cooper's Revenge

2007-11-16T11:21:00.005-08:00

Eminim her oyuncunun kendisi için özel olarak nitelendirdiği bir oyunu vardır. En sevdiği oyun olmasa bile ismini duyduğu zaman ona hatırlattıkları sayesinde güzel bir tebessüm olarak anımsar oyuncu o oyunu. Şuan Desperados 2'nin demo incelemesini yazıyor olmaktan o kadar mutluluk duyuyorum ki, anlatamam. Çünkü Desperados benim ve daha birçok kişinin de özel oyunlar listesinin başında gelir. Yıllar öncesini düşününce ilk oyunun piyasaya çıktığı dönemlerde o küçücük kovboyların bize yaşattıkları western atmosferinin aslında o derece büyük olması sayesinde Desperados gerçekten kısa bir süre içerisinde "asıl" klasikler arasında girmişti. Kullanılan 2D grafiklerin her yeni sahnede yağlı boya tablo seyrediyormuşçasına güzel görsellik sunması gibi artıların da etkisiyle Desperados'u kusursuza yakın oyunların kılıfına koymak hiç de zor olmasa gerek. Şimdi Desperados 2'nin demo'su ile birlikteyiz. Eğer ilk oyunla uzaktan yakından bir tanışıklığınız varsa 340 MB boyutundaki demo'yu indirmekten çekinmeyin. Eski oyunun atmosferini tekrar yaşamak ve artık 3D olan Desperados'un yeni özellikleriyle tanışmak ilginizi çekecektir. Geçen beş yıl içerisinde yapımcılar eski güzel detayları koruyup, yeni özellikler eklemekten geri kalmamışlar. Bakalım ne kadar başarılı olmuşlar.

John Cooper ve arkadaşları...

Demo'yu kurup oyuna başladığımızda yükleme ekranının ardından bize oyun sırasında kullanacağımız tuş takımlarını ve oynayış sitilini belirten ekranlarla karşılaşıyoruz. Ondan sonra ilk bölümümüz başlıyor. Demo versiyonu oynadığımız için bütün karakterler kullanılabilir durumda değil. Başlangıçta sadece bir karakter kullanıma sunulmuş. O da Doc McCoy. İlk başta tuş kombinasyonları konusunda yaşadığımız bir iki karışıklığın ardından yavaş yavaş kendimizi evimizde gibi hissetmeye başlıyoruz. Anladığım kadarıyla Doc McCoy önceden birini bayıltıp, bağlamış. Kamera ayarını yaptıktan sonra ilk işimizin tuşları tamamen anlamak olmasını tavsiye ederim. Çünkü ilerleyen dakikalarda en ufak bir tuş kargaşası görevi kaybetmenize neden olacaktır. Dediğim gibi oyunumuz arık 3D (grafik ayrıntılarını daha sonra açıklayacağım). Oyunun 3. boyuta geçmesinin görselliğin yanında oynayışa da etkisi olmuş. Artık dileğimize göre TPS olarak oynayabiliyoruz. Eğer böyle oynamayı seçerseniz oyunun strateji namına hiçbir şeyi kalmıyor. Tamamen aksiyon tabanlı bir görev yapısına sahip oluyoruz. Doc McCoy'un ilk oyundan sonra yetenekleri konusunda pek değişiklik olmamış. Oyuna normal tabancanın yanında, dürbünlü tüfek ve bayıltıcı gazlar ile başlıyoruz. Wanted: Dead Or Alive'da Doc'un medipack'ler yardımıyla milleti iyileştirme yeteneği vardı. Bu özelliği demo'nun ilerleyen kısımlarında yeniden kazanıyoruz. Burada ki görevimiz grup elemanlarından biri olan Pablo Sanchez'i kurtarabilmek. Eğer bunu başarırsanız kısa bir süre için Sanchez'i de kontrol edeceksiniz. Onun yetenekleri Doc McCoy'unkilerden biraz farklı. Doc McCoy bayıltılan adamları bağlayabiliyorken, Sanchez sırtına alabiliyor. Kullandığı Shotgun ise tuttuğunu koparan cinsten. Ayrıca sessiz ilerlememiz gereken yerlerde Sanchez sayesinde milletin kafasına taş atabiliyoruz.

Heroes of Might & Magic V

2007-11-16T11:21:00.003-08:00

3DO'nun kapanması, en çok Heroes hayranlarını üzmüştür herhalde. Heroes IV'ün beklentilerin oldukça altında olması, çoğu oyuncu tarafından beğenilmemesi, 3DO'nun kapanmasındaki belki de en büyük etkendi. Heroes V umutlarımız ise, firmanın kapanışının ardından büyük ölçüde bitmişti. Herkes Heroes serisinin 3DO ile birlikte öldüğünü düşünürken, Ubisoft serinin isim haklarını alarak büyük bir sürpriz yaptı ve bizleri sevindirdi. Oyun hakkındaki haberleri, resimleri ve videoları bunca zamandır yakından takip ettikten sonra elimize önce beta, sonra da nihayet demo geçti. Bakalım Heroes serisi Ubisoft'un ellerinde baştan doğabilmiş mi?

Büyük boyutlu demo'yu çekip bilgisayarıma kurarken oyundan ne bekleyeceğim konusunda pek de emin değildim doğrusu. Daha önce oynadığım betanın çok fazla eksiği vardı, ama son çıkan video ve resimlere bakılırsa oyun kendini betadan sonra çok geliştirmişe benziyordu. Kafamda tereddütlerle oyunun masaüstündeki ikonuna tıkladım ve... Ve daha menüyü gördüğüm anda tüm şüphelerim yok oldu diyebilirim. Gerçekten de menü çok şık ve oyuna yakışır olmuş. Müthiş bir müzik eşliğinde dövüşen bir Arch Devil ve Inquisitor'u gördüğünüz zaman eminim ki sizde bana hak vereceksiniz.

Menüyü bir kenara bırakacak olursak, demo'da bizi 3 oynanabilir görev (2 Campaign, 1 Custom Scenario), 2 oynanabilir ırk (Haven ve Inferno) ve Ubi.com üzerinde multiplayer oynama imkanı bekliyor. İlk olarak demo'nun Campaign kısmına göz atalım isterseniz. İlk başta açık olan Campaign Haven'a ait, Inferno Campaign'i için önce Haven'ınkini tamamlamanız gerekiyor. Oyuna girdiğimiz gibi ilk gözümüze çarpan şey grafikler tabii ki. Heroes serisinde 2D'ye iyice alışmış olduğumuz için özellikle Adventure Map'e alışmak biraz zaman alabiliyor. Yine de alıştığınızda her şeyin gayet rahat idare edilebildiğini ve oynanışın zor olmadığını söyleyebiliriz. Zaten buna alıştığınız zaman karşınızdaki oyunun hep alıştığımız Heroes olduğunun farkına varıyorsunuz.

Oyuna başladığınız gibi yapmanız gereken ilk şey, 1 hafta içinde haritanın üst kısmında gördüğünüz kaleyi ele geçirmek ve Isabel'i hapisten kurtarmak. Eğer 1 hafta içinde bunları gerçekleştiremezseniz oyunu direk kaybediyorsunuz. Ama tabi ki bunları gerçekleştirdiğinizde iş bu kadarla kalmıyor. Birkaç gün içinde Agnael adlı Demon Lord (ki kendisi aynı zamanda Inferno Campaign'de oynadığımız Hero) kaleye saldırıyor ve ondan sonra da saldırıların ardı arkası kesilmiyor zaten. Bu kısımda bahsedecek çok şey var aslında. Örneğin, hikayenin artık sadece yazılarla değil de oyun içi grafiklerden oluşan sinematiklerle anlatılması gayet hoş olmuş. Harita boyunca, önemli anlarda sürekli giren bu ara videoları izlemesi oldukça zevkli. Bu şekilde hikayenin gelişimi oyuncuya daha iyi verilebildiği için bu kesinlikle çok büyük bir artı değer.

Campaign'i oynarken fark ettiğim üzere, oyunun yapay zekası gerçekten çok sağlam olmuş. Rakip Hero'lar çeşitli taktiklerle sizi yıpratarak yenilmeniz için ellerinden geleni artlarına koymuyorlar. Haftanın son gününde saldırmak mı dersiniz, önden orta karar güçteki bir Hero'yla ordunuzu yumuşatıp ardından esas güçle üstünüzden geçmesini mi dersiniz, yoksa sürekli saldırarak sizi defansa zorlamasını mı dersiniz bilmiyorum ama yapay zekanın oldukça iyi taktik uyguladığı kesin. Yine de genelde bu kadar iyi taktik yapan yapay zekanın arada sırada saçmaladığını da görmedim değil. Ama umuyorum ki, oyunun tam sürümünde yapay zeka daha da iyi durumda olacaktır.

Sensible Soccer 2006

2007-11-16T11:21:00.001-08:00

Geçmiş yaşantısında; Amiga 500, Atari ST veya Commodore 64 gibi, dönemlerinin oyun canavarlarından biriyle tanışmış olan her emektar oyuncunun, mutlaka bir joystick kırma hikayesi vardır. Bu tür iflah olmaz oyuncular bir araya geldiklerinde, genellikle -aynı askerlik anıları gibi- birbirlerine bu tür joystick paralama hikayelerini anlatıp, kâh eskiye özlemle hüzünlenip, kâh ta geçirilen eğlenceli saatlerin anılarıyla yüzlerinde oluşan gülümsemelerle geçmişi yâd ederler. Bu tür sonu gelmez anıları sürekli olarak dinlemek, eğer konu hakkında pek bir bilginiz yoksa, sıkıntıdan sürmenaj olmanıza neden olabilir.

Ancak Şehrazad Masalları tadındaki bu anıları dinleme cesaretini gösterip, biraz da anlatıcıya konuyla ilgilendiğinizi de hissettirecek olursanız, geçmişin sır perdesi aralanacak ve joystick katili efsane oyunun ismi, anlatıcının dudaklarından dökülecektir; "Sensible Soccer"

Deşifre edilen söz konusu oyun, çoğumuzun aklındaki -tabii dövüş oyunları göz önüne alındığında- "joystick kırma potansiyeline sahip oyunlar" listesinin yanından bile geçmemektedir.

O zaman hemen araya oyundan bir enstantane alalım: Orta sahanın biraz ilerisinde, karşı takım futbolcularının bizim futbolcumuza ulaşmadan önceki o kıymetli milisaniyeler boyunca, hem joystickimizin sahip olduğu tek tuşa tüm gücümüzle basarak hem de simültane olarak joystickimizi ters yöne doğru çekerek futbolcumuzun vurduğu topun yükseklik kazanmasını sağlayıp, ardından da joystick -ve dolayısıyla kendimizi de-, hangi yöne doğru topa falso vermek istiyorsak, o yöne doğru yani sağa ya da sola doğru yatırarak muhteşem, falsolu şutlar çekilir; topa karşı kaleye doğru süzülürken, saniyeler önce alınmış nefes ancak top ağlarla buluşunca bırakılırdı. Belki şimdi Sensible Soccer'a neden joystick katili denildiğini tahmin edebiliyorsunuzdur.

Bu tempoda çekişmeli geçen bir düzine maçın bedeli genellikle, terli ellerimizle 2 parça haline getirdiğimiz, kullanılamaz haldeki joysticklerimiz olurdu. Ancak karşılığında almış olduğumuz keyif ve eğlencenin tabiri, kelimelerle anlatılması mümkün değildi.

Eskiden Pes mi varmış? Viva La Sensi!!!

Peki bu oyunu, efsane yapan neydi? Grafikleri mi, yoksa müzikleri mi? Sonuç olarak, o dönem göze alındığında bu iki öğeden de pek bahsedilemezdi. Zaten piyasada da bu beklentileri tatmin edecek oyun neredeyse yoktu, ya da bizim bilgisayarcıya uğramıyordu.

İlkokul 4. sınıfın yaz tatiline yeni girmiştik. Sınıf arkadaşım, dayısına kopyalattığımız 2 disketlik yeni oyunla bize gelmişti. Oyunda kuş bakışı gördüğünüz bir saha üzerinde bezelye boyutundaki "koca" kafalı futbolcular, karınca sürüsü gibi bir kaleden diğerine doğru koşturup duruyorlardı. Oyunun başına oturup maça başladığımda ilk izlenimim bu olmuştu; ancak henüz ben topu ayağında tutarak futbolcularımı koşturamazken, -ki dönemin oyunları arasında genelde top futbolcunun ayağına yapışık olurdu- güya bize misafir olarak gelmiş olan arkadaşım, orta sahadan başlayarak seri çalımlarla benim futbolcularımı ipe diziyor, kimi zamanda -sonradan öğreneceğim- topu sağdan atıp soldan geçme taktiğiyle defansımı zorluyor, uzaktan çektiği sert ve imkansız falsolu şutlarla da kalecime ecel terleri döktürüyordu.

Prey

2007-11-16T11:20:00.002-08:00

Prey uzun zamandır beklediğim sayılı oyunlardan bir tanesidir. Aslında kullandığı motordan ziyade konusu ve oynanışı yayınlanan ekran görüntüleri bana fazlası ile çekici gelmişti. Çünkü oyunun Doom 3 grafik motorunu kullanması aslında beni endişelendirmiyor da değildi. Çünkü Doom 3 motoru fazlası ile itici gelmişti bana. Ama Quake 4 tamamen bu görüşümü alt üst etmişti. Bu da Prey için endişelenmemi gerektirecek bir durum olmadığını gösteriyordu. E3 fragmanları yeni görüntüler derken nihayetinde demo dün yayınlandı. Hemen internet ile ilgili tüm işlerimi bir kenara bırakıp demoyu çekmeye başladım ve akşam itibari ile de hemen oynamaya başladım. Bakalım beklediğime değmiş mi?

Demoyu kurar kurmaz single playerdan çok hemen multiplayer kısmına daldım. Ama 256kb ile gerçekten tam bir işkence ayarlarda default gelen T1 olan bağlantı ayarını dsl/cable yapmam da pek fayda etmedi. Oynasana sunucularından da istediğimi pek alamadım. Ya benim bağlantım da sorun vardı yada 256 ile oyun multiplayer oynanamıyordu. Olsun şurada ne kaldı Telekom'un hız aşırtmasına dedim ve single player'a girdim. Demonun başındaki ünlü oyun sitelerinin görüşlerinden pek etkilenmediğimi söylesem yalan olur. Bir oyuna büyük beklentilerle yaklaştığınızda hep sonu hüsran oluyor. Half Life 2 istisnai bir durum oluyor bu konuda onu es geçelim. Endişeli gözlerle oyunun başlamasını bekliyorum...

Evim nerede ise yurdum orasıdır !

Demo oyunun ilk bölümünü konu alıyor. Yani hikayeyi tamamı ile anlayabiliyorsunuz. Tommy adındaki karakterimizin başından geçen olayları konu alıyor Prey. Futuristik bir barda oyuna başlıyoruz. Tommy barın ufak tefek işlerini yapmaya hazırlandığı sırada elindeki İngiliz anahtarı ile dolaşmaya başlıyor. Tabi bir taraftan bardaki kız arkadaşı ile ufak bir de tartışma yapıyorlar. Bizim Tommy buralardan gitmek istemektedir. Artık sıkılmıştır. Hatun kesinlikle her şeyinin burada olduğunu hayatını burada devam ettirmesi gerektiğini anlatır. Tommy zaten çileden çıkmıştır. Etrafta büyük babası mı var? Büyüğümü konuşuyor onunla demeden barda taşkınlık yapan iki züppeye gününü gösterir. Bir kızla tartıştığın zaman en iyi stres atma yolu başka bir erkekle kavga etmektir ne de olsa. Kız arkadaşı ne yaptın sen demeye kalmaz, ortalık sallanmaya başlar. Ters giden bir şeylerin olduğu bellidir. Ama nedir onları bekleyen bu felaket?

Birden ortam sayısallaşır ve gökten bir güç her şeyi kendisine çekmeye başlar. Tommy ayıktığında aslında uzaylılar tarafından kaçırıldıklarını ve kendilerinin de bir ilk olmadığını anlar. Tommy büyük babasının katledilmesi ve kız arkadaşının da yanında olamamasının verdiği hiddet ile çözüm yolu aramaya başlar bu sırada her FPS oyunundaki gibi ters giden şeyler olacaktır. İşte bu esnada büyük babasının ruhu Tommy'e yardıma gelir. Kökleri Kızılderililere dayanan Tommy ve büyük babası bu kaos ortamı ile doğa üstü güçlere de sahip olacaktır. Tommy çift beden de hareket edebilecek bir yeteneğe kavuşur. Büyük babasının da yol göstermesi ile ruhunu bedeninden ayırtabilecektir artık. Bu Tommye çıkmazda kaldığı mekanlarda yada düştüğü kaostan kurtulma şansı da verecektir. Bir diğer doğa üstü yeteneğimiz ise ölümsüzlük aslında bu yeteneğimiz öldüğümüz esnada yine ruhumuzun bedenden çıkması ve Tommy'nin diğer boyuttaki bölüme geçmesiyle gerçekleşir. Bu bölümde uçan kartallardan kırmızılar beden gücümüzü maviler ise ruh gücümüzü artırmamızı sağlayacaktır. Babadan yadigar yayımız ile bu kartalları vurduğumuzda barlarımız artacak ve oyuna dönebileceğiz. Ruhumuzdan bedenimizi ayırtabilmemiz için oyun içinde 'E' tuşunu kullanabiliriz

GTR 2

2007-11-16T11:20:00.001-08:00

Sıcaklar artıyor... Sıcaklar artıyor ve biz bunalıyoruz, sıcaklar artıyor ve asfalt yanıyor, sıcaklar artıyor ve eve kapanıyoruz. Tamam, kabul ediyorum yazının başından içinizi iyice sıktım. Şimdi de bunu telafi edelim; sıcaklar artıyor ve herkes tatil yapıyor, sıcaklar artıyor ve hayatımıza; deniz, güneş, sahiller ve huzur giriyor. Benim de hayatıma bu yaz sıcaklarında merakla beklediğim bir etkinlik yaklaşıyor, o da Formula 1'in Türkiye ayağı (tatile gidemedim avunuyorum).

Geçen sene itibarıyla herkesin ve dolayısıyla benim de hayatıma daha yakından giriş yapan Formula 1 sayesinde, motor sporlarına olan ilgi, insanlarımızda genel olarak artmış durumda. İstanbul Park'a yakın bir yerde ikamet ettiğimden dolayı geçen sene bu şenliği birebir yaşadım ve iyi ki de yaşamışım. Konuyla alakalı olduğundan hemen şunu söylemeliyim; eğer bir motor sporları hayranı iseniz, oranın havasını kesinlikle solumalısınız. Daha yolda giderken, pist çevresine yaklaştığınız andan itibaren adeta kendinizi büyülenmiş hissedebilirsiniz. Pistin içinde 300 km/h hız ile giden canavarların motor seslerini duyduğunuz andan itibaren, artık altınızdaki arabanın bir önemi yok, kullandığınız araba da artık sizin için bir Ferrari canavarı. Bu yüzden İstanbul Park çevresinden dikkatli olun diyerek bu büyülü sözcükleri ortasından keselim.

Yukarıdaki paragrafta yazdığım cümleler ile hemen konumuzu bağdaştıralım. Bir motor sporları tutkunu olarak; NFS serileri, Midnight Club gibi oyunlar bize, bu tutkumuzu yaşatabilmek için imkan tanıdılar. Ancak hiçbir zaman bize tam olarak bir haz veremediler. Bahsettiğim haz, kullandığımız pahalı oyuncakların, bizim olma hissiyatı ve gerçekten o arabaların şürüş keyfine varmak, işte bahsettiğim haz bu. İşte burada da yarış simülasyonları devreye giriyor. Gerek TOCA olsun, gerek GT Legends oyunları olsun. Bu isteğimizi gerçekleştirmemiz için bize imkan sundu. Ama yine de eksik bir şeyler vardı. Bunu oyun yapımcıları anlayamadı ve bir grup yarış simülasyonu delisi bir araya gelerek, tam anlamıyla "gerçek" sürüş keyfini bize yaşatmak için, FIA'nın GT oyunlarına mod olarak bize ilk GTR'ı sundular.

GTR, mod olarak indirilmeye sunulduğu zaman, hiç beklenmedik bir ilgi ile karşılanmıştı. Aslında bu "beklenmedik" kelimesi oyunu hazırlayan kişiler için geçerliydi. Çünkü oynayanlar için GTR'ın bu başarısı, hiç de beklenmedik değil idi. Yarış simülasyonları hayranlarının bu kadar ilgisini çeken bir oyun elbette yapımcıların da ilgisini çekti. Ve FIA hemen gereken lisanslar ile brilikte oyunun yapımcılığını SimBin şirketine verdi. Sonunda da herkesi memnun edecek şekilde GTR resmi bir oyun olarak, beğenimize sunuldu. GTR'ın piyasaya çıktıktan sonra da oyun büyük bir ilgi ile karşılaştı. Oyunda, kısacası kullandığımız aracı özelliklerini en küçük ayrıntısına kadar değiştirebiliyorduk. Tabii başarıdaki etmen sadece bu değildi. Bana göre GTR'ın başarısı, oyundaki her aracın biribirinden ayrılan ve birebir olarak oyuna aktarılan, araç kontrolleriydi. Bu kadar ilgiyle karşılaşan bir oyunun devamının gelmemesi, garip olurdu. Yapımcılarda bizim gibi düşünmüş olacak ki, karşımıza GTR 2'nin demosu ile çıktılar. Bakalım GTR'ın 2. ayağı ilki kadar başarılı olabilecek mi?

Gaz kessem yetmez mi?

Hemen GTR 2 demosunun bize sunduğu imkanlardan bahsedelim. Demoda iki takım ve bir pist seçebiliyoruz. Kullanabileceğimiz araçlar; Ferrari 575 GTC ve Lamborghini Murcielago R-GT. Bu araçları son sürat kullanabileceğimiz pist ise Barcelona GP. Bunların dışında demoda sadece iki adet mod, oynanabilir durumda. Bunlar; Time Trial ve Race Weekend. Time Trial modu, herkesin bildiği gibi seçtiğimiz araç ile pistte bir turu en kısa zamanda tamamlamak. Race Weekend modu ise, araçlarımızı diğer araçlar ile kıyasa götürebileceğimiz bir mod. Ama burada tabii ki direk yarışmıyoruz. Önce bir güzel antrenman turları yapıyoruz, aracımızın özelliklerini piste göre ayarlıyoruz. Sonra sıralama turlarını da geçtikten sonra, en nihayetinde yarışımıza başlayabiliyoruz. Bunu da geçmeden etmeyelim, yarışa başlamadan önce bir formasyon turu da atıyoruz. Aman yarış başladı diye gazı köklemeyin, baştan arabayı dağıtmayın.

Call of Juarez

2007-11-16T11:19:00.000-08:00

Bir LucasArts klasiği olan Outlaws'tan sonra daha yeni yeni piyasada kendine yer edinmeye çalışan vahşi batı shooter oyunları için yakın zamanda yeni bir halka geliyor. Şu an için başarılı olanları göz önüne alırsak bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıda örneği bulunan western shooter oyunlarının aslında ne kadar dolu bir konu olmasında karşın bu kadar az kullanılması gerçekten ilginç. Chrome serisinin yapımcısı Techland da bu durumun farkında olacak ki yeni oyunları Call Of Juarez tamamıyla az önce söylediğim sınıfa uyacak bir yapım olmuş.(ve halen daha oluyor) Tabi ki demo'dan anladığımız kadarıyla demem lazım. Zira yanlış bir giriş olabilir. Ama ne kadar başarılı olunmuş diye soracak olursanız demo'dan bu kadar kesin sonuca varmak doğru olur mu bilmiyorum ama tek bir kelimeyle oyunu (demo'yu) bitirebilirim. 535mb'lık koca bir fiyasko olan Call Of Juarez Demo'nun şimdilerde çıkan "ertelendi" haberlerine belki biraz umut bağlayabiliriz. Firma'da gelen olumsuz tepkilerin farkında olacak ki demo yayınlandıktan 1�2 gün sonra oyunlarını ertelediler. Call Of Juarez yeni nesle de çıkarma yapacaksa firmanın Chrome oyunlarında yaptığı hataları tekrarlamaması lazım. Çünkü COJ'un geleceği hiç parlak görünmüyor. Neden mi?

Çünkü oyun kocaman bir balon

Oyunu ilk kurduğum zaman direk video options kısmına geçtim. Firmanın "Best Performance" ve "Best Quality" opsiyonları sunması aslında daha ilk baştan her şeyi gözler önüne seriyor. "Best Performance" olarak oynamak zorunda kalırsanız ortalama bir sisteminiz varsa grafikler hiçbir şey ifade etmeyecektir. Neyse bu konuya daha sonra döneriz. Oyunun demo'sundan anladığımız kadarıyla seçilebilir iki karakterimiz bulunuyor. Ray yani sahte rahibimiz silah kullanma ustalığıyla ön plana çıkan bir eleman. Gayet suratsız bir çehreye sahip olan Ray'in çift elle silah kullanma ve düello olaylarında işe yarar yetenekleri var. Bir de İncil okuma kısmı var ama oraya hiç girmeyeceğim. Bana gayet saçma geldi. Ray'le oynarken olayı ilginç yapan şey düello sekanslarında eğer birden fazla düşman falan varsa zamanı yavaşlatıp olanları tamamen reflekslere dayanan bir çatışma haline getirebilmemiz. Onun dışında Ray'in çok önemli bir özelliği yok anladığımız kadarıyla. Diğer karakterimiz hırsızlık yeteneğiyle ünlü olan Billy. Oyun dünyasının yeni kahraman sınıfından kendisi. (Kızılderili) Billy ile oynanan kısımlar tamamen Stealth Action havasında geçiyor. Kırbaçla akrobatik hareketler de yapabilen Billy ile oynamanın Ray'e göre daha sıkıcı olduğunu söyleyebilirim. Onun dışında firmanın vaat ettiği gibi kovboylukla ilgili birçok şeyi yapabiliyoruz. Ata binmek, şerifin karısını kurtarmak vs;. Ama bütün bunlar gerektiği gibi gerçekçi ve eğlenceli mi derseniz, eğlence kısmı için maalesef diyorum. Ayrıca oyunda potansiyeli olan fakat demo'da gördüğümüz kadarıyla oyunun iyi değerlendiremediği bazı ayrıntılar var. Örneğin bir süre sonra ısınan veya bozulan silahları değiştirme gereği duymamız. Aslında bu çok ufak bir özellik olsa da daha iyisi için veya kurşun bitti diye silah değiştirmek yerine tabancalar bozuldu diye silah değiştirmek bence hoş bir ayrıntı.

Dead Rising

2007-11-16T11:18:00.002-08:00

Gazetecilik ilginç bir meslek, bir muhabirin canını dişine takarak çektiği bir savaş fotoğrafı küçücük bir kareden ibaret olabilirken, çoluk çocuğa karışmış bir şarkıcının mayolu fotoğrafları sayfaları doldurabiliyor. Ama şöyle de bir olay var ki pek azımız bir pazar sabahı savaşta uzuvlarını kaybetmiş insanlar veya evlerinden olmuş çocuklar görmek isteriz. Sanırım daha çok bu tür resimlerin rahatımızı bozacağından veya derinlerde bir yerlerde gömülü kalmış sosyal ahlakımızı açığa çıkartabileceğinden korkarız. Bu konuda yapacak fazla bir şeyimiz olmadığına göre, gazetelerin en azından daha genç yaştaki şarkıcıların resimlerini veya daha heyecanlı basmalarını dilemekten başka pek bir çaremiz yok. Pultzer ödülü peşindeki "savaş" muharibimiz Frank Slater da böyle düşünmüş olacak ki, ordunun abluka altına aldığı Willamate şehrine bir helikopter yardımı ile sızıyor ve büyük haberinin beklediğinden çok çok daha büyük olduğunu görüyor; Yaklaşık bir alışveriş merkezi büyüklüğünde bir haber.

Kızartma tavası, bowling topu, çöp kutusu, hdtv...

Yazımızın girişinden anlaşılamayacağı üzere oyun zombilerle dolu bir alışveriş merkezinde geçiyor. Yönettiğimiz karakter diğer zombi ve bilumum haşereli Capcom oyunlarının aksine bir süper asker veya bir özel tim üyesi değil, sıradan bir gazeteci. (Japonya da gazetecilik ülkemizde olduğundan daha sıradan bir meslek, hatta her 3 Japon'dan biri savaş muhabirliği yapmış, ülkesini yabancı ülkelere iftihar ile tanıtmıştır.) Ve her gazeteci oyun kahramanı gibi Frank Slater'da ordunun etrafını sardığı bir şehirde haber olabileceğini fark ediyor. Bir helikopter yardımı ile ordunun oluşturduğu barajı aştığında ise karşısında zombilerle dolu bir şehir buluyor. Helikopterden bir kaç fotoğraf çekip o an için güvenli görünen alışveriş merkezine kendisini aynı noktadan 72 saat sonra alması şartıyla iniyor ve oyunumuz bu noktada başlıyor.

Demo da oyun bizi alışveriş merkezini içinde elimizde bir inşaat çekiciyle başlatıyor. Gezebileceğimiz belirli bir bölge ve bu bölgede yaklaşık 8-10 tane dükkân var. Bu alanın dışına çıkmamız durumunda olası boss dövüşü ve eventleri gösteren bir oyun içi video ile demo son buluyor. Bir alışveriş merkezinde olduğumuzdan bahsetmiştim, bu dükkândaki bütün eşyalar bizim silahımız; bir golf sopası , pop yıldızlarının cdleri, elmalı paylar ve hatta su tabancaları. Her bir eşyanın kullanımı farklı ve hızı ve etkisi bakımından çeşitli avantaj ve dezavantajları var. Örneğin Frank, büyük bir çöp kutusu ile oldukça kuvvetli ve geniş alana yayılan darbeler vurabiliyorken daha hızlı bir silah olan gitar ile daha az hasar veren ancak daha seri hareketlerle saldırabiliyoruz.

Alışveriş merkezinin oldukça büyük olacağı söyleniyor, Willamete plaza neredeyse Akmerkez veya Ankamall kadar büyük ve her zevke hitap eden dükkanlarla dolu olacak. Bunların arasında spor dükkânları, oyuncakçılar, fast food noktaları, teknolojik eşya satan dükkânlar ve hatta antikacılara da rastlamak mümkün. Ve elbette buradaki çeşitli ürünleri zombilerin zevkine ve bilumum organlarına sunmakta Frank'ın ve dolayısıyla bizim elimizde.

Bir diğer özellik ise yemekler, oyunda canımız azaldığında bir ilk yardım dükkânı aramak yerine, yemeklerin satıldığı dükkânlara gidiyoruz. Orada satılan yemeklerden yiyebiliyor veya mikser ve fırın yardımıyla kendi yemeğimizi pişiriyor ve çeşitli özellikle kazanabiliyoruz. Örneğin bir karışım sayesinde zombiler bizi tutamaz durma gelirken bir diğer karışım sayesinde tükürerek bir iki atışta zombileri mezarlarına geri yolluyoruz.

Bunun dışında çevredeki dükkânlardan çeşitli kıyafetler ve aksesuarlar alabilmek mümkün. Örneğin lüks bir dükkândan aldığımız şık suitin üstüne oyuncakçıdan aldığımız lego benzeri dev kafayı takabiliyoruz. Veya çocuk dükkânından Frank'ın üzerinde oldukça dar ve rahatsız duran çocuk kıyafetleri giyilebiliyor. Bunlar oynanışa doğrudan etki etmese de tekrar oynanabilirlik açısından oldukça eğlenceli ve hoş detaylar.

Lego Star Wars II

2007-11-16T11:18:00.001-08:00

LucasArts, şüphesiz yıllardır üzerinde çalıştığı, herkesi sabır küpü ettiği oyunlardan elde ettiği başarıyı ve tirajı Lego Star Wars gibi basit bir oyundan alacağını tahmin etmezdi. Lego Star Wars bir çok oyun sitesi anketlerinde 2005'in en eğlenceli oyunu seçiledursun, bu başarının devamı için LucasArts kolları çoktan sıvamıştı.

Bundan birkaç yıl önce ilk oyun olan...

Her oyun yazısında adettir, mutlaka oyunun geçmişinden bahsedelim denir. Bir yıl içinde çıkan SW oyunlarından sonra hepimiz bu tarihi ezberlemiş gibi olduk. O yüzden aynı şeyleri tekrarlamayı gerekli bulmayarak direk oyundan bahsetmeye başlamak akıl karı olan seçenek. (Tabi tarayıcısını geç açan okurlar daha önceden yazdığımız İzlenim yazısını okuyabilir.)

Oyunun meraklıları olarak demoyu çıktıktan hemen sonra indirip kurduk. (Merak edenler için demonun boyutu yaklaşık 437 MB) Demoda sadece A New Hope'un Chapter 3 kısmına oynamamız izin veriliyor. Ve yine önceden de belirtildiği gibi sadece Obi-Wan (Ben) Kenobi ve Luke Skywalker'ı yönetebiliyoruz. Bunun yanında kapıları ve diğer kilitli kasaları açmak için C-3PO ve R2-D2 emrimize amade. Oyunun ana menüsü tıpkı ilk oyundaki gibi birebir aynı. Sadece ana logo da değişiklik var. Demo için ve böyle bir oyundan en iyi grafiği almak gibi bir amaç gütmediğim için Options kısmına hiç karışmadan New Game'den oyuna girdim. Oyuna girer girmez her SW oyununda olduğu gibi yine o sahneyle karşılaşıyoruz. (Bunun ne olduğunu açıklamaya gerek yoktur herhalde) Ardından kayan yazılar ve bir Cinematic ile karşılaştık, Speeder üzerinde yol alan Ben ve Luke, onların yolunu kesen fırtına birlikleri, ve Mind Trick ile akıllarının karışması...

Bu genç ile uğraşmaya değmez, gel sana bir içki ısmarlayayım.

Sıkılıp da filmi geçerseniz kendinizi hemen aksiyonun içinde buluyorsunuz. Luke'u kontrol ederek başladığımız oyunda Obi-Wan'ı seçmeniz size daha kolaylık sağlıyor. Yine ilk oyunda yer alan Force Powers'ın yanı sıra bu güce sahip olmayanlar için 'Assemble' modu gelmiş. Normalde gücü kullanarak birleştirdiğimiz parçaları güç yetisine sahip olmayanlar elleriyle birleştiriyor. Ayrıca karaktere daha insanımsı bir görünüm ve özellikler katılmış. İlk oyunda normal Legolardan farkı olmayan karakterlerimiz, artık daha insanımsı hareketlere baş vuruyor. Obi-Wan boş zamanlarında sakalını kaşıyor, Ya da elinde ışın kılıcı varken bacaklarını esnetiyor, ve ilk filmde ağızlarını bıçak açmayan Legolarımız artık hafiften mırıldanmaya başlıyor. Bu hal ve gidişata bakılırsa olur da 3. oyun yapılırsa, Legoların tamamen konuşmayı sökeceği de bir ihtimal dahilinde. Uzun sözün kısası daha bunun gibi bir çok yeni modelleme yenilikleri gelmiş. Güç'den bahsediyorduk. Demo itibariyle gücü ve ışın kılıcını kullanabildiğimiz tek karakter Obi-Wan. Bu yüzden onda yer alan güçler Push, Assemble ve Stormtrooper'ların maskelerini ters çevirerek görüşlerini engelleyen bir hareket. Epey yaratıcı olan bu hareketle stormtrooper'ların görüşlerini kapattığımız gibi onların atış gücünü ve hareketlerini de kısıtlıyoruz, bu şekilde onları avlamak daha kolay oluyor haliyle.

Dark Messiah of Might & Magic

2007-11-16T11:17:00.000-08:00

Moda, her daim hayatımızda. Sadece giysilerimizi değil; yiyeceğimiz yemeği, gideceğimiz yerleri, gireceğimiz stres biçimini, beğenilerimizi, nefret ettiklerimizi ve hatta söylenilenlere göre, gireceğimiz hastalıkları bile belirler olmuş. E moda bu kadar hayatımızın içerisindeyken ve biz de oyun dünyası içerisindeyken tabii ki oyunlarında kendine has modaları oluyor. Oyun dünyasının son dönemlerdeki modası ise eski ve hit olmuş oyunları, kısacası klasikleri başka bir görünüme sokup tekrar hayat vermeleri. Bunun en güncel iki örneği Commandos ve Desperados. Bu iki oyun da eskiden aynı tarz oyunlar olmasına rağmen birbilerinden farklıydı. Artık çok daha fazla farklılar. Bildiğiniz üzere Commandos, FPS olayına girdi. Desperados ise 3D olup hafiften TPS tarafına geçti. Malesef ki bu gerçekleştirilen değişimlerden herkes memnun olamadı ve klasik olarak "eskiden hacı" lafları dolaşmaya başladı.

3DO'nun kapanması ardından boşta kalan HoMM serisini Ubisoft, babacan bir tavırla sahiplenerek satın almıştı. (hem de 3 milyon dolar gibi hayli makul bir fiyata � Olcay) Ve ardından kısa zaman önce Heroes V Might & Magic ile karşımıza çıktı. Bu oyun hala çoğu kişiyi meşgul ederken, Ubisoft durmadı ve bahsettiğimiz tarz değişikliğini gerçekleştirerek, ikinci bir Might & Magic oyunu ile karşımıza çıkmadan önce, demosunu bize sundu.

Demo, ilk inrmeye başlayanlardan olmama rağmen, demonun boyutu -1.4 GB- ve Telekom'um yardımlarıyla -söylemem gerek yok- en son oynayanlardan biri oldum sanırım. İşkence gibi olan indirme işleminden sonra işte en nihayetinde Dark Messiah Might & Magic (DMmm) setup'ına kavuştum.

Heroes V'in kokpit görünümü

Yayınlanmış olan ekran görüntüleri ve E3 videoları sayesinde DMmm'in FPS olacağını biliyorduk. Açıkçası Might & Magic dünyasına böyle bir perspektiften bakmak beni, herkes gibi heyecanlandırmıştı. Yıllar yılı tepeden bakmaya alıştığımız HoMM serisi birden birincil görüş açısına indi ve oynanış baştan aşağı değişti.

Kısa bir giriş videosundan sonra, demoya başlıyoruz ve ustamızın isteğini gerçekleştirmek için yollara düşüyoruz. Evet, biz bir öğrenciyiz ve kaybolan çok değerli bir kristalin peşindeyiz. Oynadığımız ilk bölüm bir alıştırma bölümü. Arkamızda sürekli bize yardımcı olacak usta Phenrig'in sesiyle alıştırma turumuza başlıyoruz. "Şunu bul, buraya tak" görevlerinden sonra elimize bir silah tutuşturuluyor ve fantastik dünyanın ebedi kötü adamları ile olan savaşımız ufaktan başlıyor.

Source'a ne giyse yakışır

Bilindiği üzere DMmm Half-Life 2'nin güzel ve maharetli motoru, Source'u kullanıyor. Bu da, açıkçası DMmm en büyük kozu; çünkü Source'un marifetlerini ve neler yapabilceğini artık bilemeyen yok. Source, sadece grafiklere değil, oynanışa da direk etki ediyor. DMmm'in kontrolleri oldukça kolay; ileriye oldukça hızlı gidebilirken, geriye, sağa ve sola bu adar hızlı gidemiyorsunuz. Bu başlarda garip gelse de oyunun gerçekçiliğine iyi etki ediyor.

Kahramanımızın bir öğrenci olduğunundan bahsetmiştik, tabiii ki tembel bir öğrenciyi yönetmiyoruz. Yıllar yılı aldığı eğitimlerden sonra iyice pişmiş ve artık verilen görevlerin üstesinden kalkmaya hazır hale gelmiş, bir öğrenci kontrolümüzün altında. Bunu, daha kılıcımızı elimize aldığımız anda farkediyoruz. Demoda kılıç, yay ve ikiz bıçaklar olmak üzere üç adet silah kullanabiliyoruz. Bunların yanı sıra tabii ki olmazsa olmazlardan büyülerimiz de emrimize amade. İlk başlarda sadece gece görmemizi sağlayan büyüye sahipken bölüm sonlarında kazandığımız yetenek puanları ile büyülerimiz çeşitlik kazanıyor. Yetenek puanlarına değinmişken buradan devam edelim. DMmm yetenek puanlarınızı bize bölüm içinde değil, bölüm sonlarında veriyor. Bunu için karakterimizin seviyesini bölüm aralarında yükseltebiliyoruz. Bize verilen puanları harcayacağımız üç kısım bulunuyor. Combat, Magic ve Misc olarak ayrılmış olan kategorilerde; Combat ile dövüş ve silah kullanma yeteneklerimizi, Magic ile büyülerimizi, Misc ile de dayanıklılık, zeka gibi karakteristik özellikleri geliştirebiliyoruz.

F.E.A.R. Extraction Point

2007-11-16T11:16:00.000-08:00

Kapıyı açarız, karşımızdaki rafta bulunan kutular yere düşer. Koridora adım atarız, ışıklar cazırdar. Bir adım daha atarız, etraf bulanıklaşır. Evet, FEAR'dan bahsediyorum. Fakat bu sefer Expansion Pack'inden. Klasik FEAR oynanışını bilirsiniz. Sürekli diken üstünde yürümek. Fenerin pili bitince olduğumuz yerde kalıp dolmasını beklemek. Peki bu nereye kadar sürecek? Öyle görünüyor ki, daha bayağı bir böyle devam edecek.

550 Mb'lik demoyu açtığımızda yeşil yerine bu sefer mavi bir ana menü ile karşılaşıyoruz (Hani "Bakın bu oyun yeni" diyecekler ya). Options'dan alışık olduğumuz ayarları yapıyoruz ve hemen oyuna giriyoruz, tabi girmeden önce zorluğu seçmemiz isteniyor. Orta seviye gayet ideal. Kısa bir yüklemeden sonra fayanslarla kaplı ve bolca shader oyunlarının oynandığı bir odada (veya koridor da denilebilir) buluyoruz kendimizi. Grafiklerde hiç farklılık yok. Sadece ilk FEAR oyunundan sonra bilgisayarların biraz daha upgrade edildiği göz önüne alınmış ve heryere bolca poligon içeren alet edevat yerleştirilmiş. Evet, özellikle bu tür odalarda kalabalık çatışmalara denk gelirseniz, büyük ihtimal çok fazla fps düşüşü yaşayacaksınız. Oyunun fiziklerini Maximum'a dayamış olanlar için bu odalar bayağı bir ecel telleri döktürecek.

Oyunun demosu zaten çok kısa, kaldığımız yerden devam etmek üzere ayarlanmış. Bu yüzden bölümü baştan sona anlatmayacağım, sadece yeniliklere deyineceğim ki demonun tadını kaçırmayayım.

Oyun Minigun adında yeni bir silah içeriyor. Çok seri, şarjör değiştirmemize gerek olmayan, hedefi de şöyle böyle tutturabilen güçlü bir silah. Klasik minigun taktiklerini uygularsanız (Kesik kesik ateş etmekten bahsediyorum, gerçi çoğu silahta böyle yapmamız gerekiyor) gayet başarılı iş çıkarmak mümkün. Fakat çok hızlı olduğundan mermilerinizin anında bitmesi muhtemel. O yüzden dikkatli kullanın.

Ayrıca demoda karşılaştığımız yeni düşmanlardan birini anlatmak istiyorum. Kendileri, ilk oyundaki ninjaları andırmakta fakat biraz daha yavaşlar. Görünmez diyebiliriz, sadece kırmızı gözlerini görebiliyoruz (Karanlıkta gayet korkutucu.). Etraftan ışık vurunca gölgelerini görebiliyoruz, fakat kendilerini göremiyoruz, bu da acayip bir korku etkisi yaratıyor. Silah kullanmıyorlar, sadece etrafta koşturup sonra üstünüze çullanıp yumruk atıyorlar. Gölgelerine bakarsanız biraz garip ve çelimsiz bir tipte olduklarını düşünebilirsiniz. Zorluk dereceleri ise normal bir askerden daha kolay, özellikle da iyi bir silahınız varsa...

Eklenti paketinde öyle görünüyor ki askerlerin yapay zekasında pek bir farklılık olmayacak. Sadece oyunu biraz daha sinematikleştirmek için çoğu zaman önceden yazılmış bir senaryoya göre hareket ediyorlar. Fakat bu durum beni pek rahatsız etmedi.

Demoda, önceki oyundan çok çok aşikâr olduğumuz sinematik efektler bolca kullanılmış. Küçük kızımızın nereden fırlayabileceğini kestirmek artık çok kolay. Demo olduğu için mi bilmiyorum ama olayı biraz abartmışlar. Alışık olanlar çok fazla korkmayıp "Ehe, kesin buradan çıkacak... Bak çıktı işte; şşşt naber?" gibi tepkiler verebilir. Gördüğüm üzere Expansion Pack, eski oyundan daha fazla aksiyon içerecek. Bekleyip göreceğiz. Ama oyuncuları korkutmak için kullandıkları taktikleri biraz daha değiştirseler artık iyi olur diye düşünüyorum. Bol oyunlar.

Resistance: Fall of Man

2007-11-16T10:04:00.003-08:00

PlayStation 3'ün piyasaya çıkış tarihi yaklaştıkça hepimiz daha bir heyecanlıyız. Gerçekten bu canavar vereceğimiz tüm o paraları hakediyor mu? Oyunların kalitesi, piyasadaki diğer konsollara göre nasıl olacak? Sony yüzümüzü kara mı çıkaracak yoksa yine gönüllerimizi fethedebilecek mi? Tüm bu sorulara cevapları yavaş yavaş buluyoruz. Çıkış tarihinin en çok konuşulan oyunlarından biri olan Resistance: Fall of Man (RFoM olarak geçeceğim yazının geri kalanında) hakkında Sony bir çok videoyu, screen shot'ları ve bilgiyi biz oyun severle paylaştı ve en son New york'da Digital Life fuarında oyunu oynama şansı tanıdı bizlere. Ben de tabii ki tüm bu bilgileri getirdim ve oyunun test sürümünü deneyip size bu demo/inceleme yazısını hazırladım. Bakalım bu çok konuşulan FPS gerçekten hakediyor mu bu ilgiyi.

Tarihi yeniden yazmak

Oyunun konusuna baktığımızda çok da karmaşık yepyeni bir hikaye ile karşılaşmıyoruz. Oyun 1951 yılında 2. Dünya Savaşı döneminde geçiyor. Fakat bildiğimiz 2. Dünya savaşı dönemi tamamen farklı oyunda... Hatta 2. Dünya savaşı hiç olmamış oyunun senaryosuna göre. 1930'larda Rusya'da Chimera denen uzaylı-biyolojik deney ürünü yaratıklar görünmeye başlıyor ve Rusya'dan tüm dünyaya yayılıyorlar. Enterasan teknolojileri ve güçleriyle tüm dünyayı ele geçirme yolunda emin adım ilerliyorlar. Tüm Avrupa'yı geçip İngiltere'ye geldikleri dönemde biz de oyuna dahil oluyoruz. Karakterimiz Nathan Hale bir Amerikan askeri ve görevi gereği Rachel Parker'ı bulmaya çalışırken bir Chimera grubu tarafından pusuya düşürülüyor ve tüm arkadaşları öldürülüyor fakat bilemediğimiz bir sebepten dolayı Hale hiç bir yara almadan canlı bırakılıyor. Kendisi hemen bölgeye göreve geri dönmek istiyor. Parker'ı arayışı da bu olaylardan sonra, Hale'in son kez hayatta görüldüğü 11 Temmuz ile 14 Temmuz arasındaki dönemde gerçekleşiyor. Biz de Hale ile bu maceranın içerisine giriyoruz.

Insomniac ve yaratıcı silahlar

Insomniac firmasını Ratchet & Clank serisinden ve Spyro'dan hatırlayanlarınız firmanın yaptığı oyunlardaki yaratıcı silah çeşitlerini anımsar. Bu oyunda da eski tecrübelerimizi aratmamışlar ve çok ilginç bazı silahlarla RFoM'e diğer FPS'lerden çok farklı bir lezzet katmışlar. Oyundaki silahları nerede nasıl kullanacağınız bile gerçekten önemli. Her biri birbirinden ilginç. Oyunda 3 tip silah var. Birincisi insan silahları, ikincisi Chimera silahları ve son olarak insanların Chimera teknolojisini kullanarak yaptıkları özel silahlar. Denediğim ve deneyemediğim -fakat bilgilerine ulaştığım- tüm silahları kısaca özetleyeyim.

Auger - Ağır elektrik enerjisi topları fırlatan bu silahın en büyük özelliği savunma birimlerini delip geçebilmesi. Kalkan ve benzeri şeylerin ardına saklanmış düşman için bire bir bu silah. Aynı zamanda alternatif özelliği önünüze sizin boyunuzda arkasını görebildiğiniz bir kalkan oluşturabilmesi. Fakat bu bir darbede hemen yok oluyor. Fakat size doğru gelen bir roketten kaçma şansınız olmadığı zamanlarda hemen önünüze kalkanı oluşturup ağır darbeden kurtulabilirsiniz.

The Bullseye - Lazer tipi atış yapan bu silah çok havalı. Çünkü birisine ateş etmeden önce alternatif özelliğini kullanıp o düşmanı kilitliyorsunuz ve daha sonra nereye ateş ederseniz edin kurşunlar hedefi takip ediyorlar. (Bana 5. Element filmindeki silahı hatırlattı. Çok güzel bir fikir.)

The Sapper - Bu silah büyük toplar fırlatıyor ve toplar birbirlerine bir bakıma yapışık kalıyorlar. Alternatif özelliğini kullanarak bir topu patlatıyorsunuz ve zincirleme reaksyon ile hepsi birbirini patlatıyor.

The LAARK - Gelişmiş bir roket atar. Özelliği ise roketi fırlattıktan sonra havada yavaşlatabiliyor ve hatta durdurabiliyorsunuz. Alternatif özeliiği ile daha ufak fakat çok sayıda roketler fırlatabiliyorsunuz.

The Hedgehog - Bu çok değişik bir bomba. Attığınız yerde patlıyor ve içindeki 50 iğne 360 derecelik alana büyük bir hızla dağılıyor. Dikkatli kullanılması gereken bir silah.

L23 The Fareye - Uzun mesafe nişancılar için olan bu silah, çok uzaklardaki hedefleri vurmanızı sağlıyor. Alternatif özelliği ise dürbünden yaklaştığınızda zamanın yavaşlaması. Fakat dikkat etmek gerekir ki, normal bakış açısına geldiğinizde oyunun hız değişimine bir anda adapte olamıyosunuz.

M5A2 Carbine, Rossmore 236 gibi daha değişik silahları oyun çıktığında tanıyacağız.

Motorstorm

2007-11-16T10:04:00.001-08:00

Eminim bir çoğunuz E3 döneminde çıkan PlayStation 3 demolarını görmüşsünüzdür. O zaman gördüğümüz demoların bir çoğu gerçek oyun içi grafikleri değil, sadece biz oyun severlerin ağzını bir karış açık bırakacak muhteşem grafikli tanıtım demoları idi. Hepimizin aklında aynı sorular vardı. Acaba bu grafikler oyun içi grafiklere ne kadar yakın olacaktı? Killzone gibi bazı oyunlarla ilgili aradığımız yanıtları hala elde edememişken aynı dönemde gördüğümüz bazı oyunlar PlayStation 3'ün çıkışına az bir zaman kala gerçek yüzlerini göstermeye başladılar. Sonunda oynanabilir demosuna kavuştuğumuz bu oyunlardan biri de MotorStorm.

MotorStorm, Evolution Studios'un PS3 için yaptığı mükemmel bir yarış oyunu. Yarış oyunu dedim ama oyunda sadece yarışı kazanmaya değil aynı zamanda hayatta kalmaya çalışıyorsunuz. Çünkü MotorStorm'da kural, nizam yok. Yarışlar kelimenin tam anlamıyla, ölümüne. Yarış sırasında rakiplerinizi pistin dışına atmak için, uçurumdan yuvarlamak için, kontrolünü kaybettirip birbirlerine çarptırmak ve alevler içerisinde bırakmak için elinizden geleni yapmanız lazım. Temiz ve centilmen bir müsabaka beklemeyin o yüzden.

Oyun, alternatif ve tehlikeli yarışların kutlaması şeklinde gerçekleşen dünyanın en riskli yarış oraganizasyonu olan MotorStorm Festivali'nde geçiyor. Bu hayal ürünü organizasyon için, fevkalade gerçekçi mekanlar tasarlamış Evolution Studios ekibi. Pistleri, Amerikan çöllerinden ve dağlık arazilerinden esinlenerek yapmışlar. Bu sebeple bol bol toz, toprak ve çamura bulanıyoruz oyunu oynarken. 21 tane bölge ve her bölgede 4 değişik yarış var MotorStorm'da. Pistler özel olarak hazırlanmış ve final çizgisine varan birden çok yol ve yarış içerisinde kullanabileceğiniz bir çok kısa yol var. Oyunda aynı pistte yaptığınız değişik yarışlarda, pistteki kısa yolların ve yollardaki bariyerlerin bile yerlerinin değiştiğini görebilirsiniz. Pistlerden sıkılmamanız için eklenmiş güzel bir değişim. Oyun alanında göreceğiniz her tür nesne araçlara tepki verecek şekilde yapılmış. Yani yol kenarında duran reklam panolarına çarpınca yerlerinde durmayacaklarına emin olabilirsiniz. Oyundaki rakipleriniz de sadece yarışı bitirmek için değil, size kaza yaptırmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Yanınızdan geçerken size tekme savuran bir motorsiklet sürücüsü görünce şaşırmıyorsunuz. Oyunda aracınız hasar gördükçe parçalanıyor ve sonunda patlayabiliyor bile. Tabii ki kaldığınız yerden hemen yeniden belirip oyuna devam ediyorsunuz ama kaybettiğiniz süre çok önemli MotorStorm'da. Bu yüzden en az rakipleriniz kadar sert ve acımasız olmalısınız.

Oyunun grafiklerini E3 demosundan beri hep merak ediyordum. Bu kadar güzel grafikli bir oyun olamaz diyordum. Tam olarak aynısı olmasa bile oyunumuz inanılmaz bir şekilde o mükemmel demonun grafiklerine çok yakın grafiklere sahip. Oyundaki efektler göz kamaştırıcı. Aracınızla rampadan toprağa düştüğünüzdeki toz bulutlarından, çamurların ekrana sıçrayışına kadar bir çok efekt oyunu güzelleştirmiş. Oyunda hız yaptığınız zamanlarda ekranın bulanıklaşma efektleri ve aracınız patladığında Matrix tadında ağır çekim kamera açıları parmak ısırtan cinsten. Araçların ne kadar çok parçadan oluştuğunu ve detayları patlamalar sırasında daha iyi görüyorsunuz. Yüzlerce parçanın yarış pistine dağılmasını harika yapmışlar. Ayrıca aracı kullanan sürücüler de öyle mumya gibi oturmuyorlar, araç patladığında sürücünün araçtan fırlaması ve bedeninin gerçekçi bir şekilde havada taklalar atması görülmeye değer. Oyunun istediğiniz an durdurup araçlara yakınlaşıp uzaklaşarak detayları incelemek mümkün.

Oyunu değişik araçlarla oynayıp kontrollerini test ettim. Ralli arabalarını kullanırken daha fazla hız yapıyor fakat hızdan dolayı kontrolde zorluk çekiyorsunuz. Kamyon tarzı büyük araçları kullanırken kontrol daha kolay fakat araçlar ağır ve bazı rampalarda ve dönüşlerde ciddi sorunlar yaşıyorsunuz. Motorsiklet tarzındaki daha rahat araçlar ise tamamen farklı. Bir motorsikletin üzerindeyken çok daha kolay dönüşler yapabiliyor, kontrolüne daha hakim bir oyun oynuyorsunuz fakat bu sefer de diğer büyük araçların altında kalmamak için çok dikkat harcamanız gerekiyor. Motor sürücüleri tekme atıp rakiplerinin kontrollerini bozabiliyor. Her aracın kontrolü farklı ve ayrı bir zevkli. Tek anlayamadığım husus benim oynadığım demoda gaz tuşu olarak X değil de R2 tuşunu kullanmış olmalarıydı. Alışmakta gerçekten zorluk çektim. Tam sürümünde tuşların yerini değiştirebileceğimizi umuyorum. Aynı zamanda oyunda turbo özelliği var. X tuşuna bastığımızda aracımız delicesine bir hızla gidiyor bir müddet için. Turbo özelliğini istediğiniz zaman kullanabiliyorsunuz ama bunu çok kullanırsanız turbometreniz (artık adı her neyse, turbometre diye sallıyorum) kırmızıya doğru renk değiştiriyor ve çok zorlarsanız infilak edebiliyorsunuz. Oyunu isterseniz sürücünün gözünden bakan kamera açısıyla da oynayabiliyorsunuz, ki ben bu açıdan oyunu daha çok sevdim. Çok keyifli bir şey toz bulutlarının ve çamurların ekrana çarpışını görmek. Oyuna bir de gereksizce korna çalma tuşu koymuşlar. Adamları uçurumdan aşağıya yuvarlamadan önce korna çalmak heralde bir tür şaka olsa gerek. Demo versiyonundaki minicik pürüzler dışında, oyun, gerek grafikleri gerek oynanış tarzı ile benden tam not aldı. Tam sürümü geldiğinde daha ayrıntılı inceleyeceğiz tabii ki.

MotorStorm PS3 ile birlikte çıkacak dediler ama yeni gelen haberlere göre önce Japonya'da piyasaya sürülecek ve henüz açıklanmayan bir tarihte Amerika'da raflardaki yerini alacak. Phil Harrison'a, PS3 için gelen oyunlardan hangisi favoriniz diye sorduklarında verdiği net cevap "MotorStorm!" beni hiç şaşırtmadı açıkçası. Oyun hem çok güzel grafik ve efektlere sahip hem de çok zevkle oynanan bir yarış oyunu. Tek isteğimiz motor fırtınasının en kısa zamanda konsol dünyasını kasıp kavurması.

Ghost Recon Advanced Warfighter 2

2007-11-16T10:03:00.002-08:00

Giriş yapmak hiç bu kadar zor olmamıştı. Bilirim dünyanın en dandik giriş cümlesi ama ben bunu başkaları gibi geçiştirmek için kullanmıyorum. 1 ay önce Kanada'ya taşındım ve anında Türkçe'mde problemler belirmeye başladı. Özellikle de şu anda inceleme yazarken çok zorlanıyorum. Bunu çabucak atlatmak, eski hayatıma geri dönmek için ne mi yaptım? Tabiki hemen bir Xbox 360 edindim (Böyle de girerim konuya). Xboxla beraber GRAW�ın birinci versiyonu da geldi tabi. Bende hemen oyunu kavrayıverdim. Sonra bir de baktım ki UBISOFT sağolsun, GRAW 2'nin demosunu yayına geçirdi. TrG olarak hemen bir göz atalım dedik bizde, bakalım 2007 Mart ayında bizleri nasıl bir oyun bekliyor?

Demo dağlık bir arazide, tam gerillaların kullanacağı türden bir yerde geçiyor. İlk gözüme çarpan şeyin kaplamaların kalitesi olduğunu söylemem herhalde yerinde olur. Grafikler gerçekten çok detaylıydı, ta ki çim gibi birşeylerin yanına gelene kadar . Ubisoft amca UT 2004'ün tutma nedeninin çim modellemesi olduğuna karar verip sanırım aynı tasarımı kullanmış. Bu küçük detay dışında gözüme kötü olan hiç birşey çarpmadı doğrusu.

Oyunun eski GRAW'dan en büyük farkı yeni Crosscom sistemi. Demo'da ilerleyen dakiklarda bize katılan takım arkadaşlarımız üstünde yaptığım deneylerde, çok çok fark görmesemde bir iki yenilik gözüme çarptı. Eski GRAW'la karşılaştırırsak(PC versiyonu için konuşmuyorum) artık adamlarımızın sahip olduğu kameraları çok daha rahat kullanabiliyor ve onların ne yaptığını kolaylıkla izleyebiliyoruz. Tam ekran ve renkli olarak.

Adamlarımızı kontrol edemesek bile artık Crosscom'u çok daha efektif olarak kullanabileceğimiz yeni bir alete sahibiz; Mule (Katır). Mule 4 veya 6 tekerleği ve bir bagajı olan, tank vari ama küçük, yeni bir alet. Görevler sırasında onu mermi ve silah ikmali için kullanmanın yanı sıra, onu crosscom ile uzaktan kumanda edip, düşman tespiti ve kalkan niyetine kullanabiliyoruz. Kontrol etmek derken, oraya git, burada dur gibi komut vermek dışında onu crosscom aracılığı ile sürebiliyoruz.

Crosscom harici; oyun demosunda eski versiyona karşılık başka bir yenilik göremedim doğrusu. Yine aynı aksiyon ve kaliteyi devam ettirselerde, GRAW 2 bir nevi görev paketinden ileriye gidemeyedebilir. Bunu oyun Mart ayında çıktığında söylemek mümkün olacak. Şimdilik demoyu indirip bir denemekte fayda var.

Star Wars: Jedi Academy Knights of the Force

2007-11-16T10:03:00.001-08:00

Star Wars serisi 30.Yılını yaşıyor. Serinin hayranları hayatlarını değiştiren bu eserin, yıl dönümünü büyük bir heyecanla kutluyorlar. 30.Yıla özel, her türlü koleksiyon ürünü, özel şovlar hatta LucasFilm'in gizliden hazırladığı bazı sürprizler bile var. Ancak bu kutlamalar çerçevesinde bir şey unutulmuş, neredeyse hiç yeni Star Wars oyunu çıkmayacak.
Star Wars�un modern kültür ve sinema tarihi üzerindeki etkisini anlatan, klasik şeyler yazmak istemiyorum. Zaten bu yazıyı okuyan herkes aşağı yukarı biliyordur. 30.Yıllık serüvende, içine kapanık bir sinema öğrencisi, dünyanın en zengin ve başarılı şirket sahiplerinden biri olurken, film karakterleri ise birer kült haline geldi. Hatta her birinin içerdiği felsefeler, hayranların hayatlarında ki yolları seçmeleri için birer ışık oldu da denilebilir. Abarttığımı düşünenler, Jedi Dini olayını duyamamışlar demektir.

Yazımın başında dediğim gibi, 30.Yıl için hemen her şey var, ancak Star Wars'u yaşayabildiğimiz en büyük etken olan, oyunlar, bunlar göz ardı edilmiş. Ancak Star Wars fanatikleri yine kendi işlerini kendi hallediyorlar denilebilir. Uzun süren sıkı bir çalışmanın sonucu olan, Osman Günyaz'ın eseri Knights of the Force bu eksikliği kapatacak. Çıkmasına çok az bir zaman kalan oyun, 6 filmin en iyi sahnelerini oynamamızı sağlıyor. 150'den fazla yeni karakter, onlarca yeni harita ve senaryoyla birlikte artık eskidiği için yüzüne bakılmayan Star Wars: Jedi Academy oyunu resmen hortlayacak.

Osman Günyaz ve dünya çapında birçok Star Wars fanatiğinin katkılarıyla, yarattığı bu oyun serinin sevenlerinin de uzun zamandan beri gözdesiydi. Ancak tek kişilik bir proje olduğu için, ekran görüntüleri ve videolar dışında KOTF ile ilgili fazla materyal alınamıyordu.

Geçtiğimiz günlerde Osman Günyaz, 30 dakikalık 'Ultimate Trailer' ile KOTF'nin neler yapabileceğinin çok az kısmını içeren bir Demo yayınladı. Projeye kuşkuyla bakan ve özellikle, biraz kahve muhabbetine dönen "Bu oyun çıkmaz" muhabbeti yapanlar için şok etkisi yaratmıştı bu iki KOTF materyali.

Video'da KOTF'in sunacağı tüm yeni özelliklere bir göz atıyoruz. Bunlardan en dikkat çekici olanı, kamera açılarının istenildiği gibi değiştirilmiş olması. Aksiyon filmlerinden alışık olduğumuz, Yavaş Çekim daha da geliştirilmiş. Kameranın uzaklığı, yeri ve görüş açılarıyla istenildiği gibi oynanılabiliyor. Neredeyse her oyunda kamera açısı otomatiktir, ufak ayarlar dışında dokunamayız. İstediğimiz gibi davranamıyoruz. Ancak Günyaz, hem oyuncu hem de programcı tarafından bakarak, KOTF oynayanlara bu özgürlüğü vermiş. Aslında, biraz yönetmen gibi düşünerek, sanki yeni bir Star Wars filmi çekebilirsiniz...

Fragmandaki diğer dikkat çekici özellik ise, kanların olmasaydı. Normalde yaş sınırı yememek ve aileye hitap etmek için Star Wars filmlerinde kan görmeyiz. Hatta ilk ve son olarak A New Hope filminde biraz kan gördük. Eski üçlemedeki diğer şiddet ve kanlı sahneler ise, Special Edition ve DVD edition'da rötuşlanarak düzeltildi. Filmler de kan yok ama Genişletilmiş Evren�e denk gelen hikayeler de ve özellikle bazı çizgi romanlarda tabiri caizse 'Kan Gövdeyi Götürüyor' diyebiliriz. Buna göre, Günyaz'da daha gerçekçi gözüksün ve farklı bir tecrübe olsun diye oyuna kan efektini eklemiş.

Ayrıca, çeşitli güçleri kullanırken, ortaya çıkan efektleri de ana mönüden değiştirebiliyoruz. Mesela 'Force Protect' gücünü kullanınca bir anda etrafımızı yeşil bir alan sarıyor. Yeşili ve doğayı unuttuğumuz şu zamanlarda, bu güzel bir jest olabilir ancak hiçbir film de böyle bir şey görmedik. İster istemez insanın gözüne batıyor. KOTF'nin ana mönüsünden bu görselliği kapatabiliyoruz. Böylece güç hala etki ederken, bizi yeşiller basmıyor. Aynı şey kan efekti için de geçerli, eklendiği gibi silinebiliyor da�

Efsanenin en güzel anlarını yaşayın

Fragmanda özellikle, filmde olan sahnelerin mümkün olduğunca oyuna aktarıldığı vurgulanmış. Vader bir grup Stromtrooper ile Tantive 4'ün içinde dolaşıyor. Luke babasıyla, İmparator'un karşısında dövüşüyor. Mümkün olduğu kadar dedim, çünkü Günyaz oyunu tamamiyle değiştirmiş bile olsa, grafik motorunun belirli bir sınırı var. Ancak mekanların ve karakterlerin detayları filmle birebir aynı. Özellikle Fragmanda da gözüktüğü gibi Darth Vader'ın kaskını parlaması bile eklenmiş. Bir başka detay ise, karakterlerin silahlar ve güçleri konusunda. Oyundaki karakterler, İyiler, kötüler, Jedi, Sith ve Ödül avcısı gibi temel gruplara ayrılmış. Buradan bir karakteri seçince, Star Wars evrenindeki bilgi bankasına ulaşıyoruz. Gezegeni, boyu, ırkı gibi detaylar ve kısa bir öz geçmiş var. Her karakter artık aynı silahı kullanmıyor. Mesela Jango ve Boba Fett gibi ödül avcısı karakterler de ışın kılıcı yok, filmde kullandıkları silahları kullanıyorlar. Ayrıca Jedi ya da Sith olmayanlar Güç'te kullanamıyor. Bununla birlikte herkes kendine has güçlerini kullanıyor. Palpatine'i seçince 'Force Lightining' gücünü kullanıp, karşımızdaki düşmanı havaya kaldırabiliyoruz. Tıpkı filmde Mace Windu'ya yaptığı gibi. Ancak Darth Vader bu güçten yoksun. O ise düşmanlarını 'Force Grip' gücüyle uzaktan boğuyor. Bunun nedenine gelince, Darth Vader'ın mekanik zırhı 'Force Lightining'e karşı duyarlı, bu güc yüzünden ölebilir. KOTF'de bu detaylara dikkat edilmiş.

BlackSite: Area 51

2007-11-16T10:02:00.002-08:00

Midway demek Mortal demek...

Midway denilince aklınıza ilk olarak hangi oyun gelir? Mortal Kombat serisi değil mi? Dövüş oyunları dünyasının bu taçsız kralı Midway firmasının bugünlere gelmesinde ve bu kadar büyümesinde kuşkusuz çok önemli bir rol almıştır. Artık Midway birçok oyunun yapımcılığı ve yayımcılığı ile dünyanın sayılı oyun firmaları arasındadır. Farklı tarzlarda vasattan, çok iyi ye kadar değişik kalitelerdeki yapımları ile tam bir multi platform yapımcı olması ile tanınan firma, geçen seneler içerisinde Xbox ve PS2 ye çıkarttıkları Area 51 isimli shooter ile FPS tarzında da oldukça iddialı olabileceğini göstermişti bizlere. Oyun oldukça iyi işlenmiş konusu ve çağına göre iddialı sayılabilecek grafikleri ile çok başarılı olmuş olacak ki firma yeni nesil için bir devam oyunu ile karşımıza çıkmaya hazırlanıyor. Black Site Area 51 adıyla çıkacak olan bu yapımın oynanabilir bir demosu da Xbox Live market place'deki yerini aldı bile! Teaser demo şeklinde yayınlanan sürüm adından da anlaşılabileceği gibi oyunu çok kısa bir deneme imkanı sunuyor bizlere.

UE3 Mucizesi

Demoyu indirip oynamaya başladığınız ilk andan itibaren açıkçası şok oluyorsunuz. Firma son zamanların en gözde grafik motorunu kullandığı (unreal engine 3) bu oyunda görselleri çok üst seviyeye taşımış. Yağmur ve gök gürültüsü arasında şehirde dolaşmaya başlayınca duvarlardan akan yağmurdan tutunda, yerdeki çamurlara, tabelalardaki metal dokusuna kadar her şey çok gerçekci görünüyor. Team based (takım tabanlı) bir FPS olan oyunda yanınızdaki askerlere emirler verebiliyorsunuz ve onlarla ilerleyebiliyorsunuz. Belki de demo sürümü olmasından kaynaklı, takımınıza sadece ilerleyeceği noktayı gösterebiliyorsunuz ve detaylı bir emir sistemi yok maalesef oyunda. Bir önceki bölümle benzer bir konuya sahip olduğunu tahmin ettiğiniz oyunda yine siz ve arkadaşlarınız Uzaylı yaratıklara karşı mücadele veren özel bir askeri birliğe mensupsunuz. Üçlü takımınız ile bir süre ilerledikten sonra bir benzinliğin içine giriyorsunuz ve burada olaylar gelişmeye başlıyor. Camdan dışarı baktığınızda çirkin bir uzaylının, arabası ile benzinlikte bulunan bir sivile saldırdığını görüyorsunuz ve hemen müdahale ediyorsunuz. İşte bu noktada işler bir hayli karışıyor, çünkü oyun durma seviyesinde frames rate kaybına uğruyor. Umarım bu da henüz geliştirilme aşamasında olan bir demo sürümü olmasından kaynaklıdır. Çünkü genel olarak oyunun çok fazla optimizasyona ihtiyacı olduğu bu noktada bariz bir biçimde hissediliyor.

Aksiyona geri dönecek olursak çirkin yaratıklarımızı öldürerek, virane şehrimizde ilerliyoruz. Bir süre mücadele ettikten sonra güzel tasarlanmış çevre görüntüleri arasında bir meydana geliyoruz. Burada bir sarsıntı oluyor ve büyük bir patlama duyuluyor. Toz duman dağıldığında görüyoruz ki dev bir uzaylı karşımızdaki binanın çatısından içerisine girmiş durumda. Bu çarpmanın şiddeti ile matrix vari bir efekt eşliğinde yağmur küresel bir biçimde (ağır çekim) bize doğru bir şok dalgası yaratarak geliyor. Shader'lar ve ışık gölge efektleri özellikle bu sahnede çok güzel görünüyor. Genel anlamda da sahne oldukça etkileyici. Tam bu sahnenin şevki ile büyük yaratığa gününü göstermek isterken Teaser Demo muz bitiveriyor maalesef. Akılıca kurgulanmış demosu ve Unreal Engine 3 ün mucizevî imkânları ile oldukça iddialı olmaya aday bir başka FPS daha geliyor yeni nesil konsollarımıza. Eğer Area 51 hikayelerini seviyorsanız ya da UFO bilimi ile ilgileniyorsanız ilginizi çekecektir. Tabii ilginizi çekmesi için bunlar şart değil, iyi grafikli bir FPS istiyorum diyen bir video gamer olmanız da bu oyunu heyecanla beklemek için yeterli sebep aslında.

Medieval II: Total War

2007-11-16T10:02:00.001-08:00

Strateji oyunları arasında her zaman özel bir yere sahiptir Total War serisi. Kendi türünde en iyidir ve adeta rakipsizdir. Her yaptığı yeni oyun ile sadece kendisiyle yarışan bir oyun olmuştur hep. Benzer türde yapılan oyunların hiçbiri, kötü birer taklit olmaktan öteye gidememiştir. Yapımcılar bu konuda her ne kadar rahat da olsalar, oyunun ismini korumak ve kalitesini arttırmak amacıyla her yeni oyunda eskisinden çok daha ileri götürmeyi başardılar Total War serisini (asıl amaç her zaman maddi kazanç tabii ki).

2000 yılında Shogun:Total War ile oyun piyasasına giren seri ilk oyunundan itibaren ilerisi için umut veriyordu. 2001 yılında Shogun:Total War'ın Warlord Edition adlı devam oyunu ile yoluna devam eden seri 2002 yılında çıkan Medieval: Total War ile bir bakıma dönemin zirve noktasına ulaşmış oldu. MTW tek kelimeyle harikaydı ve türü sevenler bu konuda hemfikirdiler. Ardından 2004 yılında Viking Invasion adlı ek paket piyasaya sürüldü. Medieval Total War'ın kalitesine sahip olmasa da, o da oyun severlerin PC�lerinde yer buldu kendisine. 2004 yılında bambaşka bir konu ve bambaşka bir görünümle seri yoluna devam etti, Rome:Total War adlı oyun Medieval: Total War kadar olmasa da büyük sükse yapmıştı. Gerek grafikleri gerekse harita sistemi olsun, her şey oldukça iyiydi. Ardından sırayla 2005 yılında RTW Barbarian Invasion ve 2006 yılı ortalarında RTW Alexander piyasaya sürülen oyunları oldular serinin. Creative Assembly Studios ardı ardına piyasaya bunca kaliteli oyun sürmüştü diyebiliriz aslında. Yapımların hepsi kaliteliydi ve artık oyuncular Total War adı taşıyan tüm oyunların kaliteli olacağı görüşüne sahip olmaya başladılar.

Medieval Total War Tüm Heybetiyle Geri Dönüyor!

Medieval: Total War'daki tadı serinin diğer hiç bir oyununda alamadığını söyleyen oyuncular olmuştur. Onlar için MTW serinin en iyi oyunu ve vazgeçilmezidir. Onun ismini taşıyacak bir oyunun yapılması ise onların belki bu konudaki en büyük dileğiydi. Seri, aradan geçen yaklaşık 4 senenin ardından tekrar Medieval II: Total War adı altında karşımıza çıkmaya hazırlanıyor. Aslında çok kısa bir süre önce internete sızdırıldığı söylenen bir demo bize oyun hakkında normalde bilmemiz gerekenden çok daha fazla bilgi veriyor. Demo belki çok daha sonra piyasaya sürülecekti ama böyle bir durumun ardından firma geçtiğimiz günlerde resmi demoyu yayınladı. Oyun hakkında demodan da edinebileceğimiz oldukça bilgi de olsa harita sistemi ve stratejik haritada ne gibi yenilikler var, oyuna neler eklenmiş, bunları ancak yayınlanmış olan küçük videolar ve oyun hakkındaki yapımcıların sözlerinden anlayabiliyoruz. Yine de çok detaylı bir bilgi yok. Açıkçası sadece yönetim seçeneklerinin çok daha detaylı ve kaliteli yapıldığı , yeni ekonomik seçeneklerin bulunduğunu ve artık çok daha gerçekçi bir ilerleyişin olduğunu kesin bir dille söyleyebiliriz.Yeni binalar ve gelişme seçenekleri de mevcut olacak. Düşmanlarımız artık çok daha zeki ve zorlayıcı olacaklar. Yaptığımız hamleler oyunun bütün gidişatını artık çok daha derinden etkileyecek. Stratejik haritadaki grafiksel gelişmeler ise izlediğimiz videolardan ve yayınlanan ekran görüntülerinden de anlaşılabileceği gibi oldukça olumlu yönde. Harita üzerindeki her şey çok daha detaylı çizilmiş. Animasyonlar göze çok daha hoş gelir cinsten olacak. Oyunda her bakımdan oldukça kaliteli grafiklerle karşılaşacağınızdan emin olabilirsiniz. Ama bunun çok daha yüksek sistem gereksinimi manasına geldiği de yadsınamaz bir gerçek.

Savaş ekranındaki grafiksel gelişmeler ise gözle görülür cinsten ve hatta biraz daha fazlası. Birimlerin zırh ve silahları, savaş haritası çevredeki cisimler ve bütün bunlar için kullanılmış kaplamalar gerçekten harika. Birimlerin kıyafetleri ayrıca özenle çizilmiş. Artık birimler birbirinden ayırt edilebilecek şekillerde zırhlar giyiyorlar. Aynı şekilde aynı renkte kıyafetlerle savaş meydanına çıkmış robotlar gibi görünmüyorlar ve en güzel yanı savaşçıların tipleri de artık bir kaç çeşide çıkartılmış. Aynı yüz şekline sahip değil artık savaşçılarımız. Ateşli oklar, top atışları, topun düştüğü yerde askerlere ve cisimlere verdiği zararlar, patlamalar, doğal olaylar vs. gibi bir çok efekt ise oldukça üst düzey olacak.

Savaş sistemi tamamen yenilenmiş. Grafiksel gelişmelerden çok daha fazla göze çarpan bir nokta bu. Artık savaşan birimlerin gerçekten çarpıştığını görebileceksiniz. Artık birbirine doğru kılıçlarını sallayan birimler yerine, birbirlerini öldürmek için doğru hamleleri yapmaya çalışan birimlerle karşılaşıyoruz. Bu, oyunu gerçekçi kıldığı gibi düşmanı gafil avlamayı da zorlaştıran bir durum. Savaş sistemini çok daha iyi kılan en büyük yenilik ise oyuna yeni eklenmiş olan kombo sistemi. Bunun manası şu aslında. Artık bir düşmanı 2-3 askeriniz ortaklaşa öldürebilecekler. Biri düşmanı tutarken diğeri kılıcı midesine geçirebilecek veya düşmanın başını kesebilecek.

Savaş ekranında çok daha fazla strateji uygulamanıza fırsat tanıyor M2TW. Bunu demoyu oynayan herkes gözlemlemiştir diye düşünüyorum. Tutorial da dahi bu göze çarpıyor. Okçu askerlerin kullanımı bu konuda çok daha fazla önem kazanmış. Okçu askerler ve özellikle ateşli ok atabilme yeteneğine sahip oklular savaşın gidişatını önemli derecede etkiliyorlar. Fakat çatışmanın çıktığı bir noktada, ok ateşini sürdürmeniz durumunda, kendi askerlerinize de zarar vermeniz kaçınılmaz olacaktır. Savaş sırasında komutanların önemi arttırılmış. Komutanın kalitesine ve rütbesine göre savaşı kazanma şansınız değişiyor. Komutanınızın öldürülmesi ise askerlerinizin morallerini çökertmeye yetecektir. Fakat artık eskisi kadar kolay kaçmıyor askerler bu durumda. Askerleriniz savaşın önemine ve güçlerine oranla düşmana direnmeye devam edeceklerdir. Öyle ki komutan öldü artık savaşı kazanamam dediğiniz bir durumda, bir kaç hamleyle savaşı lehinize çevirebiliyorsunuz.

Heavenly Sword

2007-11-16T09:57:00.000-08:00

Herkesin uzun zamandır beklediği Heavenly Sword demosu, sonunda PlayStation Store'a ulaştı. Ücretsiz olarak indirebileceğiniz demo 1GB'a yakın ve indirmesi hayli uzun sürüyor. Bu kadar uzun süre beklemenizin sonunda elinize yaklaşık 5-6 dakika da bitirebileceğiniz bir demo geçmesi ise biraz hayal kırıklığı yaratabilir bazılarınızda. Fakat bu kadar kısa sürede bitmesi sebebiyle biraz üzülsek de aslında bu demo, oyunun bir çok özelliğini, silah kullanımını ve combo sistemini öğrenmek adına çok da başarılı bir demo. Bu yazıda sizlere 5 dakikada oyunu nasıl bitireceğinizi değil de, bu kısa sürede aslında neler öğrenebileceğinizi anlatmak istiyorum. Çünkü kontroller gerçekten çok ilginç ve dikkate değer yenilikler içeriyor.

Hangi tuş ne işe yarıyor?

Güzel kızıl saçlı karakterimiz Nariko, eğer oyunu doğru şekilde oynarsanız, kutsal silah Heavenly Sword ile harikalar yaratabilir. İlk olarak tuşların ne işe yaradığını bir inceleyelim sonra onları nasıl kullanacağımızı açıklayacağım.

X : Yerde duran objeleri, silahları veya düşmanları almanıza yarıyor. Elinize aldığınız bir şeyi tekrar X tuşuna basarak inanılmaz bir hızla fırlatabiliyorsunuz. Bir şeyi fırlattıktan sonra X tuşuna basılı tutarsanız 'Aftertouch' adı verilen, ağır çekim kamera ile attığımız objeyi takip ettiğimiz ekrana geçiyoruz. Aftertouch'ı daha sonra açıklayacağım.

O: Bu tuşla, elimize aldığımız bir şeyi yere geri bırakabiliyoruz. Ayrıca Bu tuş 'Superstyle' adındaki özel hareketleri yapmanıza yarıyor. Superstyle'ı daha sonra ayrıntılı açıklayacağım.
Kare: Birinci Saldırı tuşu
Üçgen: İkinci saldırı tuşu. Aynı zamanda 'Counter Attack' tuşu. Eğer bir rakip size tam saldırı yaparken, doğru zamanda üçgen tuşuna basarsanız, güzel animasyonlar eşliğinde karşı saldırı yapıyorsunuz. Bu saldırı düşmanın pozisyonu ve sizin pozisoynunuza göre değişik animasyonlarla oluyor.
L1: Eğer L1 tuşuna basılı tutarsanız kılıçlarınızı 'Range stance' adındaki uzak mesafeli fakat daha hafif vuruş gücü olan teknikle kullanıyorsunuz.
R1: Eğer R1 tuşuna basılı tutarsanız kılıçlarınızı 'Power stance' adındaki yakın mesafeli fakat daha ağır vuruş gücü olan teknikle kullanıyorsunuz.
L2 ve R2: Kamerayı sağa ve sola kaydırmak için kullanabilirsiniz.
Sol analog: Nariko kontrol.
Sağ analog: Yerden takla.

Bu oyunda kombodan bol bir şey yok.

Tuşları öğrendik. Şimdi gelelim dövüş sırasında komboları nasıl kullanabileceğimize. İlk olarak bilmeniz gereken şeylerden birisi şu ki L1 ve R1 tuşları ile bir silahı kınına koyup başka bir silah çıkarmıyoruz. Aynı silahı değişik stillerde kullanıyoruz. Bu da oyunda istediğiniz an kılıç stillerini değiştirebiliyoruz demek. Saldırıya Range Stance ile başlayıp rakibe yaklaştığımızda Power Stance'e geçmek mümkün. L1 ya da R1 tuşlarına basmadan yaptığınız ataklara 'Speed Stance' adını veriyoruz. Bu kılıç kullanım stillerini değişik renklerle belirtmişler. Speed mavi renk, Range sarı renk ve Power kırmızı renk. Oyunun kombo tablosunda göreceğiniz renkler bu anlama geliyor. Örnek olarak kombo menüsünde, bir tuşun etrafı sarı renkle kaplı ise o tuşa basarken L1 (Range) tuşuna basılı tutmalısınız demek oluyor.

Oyundaki komboları yaparken tuşlara çok hızlı basmamalısınız. Nariko'nun hareketlerini takip etmelisiniz. Çok hızlı bastığınızda kombo yarıda kalacaktır.

Komboların listesinde görebileceğiniz gibi, bazı komboların (Angel's Fury, Laughing Devil gibi) yanında kırılmış bir kalkan işareti var. Bu simgeyi gördüğünüz kombolar, düşmanlarınız savunma pozisyonundayken, savunmalarını kırmaya yarıyor. Bu kombolar biraz daha zor fakat daha güçlü kombolar.

Bioshock

2007-11-16T00:47:00.003-08:00

Çok uzun zamandır konuşulan ve beklenen demoyu Xbox Live'da gördüğümde içim kıpır kıpır etti doğrusu. Çok güzel görünmesinden ziyade, oyunun beni esas vurduğu kısım orjinalliği. Bioshock'ın demo incelemesini, fazla tadını ve gizemini kaçırmadan (ne kadar orada burada konusu ve detaylı yazılarla yer alsa da) sizlere aktarmaya çalışacağım.

Oyunumuz su altında kurulmuş, su altında yaşama hayali için çok büyük çabalar sarfedilip başarısız olunan bir şehre, çok bahtsız bir yolla adım atmamızla başlıyor. Bu şehir aslında öyle masum bir yer gibi görünse de kısa zamanda işlerin yolunda gitmediğini anlıyoruz. Şehir yukarıdaki hayattan biraz daha ayrı, içinde bazı genetik deneyler dönmekte, insanların genleriyle oynanıp elde edilen sonuçlar vatandaşlara bir opsiyon olarak sunulmakta. Fakat işler sanıldığı gibi yolunda gitmiyor; kargaşa ve kaos ortalığı yıkıp geçiyor.

Demo başladığında beni en çok etkileyen şey grafiklerin mükemmel oluşu. Şahsen ilk sahnede ben demodamıyım yoksa oyundamıyım diye ayırt edemedim ve yaklaşık bir yirmi saniye bekledim. Sonradan ekranda ufak bir not belirip "Sol çubuk ile karakterinizi hareket ettirebilirsiniz" yazısını gördüğümde ufak bir afalladım doğrusu.

Atmosferik alanlardan geçerken neler yapacağımız, nelerden sakınacağımız aldığımız ufak bir telsiz aracılığıyla, oyun boyunca içeride mahsur kalmış bir elemandan bize bildiriliyor. Size söylemem gereken bu bildiğiniz bir "Git öldür!" oyunu değil. İçinde çok daha fazla karmaşık ve ilginç öğeler içermekte.

Öncelikle bahsetmek istediğim şey bu şehirde gerçekleştirilen genetik oyunlardan yararlanabilmemiz. Oyun boyunca karşılaştığımız satın alma merkezlerinden (düşmanlarımız üzerinden para topluyoruz, veya ortalıkta buluyoruz) satın aldığımız veya orada burada bulduğumuz bazı genetik düzenlemeler içeren şırıngalardan kendimize enjekte ettiğimiz kodlar, bedenimizde bazı değişiklikler yapıyor. Mesela demoda ilk edindiğimiz özellik sol elimizden Starwars vari bir elektrik atma olayı. Garip garip bakmayın bana; Burası gerçekten yaratıcılığın dolaştığı ve bu tür şeylerin garip olmadığı bir yer. Şimdiden böyle bakışlar atmaya başladıysanız, ileride bahsedeceğimiz şeylerden kimbilir ne beklerim ben sizden.

Oyun boyunca hem hikayeyi çözüyoruz, hemde değişik düşmanlarla karşılaşıyoruz. İlk düşmanlar genelde saçma sapan genetik değişimlere uğramış, insan vari fakat birazcık saldırgan oluşumlar. Dediğim gibi, tüm şehirde bir kaos sürmekte, her taraf yıkık dökük ve hepsi bu genetik oynamaların sonucu. Herkez birbirine saldırıyor nitelikte. Resmen psikopat diyebileceğimiz türden insanlarla dolu. Bu aslında bize bir avantaj kılıyor. Yani oyunun bir noktasına geldiğimizde insanları birbirlerine düşürüp kendimize kaçış olanağı yaratabiliyoruz.

Oyun boyunca karşılaştığımız Lazarus Vector diye çağrılan bir respawn merkezinden doğuyoruz, tabi ölürsek. Oyunun zorluğu yaratıcılığınıza göre değişiyor diyebilirim. Mesela tüm düşmanlar suya değerken oraya bir elektrik atmak var iken, tek tek öldürmeyi seçebilirsiniz. Size kalmış. Ayrıca oyun boyunca (demo boyunca olmasada) bir çok silahla karşılaşıyoruz. Demodakileri sayacak olursam bir ingiliz anahtarı (Half-Life'ın crowbar'ı niteliğinde, en basit silahımız), bir magnum, ve bir makinalı tüfek. İleride karşımıza çıkacaklar ise hem genetik yapımızı değiştiren şırıngalar hem de el bombasından tutup değişik tuzaklara uzanan bir yelpazeye sahip. Elimizden gönderdiğimiz elektrik tam olarak öldürmese de düşmanımızı bir süreliğine çarpıyor. İngiliz anahtarıyla kafasına vurup öldürmek veya ateş edip mermi harcamak size kalmış.

Ben fazla uzatmadan (esas incelemenin büyüsünü kaçırmak istemediğimden) oyunun grafiklerine değineceğim. Oyun tek kelimeyle mükemmel görünüyor. Dediğim gibi, bazen demodamı yoksa oyundamı olduğunuzu anlayamıyorsunuz. Oyun o kadar etkileyici. Esas yazıda size tüm karşılaşacağınız düşmanlardan oyunun konusundan ve içinde bulunduğumuz ilginç olaylardan derinlemesine bahsedeceğiz. Şimdilik hoşçakalın.

Not: Demo incelemizin yayınlandığı zaman dilimi içerisinde tam sürümün incelemesine de başladık. Kısa süre içerisinde İncelememizi okuyabilirsiniz

Medal of Honor: Airborne

2007-11-16T00:47:00.001-08:00

Uzun süreden beri çıkmasını beklediğimiz 2.Dünya savaşı oyunlarının babası olan Medal Of Honor serisinin son oyunu olan MOH:Airborne'un piyasaya çıkmadan hemen önce yayınlanan demosuyla karşınızdayız.

Geçmişten bu yana gelen Medal of Honor hayranlığı eminim ki çoğu 2.Dünya savaşı severde mevcuttur. Tahtını Call Of Duty adlı, başyapıta kaptırmış olsa da, serinin bütün oyunları kendisinden iyi şekilde bahsettirmeyi başarabildi. Şimdide Call of Duty'e kaptırmış olduğu tahtını geri almak için çok daha yenilik içeren bir oyunla karşımızda.

Demo da ilk olarak savaş alanına uçakla giden askerlerden birini canlandırıyoruz. Paraşütümüzle atladığımız andan itibaren karakterimize yön vererek inmek istediğimiz yeri ayarlıyor ve o bölgeye iniş yapıyoruz. Tabi bunu bir an önce kararlaştırmamız gerekiyor çünkü yere inmemiz çok kısa bir süre alıyor. (Fazla yüksekten atlamadığımızı farz ediyoruz).

Ayağımız yere basar basmaz katıksız bir aksiyonun içinde buluyoruz kendimizi ve savaşa başlıyoruz. Medal of Honor diyince aklımıza serinin ilk oyunundan unutamadığımız Normandia çıkarması gelir hep. Paraşütle iniş yaptığımız yer Normandia olmasa da MOH gene bizi sağlam bir atmosferin içine sokuveriyor.

Oyunun demosunu daha fazla anlatmayıp sizin oynamanızı tavsiye ederek sadece teknik konulara değinmek istiyorum. Oyunumuz grafiklerinden başlarsak, Airborne'un serinin son çıkan oyunu olmasından hareketle serinin en iyi grafiklere sahip oyunu olarak lanse edebilirz. Oyunda S.M. 3.0 o kadar güzel kullanılmış ki, bazı ışığın oyunlarında kendimizi Splinter Cell oynuyormuş hissedebiliriz. Bunun dışında kaplamaklar gerçekten göz alıyor. Ancak oyunun grafik ve fiziksel anlamda en büyük eksiği, çevreyle etkileşimin neredeyse hiç olmaması. Mesela masa üzerindeki bir şişeye ateş ettiğimizde şişe kırılacağına duvaa ateş etmişcesine üzerinde delik açılıyor. Bu nokta belki bazıları için çok öenmli olmasa da, uzun yıllardan sonra iddialı bir yapım olarak tahtı geri alma çabasında olan bir oyunun bu şekilde karşımıza çıkması gerçekten üzücü. Çünkü tamda next-gen durumlarına yeni yeni kendimizi adapte edip oyunlardan çok şey beklemeye başladığımız şu günlerde bu tarzda bir basitlik gerçektende çok hoş karşılanmayabilir.

Oyunun seslerine geldiğimiz zaman ise serinin ismine yakışacak şekilde seslendirmeler gerçekten mevcut. Özellikle oynadığnız zaman göreceksiniz silah sesleri asla kulağı tırmalamıyor tam tersine kulakta çok hoş bir tat bırakıyor.

Oynanabilirlik açısından ele aldığımızda ise, oyunda sürekli bir aksiyon içerisindeyiz ama bu hareketliliğide kontroller sayesinde çok rahat uyum sağlayabiliyoruz. Klasik FPS oyuncularının kullandığı tuş kombinasyonu değiştirilmeden oyuna aktarılmış. Dolayısıyla oyuna hemen adapte olmamız sağlanmış. Oyunda sede başladığımız anda elimizde bulunan taramalı silahımızı kullandığımızda silahın ucundan çıkan ateş güzel bir detay olarak düşülmüş olsa da ne yazıkki düşmanları görmemizi engelliyor ve nereye ateş ettiğimiz belli olmuyor. Bu ayrıntının demo'ya gelen eleştirilier sonucu kaldırılabileceği kanatindeyim.

Oyunu hangi sistemlerde oynayabileceğinize bir fikir vermesi açısından oyunu, Core 2 Duo E6600@2.9 işlemci, 7800GTX ekran kartı ve 2GB RAM'e sahip ile oynadım. Monitörüm Oyunu 1400*900 çözünürlükte ve herşey full olarak oynadım. Oyun genel olarak demo boyunca ortalama 25 fps ile oynanabildi. Bazı noktalarda fps 15'lere kadar düşse de aksiyon içinde oradan oraya koşturmaktan bu düşüşleri hissetmiyorsunuz bile.

Sonuç olarak demodan hareketle oyunumuzu ele alırsak, oyun göze çok hoş gelen MOH klasikleri arasına girecektir. Ancak olay tahtı geri almaksa, oyunun tam sürümünü görüp net bir karar vermemiz gerekecek.

Enemy Territory: Quake Wars

2007-11-16T00:46:00.006-08:00

id Software'in Quake 3 Arena'dan sonra ikinci (Wolfenstein: Enemy Territory'i saymıyorum) çoklu oyunculu oyun denemesi olan Enemy Territory Quake Wars'ın demosu uzun süren beta testlerin ardından nihayet yayımlandı. Ben de hemen vakit geçmeden oyunun demosunu indirdim ve oynamaya başladım. İnanın bu yazıyı yazarken bile hala oyun aklımda ve yazıyı bitirip oyuna devam etmek için sabırsızlanıyorum. Yeri gelmişken de belirtmek istiytorum id Software'in tüm

oyunları bir şahaser olmuştur. Nasıl Blizzard RPG ve strateji türünde devrim yaratmışsa, FPS türünde de devrimi id Software yaratmıştır (zaten her zaman bu iki firmanın birbirine benzediğini düşünmüşümdür). Quake serisini ise gerek konusu gerek geçtiği mekanlar açısından oldukça başarılı bulurum (hatta Doom'dan bile daha çok severim Quake oyunlarını). Her ne kadar tek kişilik Quake oyunlarını daha çok sevsem de, bu oyunun demosu beni oldukça memnun etti ve oyundan beklentilerimi arttırdı. İsterseniz oyunun demosunun nasıl olduğunu anlatmadan önce biraz oyunun hikayesini anlatayım. Oyun, Quake 2 ve Quake 4 oyunlarında olduğu gibi insanların (GDF) Strogg'larla olan savaşını konu oluyor. Tam olarak oyun, Strogg'ların dünyayı istila ettikleri zamanda yani Quake 2'de yaşanan olayların öncesinde geçiyor. Acaba siz bu savaşta dünyamızı mı kurtamaya çalışacaksınız, yoksa Strogg'ların arasına katılıp dünyayı mı yok edeceksiniz?

Quake Evreninde Battlefield Ancak Bu Kadar Güzel Olabilir.

Enemy Territory Quake Wars'ın demosunda oyunun beta testlerinde de yer alan �Valley� adlı harita yer alıyor. Bu harita üzerinde isterseniz online olarak, isterseniz LAN üzerinden, isterseniz ise tek başınıza yapay zeka kontrollü botlara karşı savaşlar yapabiliyorsunuz. Oyun oynanış olarak Battlefield oyunlarına oldukça benziyor, oyunun başında takımınızı ve karakter sınıfınızı (oyunda bulunan karakter sınıflarını ve araç listesini oyunun incelemesinde yazmayı düşündüğüm için bu yazıya eklemedim) belirleyip oyuna giriyorsunuz. Karakter sınıfları oldukça çeşitli ve hepsinin özellikleri birbirinden farklı olarak hazırlanmış. İşte oyun bu noktadan sonra Battlefield'dan ayrılıyor, benzetme yapacak olursam oyunun bölümleri görev yapmak üzerine kurulu ve Unreal Tournament oyunlarında bulunan Assault modunu andırıyor. Her bir görevi tamamladıkça savaşlar haritanın farklı bir bölümüne taşınıyor ve orada devam ediyor. Tabii her bir görevi tamamlayan takım haritanın tamamlanan görev kısmını ele geçirmiş oluyor ve bu sayede orada bulunan araçlara ve yeniden doğma noktalarına sahip oluyor. Ancak şunu belirtmem lazım görevleri sırayla yerine getirmeniz lazım aksi takdirde sonraki görevleri yapamıyorsunuz. Bazı görevleri yapmak içinse belirli bir karakter sınıfına sahip olmanız gerekiyor. Mesala yıkılmış bir köprüyü mühendis birimi olmadan tamir edemiyorsunuz. Ayrıca mühendis birimleri ile haritanın belirli yerlerine koruma amaçlı silahlar dikebiliyorsunuz. Tüm bunlara ilaveten oyunda detaylı bir şekilde hazırlanmış tecrübe puanları yer alıyor. Savaşlardaki görevleri tamamladıkça, uzun süre hayatta kaldıkça veya bir aracı başarılı bir şekilde kullandıkça kazandığınız bu puanlar sayesinde yeni silahlar açılabiliyor veya karakterinize yeni özellikler eklenebiliyor (bu özellikler ve silahlar iki ırk için tamamiyle farklı olarak hazırlanmışlar ve çok çeşitliler). Tabii bu özellikler sadece savaş sonuna kadar kalıyorlar, diğer bir oyuna başladığınız zaman standart halinizle oyuna başlıyorsunuz. Ayrıca oyunda detaylı bir istatistik sistemi de yer alıyor, oyunu iyi oynadıkça rütbeniz yükseliyor ve oyunun istatistik sitesinde tutulan bilgilerinizi diğer oyuncularla karşılaştırabiliyorsunuz. Listede birinci sırada olmak isteyenler tabii ki olacaktır, şunu söylemeliyim ki bunun için oldukça çok alıştırma yapmanız gerekiyor.

Clive Barker's Jericho

2007-11-16T00:46:00.005-08:00

Undying oynayanlarınız, o usta korku yazarı Clive Barker adını duymuştur. Yeni korku oyunumuz Jericho'da onun yardımlarıyla hazırlanmış, ilk bakışta hemen heyecanlandırmayan fakat getirmiş olduğu bir kaç yenilikle oyuncuyu kendine bağlayan bir eser.
Jericho demosunu açtığımızda menüde Tanıtım'ı (Introductıon) seçip

oyun hakkında biraz bilgi alabiliyoruz. Hikayeyi biraz anlatmak gerekirse, takımımızın kendisini bulduğu yer tanrının ilk insanı yaratma girişimlerini yaptığı fakat yarıda bırakıp gittiği tapınağımsı; hatta zindanımsı, şu ana kadar kapalı tutulmuş bir yer. Bu tapınak iç içe geçmiş karelerden ve aralarında kalan boşluklardan oluşuyor. Tapınak paralel bir evren içerisinde diyebiliriz. Yani bu evren içerisinde şu ana kadar dünyaya gelmiş oluşumları barındırmakta. Fakat bu oluşumlar genelde şeytani değişimler geçirmiş haldeler. Kısaca takımımız, günümüz askerlerinden tutun, eski dönemlerdeki savaşçılara, paranormal oluşumlara dek bir sürü değişik türde düşman ile karşılaşacak. Tapınağın içlerine doğru ilerledikçe zamanda geriye gidilecek ve düşmanlar hep bir dönem eski türde olacak. Tapınağın merkezine ilerlediğimizde ne olacağı açıklaması ise oyunun tam sürümünü bitirmemiz halinde bizimle buluşacak.
Takımımız parapsikolojik yeteneklere sahip kızlı erkekli 7 kişiden oluşuyor. Hepsinin isimlerine teker teker girmeyeceğim fakat hepsinin yeteneklerinden bahsetmek istiyorum. Oynadığımız kişi Kaptan Ross'un özelliği herkezi iyileştirebilmesi idi. İdi diyorum çünkü bu elemanımız oyun başında bir kazaya kurban gittiği için takımımızı 6 buçuk kişi bırakıyor. Fakat kendisi hala oyunda kilit bir rol oynuyor. Oyundaki istediğimiz askerimizi seçebilme konsepti aslında bu olaya bağlı. İstediğimiz herhangi bir askerin içindeyken yine de tedavi görevimizi yerine getirebiliyoruz. Oyunda Rainbow Six: Vegas'tan ve Gears Of War�dan hatırlayacağımız yaralanan ve yerde kıvranan takım arkadaşları modası var. Bu arkadaşlarımızı iyileştirmemizi sağlayan biz (yani bu yetenek, kimin içerisine girersek girelim hep var), onların yanına gittiğimizde devreye giriyor ve bir tuşa basarak onları tekrar sağlıklı hale getiriyoruz. Oyun aslında normal zorlukta o kadar da zor değil, açıkcası ben kasti olmamak şartıyla hiç ölmedim. Ölmek konusuna gelince; sadece bütün takım yaralı ve yerde yatıyorsa oyun en son geçtiğimiz checkpointten devam ediyor. Yani korkulacak birşey yok. Aslında bayağı var, ama siz şimdilik sakin olun.

Diğer elemanlarımızı kısaca anlatmak gerekirse, bir askerimiz tüfeğinden çıkan kurşunları kontrol edip, zamanı yavaşlatıp onları yönlendirebiliyor. Böylece zincirleme headshotlar yapabiliyoruz. Ayrıca kendisi büyük ve yolu tıkamış objeleri hareket ettirebiliyor. Bir diğeri olan bayan ninjamız bir anlığına etrafındaki tüm düşmanları yakabiliyor ve onları görünebilir hale getirirken aynı zamanda zarar veriyor. Fakat bu kendi gücünden de götürdüğü için sık sık yapmamak lazım. Kendisinin ayrıca başka bir özelliği de yakın dövüşte bayağı etkili olması. Evet, tahmin edeceğiniz gibi elindeki tabancası çok fazla bir işe yaramıyor ama kendisi bayağı bir hızlı. Üçüncü elemanımız ise elinden düşmanlara ateşten bir ruh gönderen ve ateş saldırılarına dayanıklı olan, ağır zırhlı makinalı tüfekçimiz. Kendisi taşıdıklarından dolayı bayağı ağır. Dolayısıyla çok yavaş hareket ediyor. Fakat hareket etmektense uzakta gördüğümüz bir düşmanı anında ateşe boğabiliyoruz. Bunların dışında askerlerimiz içinde bir teknisyen, yaralanan grup elemanını yanına gitmeden iyileştirebilen bir silahşör ve düşmanları kontrol edebilen bir eleman mevcut. Onlarında bazı artı parapsikolojik özellikleri bulunmakta.

Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction

2007-11-16T00:46:00.003-08:00

"Etiketler" hayatımızın her yerinde bizi etkilediği gibi oyun sektörünün de vazgeçilmez unsurlarından bir tanesi oldu. Bazı firmalar, bazı oyunlar artık bir etiket, marka durumuna dönüştüler. Bazı oyunlar konsollar ile bazı konsollar belli oyunlar ile anılmaya başladı. Bu durumdan şikayetçi değiliz zaten hakkını verdikleri de aşikar. İşte bu kez Sony'nin sadık partnerlerinden Insomniac Games'in Playstation ile özdeşleşen Ratched and Clank serisinin yeni nesil PS3 ayağına göz atacağız.

Geçtiğimiz hafta demo kervanına PSN'de katıldı ve Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction demosu da PS3 oyuncuları ile buluştu. Aslında Demo daha önceden Market'lerde satılmaya başlamıştı. Bu hafta PSN'de tüm oyuncular ile buluştu.

Eğer daha önceden Bir Playstation 2 sahibi iseniz Ratchet & Clank adını duymamış olmanız imkansız. Ratchet & Clank daha çok eğlence amaçlı ve her yaş oyuncuya hitap eden ve kendisine bağımlı yapan bir platform oyunu. Etrafta çeşit çeşit düşman avlarken, dans ettirip vida toplarken 'Bir dakika ben ne yapıyorum?' demiyorsunuz. Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction'da ise sevimli dostlarımız Ratchet ve sevimli robot arkadaşı Clank ile Lombax'taki köklerimizi araştırıyor, gezegende yeni serüvenlere atılıyoruz ve şeytani imparatorun planlarını bozmaya hazırlanıyoruz. Oyun daha önceki serilerinden farklı olarak bu oyunu ile Playstion 3'e geçiş yapıyor. Kısaca yeni nesil bir Ratchet & Clank oyunu ile karşı karşıyayız.

Oyun gerçek 1080p çözünürlük desteği ile geliyor eğer Full HD bir TV'niz var ise Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction'ın renkli dünyası sizleri baya bir etkileyecektir. Demoya Ratchet'ı bir gemiyi tamir ederken buluyor ve maceraya başlıyoruz. Oyun ilk önce beni cıvıl cıvıl dünyası ve pürüzsüz grafikleri ile etkilemeyi başarıyor. Demo boyunca küçükten büyüğe eğlenceli birçok düşman ile karşılaşıyor, yine bir Ratchet & Clank klasiği olan vida toplama serüveni ile yolumuza devam ediyoruz. Demo boyunca Ratchet akrobatik tüm yeteneklerini konuşturuyor ve düşmanlarını alt ediyor. Demo 15-20 dakikada bitiyor ama tekrar oynamamanız için hiçbir sebep yok, çünkü çok eğlenceli.

Demo'da dostumuz Ratchet'i kontrol etmeniz bir hayli zevkli. Demo'da kısa bir süre Sixaxis ile Ratchet'ı kontrol ediyorsunuz tam sürüm ile kullanım daha da artacaktır. Demo'da yine kısa Boss dövüşleri var. Tam sürümde bu dövüşler bir hayli fazla ve

eğlenceli olacağa benziyor. Yine Ratchet'ın tam sürümde daha çok olacağını düşündüğüm ama demoda dört adet olan özel silahları var.

Combuster V1: Ratched'ın düşmanlarını alt etmek için kullandığı ve ilerledikçe kendisini güçlendiren bir silah.
Grovitron: Oyundaki belki de en eğlenceli silah. Ratched bu silah ile tabiri yerinde ise düşmanlarına disko yaptırıyor. Müzik eşliğinde düşmanlarınızı oynarken görmek gerçekten çok hoş.
Fusion Grenade V1: Yine bölüm ilerledikçe güçlenen ve düşman üstünde bir hayli fazla hasar açan el bombamız.
Transmorpher: Düşmanları sevimli penguenlere dönüştüren eğlenceli bir silah.

Ratchet & Clank bir kere türü için çok eğlenceli bir oynanış ve grafiklere sahip. PS3'de ve öncesinde bu tarz oyunlar seven oyuncular için konsollara yöneleceği türden oyunlar. Asya'daki oyuncuların da bu tarz oyunları çok sevdiği düşünülürse konsol satışlarını da etkileyecektir. Avrupa oyuncuları daha çok aksiyon tabanlı oyunları sevdiği için sizi ne kadar etkiler tabi bilemiyorum. Ama benim çok hoşuma gitti. Oturup başında eğlenceli saatler geçirebileceğiniz bir oyun olacak Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction. Grafik olarak ise konsola yakışacak nitelikte cıvıl cıvıl ve pürüzsüz bir görüntüye sahip. İlk çıkan oyunlar gibi zoraki grafiklere rastlamıyorsunuz. Zaten Heavenly Sword gibi PS3'ün gücünü gösteren oyunlar gelmeye başladı. Bundan sonrası için PS3 almanız için birçok sebep olacak ama çok da acele etmenize gerek yok şu an. Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction çıktığında sizleri eğlendirebilecek hatta evinizde aileniz ve çocuğunuzla hoş vakit geçirebileceğiniz bir oyun olacak. Bu tarz eğlenceli platform oyunlarını seviyorsanız ve PS3 sahibi bir oyuncuysanız Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction çıktığında almamanız için hiçbir sebep yok. Oyunsuz kalmayın. İyi eğlenceler.

F.E.A.R.: Perseus Mandate

2007-11-16T00:46:00.001-08:00

Evet arkadaşlar kim derdiki F.E.A.R adında bir

oyun çıkacak, isminin Türkçe karşılığı korku olacak ama aslında açılımı yapıldığında korku kelimesiyle bir alakası olmayacak. Evet "İlk Temas Saldırı Timi". Bir çoğumuzun konusunu tam olarak anlayamadığımız, bir çoğumuzun da tahmini hikayeler ile bu oyun için bir çok hurafe ürettiğimiz, "Timegates"'a ait yapay zekada beklentilerimizi bir adım öteye taşıyan F.E.A.R oyunun 2. ek paketi karşımızda.

Optimizasyon Harikası...

Evet demonun incelemesine geçmeden önce bu iddialı başlığı atmak istedim. Neden mi? Hangimiz F.E.A.R gibi bir oyunun ek paketini soft shadow dahil herşey açık, en yüksek çözünürlüklerde ortalama FPS 25-30 olarak oynamak istemez. Evet doğru duydunuz. İlk F.E.A.R daki o bizi ve makinamızı kasım kasım kasan kötü optimizasyon gitmiş, yerine mükemmel bir optimizasyon gelmiş. Yani kısaca demoyu oynarken kendimi Counter-Strike oynar gibi hissettim. Hem de grafiklerden hiç bir ödün vermeden.

Demoya başladığımızda kendimizi yarı baygın olarak buluyoruz ve arkadaşımızın direktifiyle ayağa kalkarak oyuna dahil oluyoruz. İşte tam burada grafikler tamamen sondayken FPS'yi 45'lerde görünce, option bölümü defalarca kurcaladım ve sürekli oyundan çıkıp tekrara oyna dahil oldum. Amacım, acaba ayarları değiştirdiğimde oyun algılamıyor mu diye merak ettim. Ama tüm ayarların sorunsuz şekilde ayarlandığını görüp birde üstüne yüksek FPS'yi görünce keyfim 2 kat daha arttı.

Neyse nerde kalmıştık; arkadaşımızın direktifleriyle ayağa kalktıktan sonra çok geçmeden aksiyona dahil oluyoruz. İlk başta karşımıza ana oyundan tanıdığımız düşman karakterler çıkıyor ve başlıyoruz vuruşmaya. Tabi gene ilk oyundan aklımızda kalan mükemmel oynanabilirlik aynen karşımıza çıkıyor ve zevkimiz 1 kat daha harmanlanıyor. Devam eden sahnelerde daha önce karşılaşmadığımız düşmanlarla karşılaşıyor ve onların daha önceki oyunlarda görmediğimiz silahlarını alıp aksiyona dahil olabiliyoruz. Yapay zeka ise çarpıcı.

Samara mı? Yok yok bu "Alma"...

Demonun devam eden bölümlerinde, yine ilk oyun ve devamındaki ek paketteti korku ve gerilim ögelerinin aynen bu oyunda da devam ettiğini görüyoruz. "Alma" gene kendini bir yerde gösteriyor ve kayboluyor. Demonun özellikle son sahnesindeki gerilimi hepinizin hissedeceğinden kuşkum yok. Özellikle son çıkan ek paketteki gerilim sahnelerinin öncekilere göre çok daha profesyönelce hazırlandığını söyleyebilirim.

Ses ve Grafik

Grafik olarak yukarda biraz değinip optimizasyondan söz ettimse de, grafiklerin ilk oyundaki gibi göze harika geldiğini de bir kez daha değinmek istiyorum. Oyunun ilk ek paketi olan "F.E.A.R Extraction Point" belki de Monolith tarafından hazırlanmadığından, oyunun grafikleri ilk oyuna göre nasıl desem sanki böyle cansız ve mat bir şekildeydi. Fakat TimeGates'in oyun için çıkardığı 2. resmi bağımsız ek paket tekrardan bizlere resmen bir göz ziyafeti sunuyor. Oyundaki seslere gelecek olursak, özellikle hareketlii sahnelerde bizi diken üstünde tutacak şekilde müzikler seçilmiş. Onun dışında korku dolu sahnelerdede kulağımızda patlayan seslere diyecek birşey bulamıyorum. Tek kelimeyle mükemmeller.

Sonuç

Evet arkadaşlar, ilk F.E.A.R oyunu dahil olamk üzere çıkmış olan ilk paketinde demolarını inceleme imkanı bulmuştum. Ama hiç birisi bana "Persus Mandate" kadar hazır gelmemişti. Ayrıca oyunun çok iyi optimize edilmiş olması bizler için çok büyük bir avantaj. Bunun dışında söyleyecek birşey bulamıyorum. Mutlaka ama mutlaka edinilmesi gereken bir oyun. Demo bunu gösteriyor...

Not: Oyun ilk çıkan ana F.E.A.R oyunu olmadanda kurulup oynanabilecek

CrySis

2007-11-16T00:45:00.001-08:00

Uzun bir bekleyişin ardından (Stalker ile kıyaslanamaz tabi ki) çıkış tarihine sayılı günler kala Crysis, sevgili yapımcılarımız Cevat Yerli ve kardeşleri (Crytek) önderliğinde tek kişilik bir demo ile biz oyunculara sunuldu. Yaklaşık bir oyun boyutundaki (1.8Gb) demoyu beklemeden bilgisayarımıza indirip deneme şansına eriştik. Aslına bakarsanız, sistemimin azizliğine uğrayacağımdan ve belki de hiç oynayamayacağımdan korkuyordum. Çünkü Cebit�deki demonun verdiği performans ve bahsedilen minimum sistemi düşündüğümde, bu endişem hiç de yersiz değildi. Eminim benim gibi birçok insan 2. bir �Doom 3 benim makinemde çalışır mı?� vakası yaşıyordu bu güne kadar. Neden �bu güne kadar� dediğimi birazdan anlayacaksınız.

Geçilemeyen EA logoları

Oyunu yüklemem ve çalıştırmam ile dikkatimi çeken ilk şey artık buram buram kokan EA üstünlüğü oldu. Birçok şirkete ortak olan ve zamanla himayesi altına geçiren Electronic Arts�sın yayıncılığını üstlendiği oyunlardaki başlangıç logosu Crysis�de de geçilemiyor. �Kısacık şey, ne takıyorsun� diyebilirsiniz belki. Ama her oyunda aynı yaptırımı izleyen ve zorla biz oyunculara izlettiren EA, koltuk kabartmayı ne zaman bırakacak merak ediyorum� Eh, birikmiş sinirimi sizlere sunduktan sonra incelemeye geçebiliriz. Gamex�deki demonun � tahmin ettiğim gibi- aynısını bizlere sunan Crytek, bu güne kadar yayınlanan birçok videoda aşina olduğumuz Contact bölümünü içeriyor. Ormanlık bir alanda geçen bu bölüm, çok büyük ihtimalle de full sürümün açılışı olacak. Delta takımı ile bize gelen bir sinyali değerlendirme ve keşfetme amaçlı olarak Korelilerin daha önceden kontrol altında bulundurduğu bir adada başlıyor. Özel giysimiz (Nano Suit) ve gelişmiş ekipmanlarımız ile tecrübemizin verdiği cesareti sonuna kadar kullanmaya hazır bir askeri kontrol ediyoruz; Nomad. Bizimle birlikte üç arkadaşımız da Delta Takımı�nın üyesi konumunda. Hepsinin teknik özellik ve becerileri bizimle aynı düzeyde ve belki de daha fazla (bunu zamanla anlıyoruz).

Ortalama ayarlarla elde ettiğiniz görüntü kalitesi bile şaşırtıcı

Uçaktan atlama esnasında yaşanan beklenmedik bir sorun sonucunda kendimizi serin sularda buluyoruz. Paraşütsüz inişimizin verdiği geçici Suit arıza probleminin kaptanımız tarafından halledilmesi sonucunda görevimize doğru yol almaya başlıyoruz. Cebit izlenimimde de yazdığım gibi oyunumuzda ufak bir radar bulunuyor. Bu radar sayesinde hem görevlerimizi takip edebiliyor hem de dürbünümüz ile tespit ettiğimiz düşmanları izleme şansına sahip oluyoruz.

Oyun süresince 2 çeşit görev çıkıyor karşımıza. Ana görevimiz ve ek görev olarak adlandırabiliriz bunları. Ana görevimiz yeşil, ek görev ise sarı renk ile gösteriliyor radarda. Genelde beklenmedik bir zamanda karşımıza çıkan bu 2. görevler, zaten kısa olacak olan oynanış süresini biraz daha uzatmak maksadıyla seçilmiş bir yöntem sayılabilir. Bir sonraki bölümlerde bu görevler nasıl ve nerede karşımıza çıkar kestirmesi zor tabi ki ama oyuna güzel bir tat kattığı kesin.

Piyasadaki diğer sözde demolara nazaran Crysis, oynanışın verdiği özgürlük ile birlikte neredeyse � ilk kez oynayan biri için � 1 saati bulabiliyor. Far Cry�ı oynamış olanlar bu bahsettiğim özgürlüğün ne olduğunu çok iyi anlayacaklardır. Gitmemiz gereken yere herhangi bir yoldan, her hangi bir şekilde (koşarak, yüzerek, dağlardan, orman içinden, sahilden, araçla...) ulaşma imkânımız var. Bize sunulan koca dünyayı istediğimiz gibi takip etme özgürlüğü iyi yanları olduğu gibi ne yazık ki tehlikeli ve beklenmedik olayları da beraberinde getiriyor. Düşmanların tüm adaya yayıldığını ve ağır silahlarla bizi beklediğini düşünürseniz ne demek istediğimi anlarsanız. Dört zorluk seviyesinin en zorunda (Delta) oynamamın da verdiği etkileri en iyi şekilde test etme şansına eriştim ve söyleyebilirim ki �yakalanmayın�. Eski bir Splinter Cell�ci olmamdan kaynaklanabilir belki ama ben Crysis�i sessiz sedasız oynamayı tercih edenlerdenim. Bana bu seçeneği sunan ise benim yeteneklerimden çok zamanın ötesindeki elbisemiz, Nano Suit. Bakalım bu yarı Gray Fox, yarı Master Chief karışımı suit bizlere neler sunuyor.

The Darkness

2007-11-14T08:16:00.001-08:00

Bazı firmalar vardır, az ama öz oyun yaparlar. Oyunlarını oynadığınız zaman asla aklınızdan çıkmaz. Evet The Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay oyununun yapımcısı Starbreeze'den bahsediyorum. Oyun sessiz sedasız gelmiş, daha menüsünden itibaren beni etkilemeyi başarmış ve tekrar tekrar oynamış, hatta sistem yenilememe bile sebep olmuştu. Yine aynı şekilde Starbreeze uzun yıllar akıllardan çıkmayacak bir oyuna daha imza atmış durumda. The Darkness, gerilim ve aksiyonu bir araya başarılı hatta mükemmel bir uyum ile sizlere sunan ender oyunlardan bir tanesi. Oyun konusunu ise dünya genelinde bir milyondan çok satan çizgi romanı The Darkness'dan alıyor. Yakında filiminin de çıkması kuvvetle muhtemeldir.

Jackie Estacado 14 yaşında mafyaya bir polis memerunu öldürmesi ile kolayca katılır. Aslında Jackie'nin mafya ve akabinde pis işlere girmesindeki en büyük etken amca Paule'dir. Amca Paule ile birlikte birçok kötü işden sonra Jackie 21. doğum gününde karanlık güçlerin etkisi altına girecek ve birçok özel yeteneğe sahip olacaktır. Bunun da etkisi ile Jackie iyi ile kötü arasında gel gitler yaşar. Jackie bu kötü ve zoraki devam ettiği durumdan ve bulunduğu kardeşlikten ayrılır. Bundan sonra işler hiç de umduğu gibi gitmeyecektir. Mafya lideri Frankie Frenchetti, Jackie'nin çocukluk ve yakın arkadaşı, kısaca sevgilisini; Jenny'i kaçırır. Artık Jackie hem karanlık ile savaşacak hem de intikam için güçlerini tüm düşmanları için bir kabus aracı olarak kullanacaktır. Hikaye aslında daha karmaşık ve oyun hakkında tadınızı kaçıracak ön bilgiler verebileceği gerekçesi ile kısa bir özet halinde geçtim. Zaten oyunda ilerledikçe ve bölüm geçtikçe açılan çizgi roman ve videolar ile hikayeyi daha iyi kavrayacaksınız.

Oyuna başlar başlamaz garip olacaktır ki sizi oyun hemen atmosferi içine çekiveriyor. Başından kalkması bir hayli zaman alan bir oyun The Darkness. Dur şurayı da geçeyim derken saatler geçivermiş farkında olmuyorsunuz. Eskisi gibi oturup saatlerce oyun oynayamayan ama boş vaktini de oyun oynamak için değerlendiren benim gibi oyuncular için zor bir durum. Hele birde başladığı oyunu hemen bitirme ihtiyacı hissedenlerdenseniz doğru yerdesiniz. Oyuna başlar başlamaz kendinizi polis ve mafya'nın çatışmasında buluveriyorsunuz. Aksiyon filmlerini aratmayacak kovalamaca sonunda oyun sizi gizemli ve gerilim dolu dakikaları içine çekecektir. Başlarda oyunda kullanabileceğiniz yetenekleriniz sınırlı olduğundan ilerdeki alacağınız zevkin yanında ilk bölümler biraz sönük kalabilir. Ama ilerledikçe yeni yetenekler kazanacak ve oyundan çok daha fazla zevk alacaksınız. Zaman zaman bu yeteneklerinizin hangisini kullanacağınız katliam esnasında sizleri karasızlığa yitebilir. Ama önemli değil çünkü bir hayli fazla düşman ile karşılaşacaksınız. Yeteneklerinizin tadını çıkarmaya bakın. Yine oyun ilerledikçe zorluk derecesi de düşmanın zekasına oranla biraz daha zorlaşıyor. Oyunun en çok eleştirilen tarafları zaman zaman düşmanın sizi zorlayacak durumda olmaması ama bu durumda oyun ilerledikçe tam kıvamında ve bir oyuncu için yeterli olabilecek seviye geliyor. Öyle ki bazı bölümleri tekrar tekrar oynamanız bile gerekebilir.

Karanlıktan korkmam yılandan kortuğum kadar.

The Darkness aslında türündeki diğer çizgi roman karakterlerine göre esas oğlana daha bonkör davranıyor. Kahraman olabilmeniz için uçmanız yada bir vuruştu insanları devirmeniz gerekmiyor. The Darkness ismi gibi karanlık bir oyun ve kahramanımız da bir o kadar karanlık bir yapıya sahip. Sağ ve sol omzunuzda yaratıktan bozma yılanlarınız var. Bu yılanlar ve yapabilecekleriniz ilerledikçe kazanacağınız yeteneklere bağlı. Sanırım omzumdakiler melekten uzak karanlıktaki zebani muhafızlarım...

Oyunun en güzel daha doğrusu en büyük ögelerinden bir tanesi karanlığın hakim olduğu ve sizin ona hükmetmenizi isteyen bir oyun olması. Daha önceki gerilim oyunlarının aksine oyundaki atmosfer karanlık ile mükemmel bir şekilde bütünleşiyor. Her bölüm birbirinden güzel yansıtılmış. Her halde ismi ile mükemmel bir şekilde bütünleşen bir başka oyun daha yoktur.

Harry Potter and the Order of the Phoenix

2007-11-14T08:14:00.000-08:00

Yedinci kitabının henüz çıkmış olduğu ve beşinci filminin de ülkemiz sinema salonlarına gelmesinin an meselesi olduğu şu günlerde, Harry Potter'ın yeni oyununu görmek birçoğunuzu şaşırtmamıştır herhalde. Bizde tabi ki şaşırmadık ve serinin beşinci oyunu olan Order of the Phoenix'i incelemeye aldık.

Öncelikle oyun, ilk üç oyunun aksine, aynı Goblet of Fire(Ateş Kadehi)'ın oyunu gibi tamamen filmin üzerine kurulmuş. Şahsen filmlerinden haz etmesem de kitapların bir fanı olduğumu söyleyebilirim, ki ilk üç oyunu tamamen kitabın atmosferini içerdiği için çok seven birisi olarak "filmin oyunu"nu oynamak biraz

hayal kırıklığına uğratmadı değil. Ama hiç değilse Goblet of Fire gibi bir felaketle karşı karşıya değiliz.

Oyunumuz, 10 Ağustos itibariyle ülkemizde de vizyona girecek olan Order of the Phoenix (Zümrüdüanka Yoldaşlığı) filmini konu alıyor. Bir önceki sene, karanlık büyücü Lord Voldemort'un elinden zor kurtulmuş olan Harry Potter'ın Dementor (Ruh Emici)'lar tarafından saldırıya uğramasıyla başlıyor oyun. Ardından hikayede ne olup bittiğini anlayamadan koca bir sıçrama yapıp kendimizi Grimmauld Meydanı 12 Numaralı evde, yani Order of the Phoenix'in karargahında buluyoruz. Ki bu noktada oyunun hikayesiyle ilgili ciddi kaygılar duymaya da başlıyoruz aynı zamanda. Eğer kitapları okumadıysanız ya da filmi izlemediyseniz oyunun hikayesinden hiçbir şey anlamanız mümkün değil. Her şey o kadar hızlı olup bitiyor ve detaysız işleniyor ki, olaylar adeta birbirine giriyor. Bir bakıyorsunuz Dementor saldırısına uğramışsınız, birileri bir duruşmadan bahsediyor ama siz Grimmauld Meydanı'nda Sirius'un evinde büyü yaparak etrafı topluyorsunuz sonra hop diye kendinizi büyücülük okulu Hogwarts'ta buluyorsunuz ve Hermione ile Ron size duruşmadan aklandığınızı söylüyor. Maalesef Hikayeyi çok daha düzenli ve detaylı anlatabilirlerdi, ki ilk üç oyuna bakınca orada daha derli toplu ve anlaşılır şekilde anlatıldığını görüyoruz.

Hogwarts'a ayak basmadan önceki bölümler oyuna alışma havasında geçiyor, bu sırada büyü yapmayı ve kontrolleri öğreniyoruz. Büyü yapma sistemi önceki oyunlardan tamamen farklı ve yeni bir sistem geliştirilmiş. Farenizin sol tuşuna basılı tutup yaptığınız hareketler (sol tuşa basıp saat yönüne doğru bir daire çizmek, sol tuşa basıp fareyi sağa sola çekmek gibi) genel büyülerinizi tetikliyor. (Bir nesneyi havalandırmak, ittirmek yada kendinize doğru çekmek gibi.) Sağ tuşa basarak yaptığınız hareketler ise kısıtlı sayıdaki düello sahnelerinde kullanılıyor. (Rakibi sersemletmek, silahsız bırakmak gibi.) Teoride gerçekten orijinal ve güzel olan bu sistem, oyun içinde saçmalayan kontroller yüzünden maalesef çuvallıyor. Oyunun hikaye anlatımından bile kötü olan şey kesinlikle oyunun kontrolleri. Tam anlamıyla oynayana işkence çektirmek için tasarlanmış kontrol sisteminde, basitçe bir nesneyi hedefleyip ona büyü yapabilmek için 10 dakika uğraşmak işten değil. Normalde bir nesneye büyü yapmak istediğinizde sol tuşa basılı tutup fareyi nesneye doğrultup gerekli büyü hareketini yapmanız lazım. Ama oyunun berbat hedefleme sistemi yüzünden tam önünüzde duran meşaleyi bir türlü hedefleyemeyip Incendio büyüsünü yapamadığınızda ne demek istediğimi anlayacaksınız. (Oyuna bakılırsa ok tuşları da hedeflemede bize yardım edebiliyor ama onlar da ayrı saçmalıyor, o yüzden hiç değinmiyorum.) Kontrollerde başarısız olan sadece hedefleme sistemi de değil tabi ki. Oyun nispeten az sayıda tuşla oynanıyor, ancak bu az sayıdaki tuş da işlevlerini doğru düzgün yerine getiremediği için oyunun kontrollerine alışana kadar (alışabilirseniz tabi) ya da gözünüzü yumana kadar işkence çekiyorsunuz. Koşmak için Shift tuşuna basılı tutmanız lazım ama karakteriniz bazen anlamsızca siz Shift'e basılı tuttuğunuz halde yürümeyi tercih edebiliyor, ya da siz yukarı doğru giderken değişen bir kamera açısıyla karakteriniz birden geriye dönüp koşmaya başlayabiliyor vs... Amma kötüledin oyunu, hiç mi iyi yanı yok derseniz, bu saydıklarım dışında oyunun eğlenceli olduğunu söyleyebilirim. Özellikle Hogwarts'ın gerçekten büyük ve detaylı olduğunu da düşünürsek (gerçi kitaplardaki Hogwarts'ı filmdekine tercih etsem de) okulun o büyülü atmosferini solumak gerçekten eğlenceli. Bulunacak ve çözülecek bir çok sırı barındıran okulda gezerken her yere dikkat etmelisiniz. Çünkü öylece duran duvar ya da yer halılarından yada sönmüş meşalelerden bile keşif puanı kazanabiliyorsunuz.

Ninja Gaiden Sigma

2007-11-14T08:12:00.000-08:00

Xbox için yıllar önce çıkan Ninja Gaiden oyunu, platformunda en iyi macera oyunlarından birisi olarak isim yapmıştı. Daha sonra Ninja Gaiden Black adıyla yeni versiyonu yapılan oyun klasikler arasına girmeyi başarmıştı. Ninja Gaiden Sigma, bu harika aksiyon oyununun PlayStation 3 için çıkan özel versiyonu. Oyun, bildiğimiz Ninja Gaiden'a bir çok yenilik getiriyor ve ayrıca grafik olarak da bizlere olağan üstü bir şölen sunuyor. Daha önceki oyunlarda olmayan yeni karakterler ve ek bölümleri ile Ninja Gaiden Sigma, çok başarılı bir PS3 oyunu olarak karşımıza çıkıyor.

Her şey yeni ve daha güzel

Oyunun daha önceki versiyonlarında olmayan neler var bir göz atalım. En büyük fark, yeni karakter Rachel. Rachel diğer oyunlarda karşımıza çıkmış olan fakat daha önce yönetme şansına erişemediğimiz bir yaratık avcısı. Elindeki devasa balta ile düşmanlarını parçalara ayırırken, güzel görünümü ve seksi giysileri ile bizlerin kalbini çalan Rachel'ı oyunun bazı bölümlerinde kontrol edebiliyoruz. Senaryoya da etkide bulunan Rachel, oyuna hayli bir değişiklik katmış. Rachel'ın kontrolleri asıl karakterimiz Ryu'ya oranla daha hantal ve zevksiz olsa da, eklenen yeni bölümlerin oyuna renk kattığını söyleyebiliriz. Rachel dışında oyuna yeni bölümler, yeni rakipler ve yeni bölüm sonu düşmanları eklenmiş. Ayrıca Ryu için yeni bir silah da eklentiler arasında. 'Dragon's Claw & Tiger's Fang' adındanki silah ihtişamlı bir görünüşe sahip çift kılıç. Son olarak da artık Ninpo (Ryu'nun büyüleri) kullanırken SixaxiS'i sallayarak Ninpo'nun vuruş gücünü arttırabiliyoruz. Tabii ki bunlar dışındaki en büyük fark grafikler. 1080p görüntüde sorunsuz 60 fps çalışan oyunun grafikleri belki görebileceğiniz en iyi next-gen grafikleri değiller ama PS3 için çıkan oyunların arasında çok iyi bir yerde ve tabii ki oyunun eski versiyonuna göre muhteşem gözüküyorlar. Değişiklikleri bitirdiğimize göre şimdi oyunun ayrıntılı incelemesine başlayalım.

Ninja Gaiden Sigma'da, Hayabusa klanının lideri Ken Hayabusa'nın oğlu Ryu Hayabusa adındaki ninjayı yönetiyoruz. Kasabasına saldıranların peşine düşen Ryu, içine girdiği macerada kayıp kız kardeşini arayan Rachel adındaki yaratık avcısı ile tanışır. Zaman zaman yolları kesişen Ryu ve Rachel ile birlikte, yaratıkların Lord'u Doku, Doku'nun sağ kolu Alma, Vigoor İmparatoru ve daha bir çok karanlık düşmanla dolu bir hikayeye adım atmış olacağız.

Oyunda sık sık karşımıza çıkacak diğer karakterler ise Ayane adındaki casus kadın ninja ve Muramasa adındaki yaşlı demirci. Ayane oyun boyunca yolumuza pembe oklar atarak bize yardımcı oluyor. Bu okların ucundaki notlar sayesinde oyunun kontrollerinden, bazı bulmacaların çözümüne kadar bir çok konuda yardım alacaksınız. Muramasa ise silahlar ve teknikleri üzerinde usta olan yaşlı bir gezgin demirci. Aynı zamanda 'Golden Scrab' denen altın simgelerin kolleksiyonunu yapan bu karakter oyun boyunca bazı yerlede karşımıza çıkacak ve ondan bazı iksirler ve yararlı nesneler satın alabileceğiz. Ayrıca silahlarımızı geliştirmemize de yardımcı olacak olan Muramasa, vereceğimiz Golden Scrab'ler karşılığında bize bazı hediyeler de verecek.

Ninjalık da zor meslek kardeş

Oyunu daha önceden oynadıysanız ya da oynayanlarla konuştuysanız, Ninja Gaiden'ın ne kadar zor bir oyun olduğunu duymuşsunuzdur. Oyun daha önceki versiyonlarından bu konuda hiç de farklı değil. Gerçekten zor bir oyun ve bazı yerlerde saçınızı yolduracak kadar abartabiliyor. Fakat zamanla bu zorluğa alışıyorsunuz. Oyuna başladığınızda normal zorluk seviyesinde başlıyor. Eğer bir yerde üç kere ölürseniz oyun size Ninja'nın yolundan ayrılmak istiyor musun diye soruyor. Eğer evet derseniz oyun Ninja Dog adındaki kolay zorluk seviyesine düşüyor. Ninja Dog'da bile oyun çok kolay değil. Ama en azından Ayane, çok sık öldüğünüzde size bazı yiyecekler veya özel büyülü nesneler bırakıyor. Oyunu bir kez bitirdikten sonra yeni oyuna girerken Normal ve Hard seviyelerini seçebiliyorsunuz. Eğer Hard'da bitirirseniz daha zor bir seviye açılıyor. Oyunun özellikle ilk bölümlerini geçtikten sonra oyuna alışıyorsunuz. Ninja Gaiden oynarken sabırlı olmanız gerektiğini söyleyebilirim.

Oyunu oynarken Start tuşuna bastığımızda tüm silah, büyü ve nesnelerin olduğu ekrana geliyoruz. Bu ekranda karşınıza çıkacak şeyleri sırasıyla inceleyelim.

Ninjamızın cepleri hayli geniş

1. Melee Weapons (Yakın Dövüş Silahları)

Oyuna başladığımızda sadece Dragon Sword adındaki babamızın bize verdiği kutsal kılıça sahibiz. Fakat oyun ilerledikçe bir çok silah elde edeceksiniz. Bunlar, Nunchaku, Dabilahro, Vigoorian Flail, Wooden Sword, Lunar, Kitetsu, Dabilahro, Dragon's Claw & Tiger's Fang. Her silahın kendine göre avantajları var. Silahlar genelde 2 veya 3 seviye geliştirilebiliyor. Sadece Wooden Sword'u 7 seviye geliştirebilirsiniz ve hayli güçlü bir silah yapabilirsiniz. Bazı bölümlerden çok fazla sayıda ufak boyutta düşman üzerinize saldıracak. Onlara karşı Flail'i kullanabilirsiniz. Tüm silahlar bunlar gibi kendilerine has avantajlar sağlıyor ama yine de oyunun gerçek silahı Dragon Sword ve oyunun ilerisinde onu True Dragon Sword'a dönüştürüp düşmanlarınıza zor anlar yaşatabilirsiniz.

Medieval II: Total War Kingdoms

2007-11-14T08:11:00.002-08:00

Geçtiğimiz yıl yine bu dönemlerde piyasaya çıkan Medieval 2: Total War oyunculara kendi imparatorluklarını yönetme ve tarihi değiştirme şansı veriyordu. Yakın zamanda çıkan genişleme paketiyle ise savaş ve strateji deneyimini hiç olmadığı kadar gerçek bir hale getiriyor. Sega ve Creative Assembly tarafından hazırlanan Medieval 2 oyunculara tüm dünyayı fethetmeyi vaat ediyor. Bakalım bunu ne kadar gerçekleştirebiliyor.

Oyun, Medieval 2: Total War Kingdoms adını taşıyor. Bu oyunu çalıştırmak için öncellikle Medieval 2'ye sahip olmak gerekiyor. Daha sonra ise, Kingdoms onun üzerine kuruluyor.
Kingdoms bir genişleme paketi olmasına rağmen, tek başına bir oyun olacak kadar büyük yeniliklere sahip. İlk göze çarpan yenilik ise, oyun 1400'lerden sonra da devam edebildiği için, dünya haritası üzerine Amerika'nın eklenmiş olması. İlk kez bir Total War oyununda, Amerika kıtası ve oradaki ırklar da oynanır hale geldi. Dört tane yeni senaryo, 23 oynanılabilir devlet ve 150�ye yakın yeni birim de, Kingdoms'ın eklentilerinden bir kaçı. Bunlar dışında, yeni müzikler, sesler ve kurallar gibi olmazsa olmaz değişiklikler de yapılmış...

Kingdoms'ın geçtiği zaman ise dünya tarihinin en karışık olduğu dönemlerden birisi. Doğuda güçlenen Müslüman devletler, Batı'da sözleri geçmeye başlayan Pagan'lar tüm bunlar yaşanırken, devletlerin girdiği iç savaşlar ve çıkar kavgaları. Aynı zamanda dünya tarihini değiştiren, Kudüs'ü ele geçirmek için yapılan Haçlı Seferleri. Tüm bu kargaşa içerisinde hangi devleti seçerseniz seçin, işiniz zor olacak. Çünkü etrafta yaşayan bir dünya var. Aynı gerçek hayattaki gibi, ticaret anlaşmaları, isyanlar, suikastlar, evlilikler ve en önemlisi ufacık sorunlardan çıkan savaşlar.

Talih cesurları sever

Kingdoms bize seçebileceğimiz dört tane ana hikâye sunuyor. Bunlar tarihi gerçekler temel alınarak yaratılmış senaryolar. Olaylar tarihin normal akışıyla başlıyor. Ancak kontrol bize geçtikten sonra, dünya tarihini tekrar yazmak şansına sahip oluyoruz. Britanya, Haçlı Seferleri, Töton Şövalyeleri ve Amerika senaryolarından birini seçtikten sonra, oyun bizi dünyanın o anki durumu hakkında bir video gösterip bilgilendiriyor. Tarih bilgimizi genişlettikten sonra, liderlik yeteneklerinin sivrilme zamanı da geliyor. Karışımızda, dört mevsimi yaşayan ve her an yaşayan bir dünya haritası var.

Öncellikle oyuna seçtiğimiz ırka ait, bölgelerde başlıyoruz. Dünya haritası üzerinde, sadece belli başlı yerleri görebiliyoruz. Yeni yerler keşfettikçe ve diğer devletlerle ilişki kurdukça, haritanın görüş mesafesi de artıyor. Tabii ki yeni devletlerle tanışmanın iyi olduğu kadar kötü yanları da var. Onlarla ticaret anlaşmaları yapmak, politik evlilikler ve kültürel faaliyetler sayesinde, devletin gücü artıyor. Ancak, bilgisayarın yapay zekâsı tarafından yönetilen, diğer devletlerle çeşitli anlaşmazlıklar yaşanabiliyor. Örneğin sizden çok ağır koşullara sahip anlaşmaları, imzalamanızı isteyen, barış karşılığında sizden toprak isteyen despot krallar var. Diplomasi yoluyla parlak çözümler üretilmezse, devletinizin ömrü pek uzun sürmeyebiliyor. Bu tarz detaylarla, yapay zekânın gerçekçiliği dikkat geçiyor. Ayrıca savaş alanında yapay zekâ adını hak ettiğini bol bol gösteriyor.

Skate

2007-11-14T08:11:00.001-08:00

Senelerdir Tony Hawk'ın egemenliğinde olan kaykay oyunlarına Electronıc Arts'dan Skate adında bir rakip çıkacağını öğrendiğimizde hepimiz şaşırmıştık. Ben kaykay kullanmayı seven ve Tony Hawk oyunlarını zevkle oynayan birisi olarak, güzel olacağını hiç düşünmediğim Skate'i beklediğim oyunlar listesine koymamıştım bile. Kaykay oyunlarında devrim yaratacak bir oyun olacağı söylenmiş olsa da fazla dikkate almadım ve demosu çıkana kadar da oyuna karşı ilgisiz ve hatta antipatik bir yaklaşımım vardı. Fakat oyunun demosunu oynadıktan sonra, kafamdaki önyargı tamamen yok oldu ve tam sürümünü beklemeye başladım. Sonunda Skate raflardaki yerini alınca oyunu ilk alanlardan birisiydim ve şunu kesinlikle söyleyebilirim ki; Skate, daha önceki önyargılı yaklaşımımdan dolayı beni utandırdı ve en sevdiğim spor oyunları listemde üst sıralara tırmandı.

İlk olarak, merak edenler için söylemeliyim ki, Tony Hawk ile Skate karşılaştırmasına girmeyeceğim. Çünkü iki oyun arasında çok büyük farklar var. Tony Hawk gerçekçilik öğesi ön plana çıkmayan çok keyifli bir arcade oyunu iken, Skate kaykay simulasyonu (ne demekse!) diyebileceğimiz derecede gerçekçi bir oyun. Kontrollerden grafiklere kadar, kameralardan oyun içi görevlere kadar birbirlerinden alakasız oyunlar Tony Hawk ve Skate. O yüzden hemen konumuza yani Skate'e dönelim.

Devrim yaratacak kontroller

Skate'in en önemli özelliği kesinlikle kontrollerindeki başarı. Oyunda gerçek bir kaykayın üzerindeymiş gibi hissediyor ve her oynadığınızda yeni bir şeyler öğreniyorsunuz. Gerçek hayatta kaykay kullanıyorsanız, oyunun ne kadar başarılı bir şekilde kaykay hareketlerini yansıttığını, kaykayın ve bedeninizin, yaptığınız hareketlere verdiği tepkilerin ne kadar gerçekçi olduğunu hemen farkedeceksiniz.

Oyunda X ve kare tuşları sağ ve sol ayakla itmeye yarıyor. Kaykayı itmeyi öğrendikten sonra sürmeyi ve hareketler yapmayı öğrenmek lazım tabii ki. Yapımcılar, kaykay kullanırken kontrol ettiğimiz iki önemli şeyin, yani vücudumuz ve kaykayımızın kontrollerini analog kontrollere atamışlar. Sol analog ile bedenimizi yönlendirirken sağ analog ile kaykayı yönlendiriyoruz. Bunu o kadar başarılı bir şekilde yapmışlar ki oyunu öğrenirken gerçek hayatta kaykay kullanmayı öğreniyormuşuz gibi hissediyoruz. Sağ analog ile kaykayı yönlendiriyoruz derken tabii ki aslında ayaklarımızı ve bacaklarımızı yönlendirdiğimizi söylemek istemiştim. Çünkü kaykay sürerken sağa gitmek istersek ayaklarımızla sağ tarafa doğru bir baskı vermemiz gerekir. Oyunda da bu aynen böyle.

Bir çok kaykay hareketinin temelini teşkil eden 'Ollie' hareketi, yani kaykay ile birklikte zıplama hareketini yapmak için sağ analogu aşağı doğru itili tutup bir anda yukarı ittiğimizde karakterimiz de aynı gerçek hayatta olduğu gibi dizlerini büküyor ve kaykay ile birlikte zıplıyor. Kaykayın üzerinde zıplayıp kaykayı kendi etrafında döndürdüğümüz 'Flip' hareketleri için de sağ analogu aşağı ve hemen sonra hızla yukarı çaprazlara itmek yeterli. Dediğim gibi oyunun kontrolleri çok gerçekçi ve harika tasarlanmış. Öyle ki bu hareketlerin onlarca çeşidini gerçek hayatta yapmak için nasıl uğraşmak gerekiyor ve kaykaya hakimiyeti çok iyi öğrenmek gerekiyorsa, oyunda da aynı şekilde zamanla sağ analogu daha rahat ve daha hassas kullanmayı öğrenmemiz gerekiyor. Oyunu her oynadığınızda kaykay ile yapabildiklerimiz gelişiyor ve zamanla kaykay üzerinde giderken kendimizi daha özgür ve rahat hissediyoruz. Aynı gerçek hayatta olduğu gibi.

Fifa 08

2007-11-14T08:10:00.001-08:00

"...Fifa 08. Esasında her yıl sadece sonundaki rakamı değişen Fifa serisinin diğer oyunlarından hiçbir farkı yoktu benim gözümde. Dvd�yi takarken içimde ufak bir önyargı bile vardı. Hatta PC platformundaki gibi oyun kurma derdi olsa oyunu bir kez olsun denemeyeceğime adım gibi emindim ama Xbox 360 versiyonu farklıydı sanki. Belki içimdeki Fifa oyunlarıyla büyüyen o çocuk düşlüyordu bu farkı. İtiraf etmeliydim ama bunu yapmadan önce kendim hatırlamam lazımdı. En son bilgisayarıma kurduğum oyun hangisiydi? 2003�tü sanırım; evet eminim, 2003�tü. Bir an için afalladım. O kadar zaman geçmiş miydi? Maalesef dedim kendi kendime. Kral�dan(kimilerine göre eski kraldan) uzak kalalı bir hayli olmuş. Tamamen kopmamıştım aslında, orada burada tüm yeni oyunlarını denemiştim ama hepsi umutsuzdu. Kral artık bilgisayarıma dönmeyi hak etmiyormuş demek ki diye düşündüm tekrar. Ben bu hayaller içinde dalıp giderken oyun açılmıştı. �Start� tuşuna bastım. Karşımda menüyü bekliyordum fakat menü falan yoktu. Antrenman sahasıydı bu, top Ronaldinho�nun kontrolündeydi. Sahada ondan ve kaleciden başka kimse yoktu ve kamera açısı harikaydı. Orta sahanın biraz ilerisindeydim. Topu biraz sürdüm ve şutumu çektim. Az farkla dışarıda� Hemen ardından başa döndü. Biraz daha dikkatli bir vuruşun ardından top bu sefer üst direkte patladı ve havalandı. Top yere doğru inişe geçtiği sırada oyuncum topu tekrar göğsüne aldı ve yere düşmesine izin vermeden vurdu, yan direk. Şaşırmış ama bir o kadar da heyecanlanmıştım. İkinci kez dönen topu boş kaleye (bu esnada kaleci hala yerdeydi.) gönderirken yüzümde sinsi bir gülümseme belirdi. Bu sefer bir şeyler değişmiş galiba��

Oynatalım Uğur�cum!

Madem bir şeyler değişmiş dedik bunları zaman kaybetmeden açıklayalım. Menüden başlayacak olursak; Kick Off, Manager Mode, Fifa 08 Lounge, Challenge Mode gibi geçen senede oyunda bulunan seçenekler korunmuş. Korunan bu seçeneklerin yanı sıra Be a Pro ve Tournament Mode oyuna dahil edilmiş. Peki, bu iki yenilik oyuna ne katmış? İzninizle Be a Pro�dan başlamak istiyorum. Be a Pro, Fifa 08�deki en yaratıcı yenilik olmuş diyebilirim. Tek adamı kontrol ettiğimiz maçta, normal Tele kameranın aksine oyuncumuzun hemen arkasından gördüğümüz (Third Person) harika bir kamera açısı bulunuyor. Diğer oyuncularla iletişim halinde olduğumuzdan istediğimiz zaman topla buluşabiliyor ve oyunun kontrolünü elimize alabiliyoruz.

Tournament Mode ise adından da anlaşıldığı gibi turnuva modumuz. 50�den fazla kupa için mücadele edebiliyor veya kendi turnuvamızı yaratabiliyoruz (Fifa 07�den bu yana bu kupaların içine Turkcell Süper Lig ve Türkiye Kupası da mevcut). Bu arada belirtmemde fayda var oyun içerisinde tam 620 lisanslı takım, 30 lig ve 15.000�in üzerinde oyuncu bulunduruyor. Rakamlarla ve menüyle işimizi bitirdiğimize göre oyunun bizi asıl ilgilendiren kısmına yani oynanışa ve diğer teknik detaylara geçebiliriz...

Half Life 2: The Orange Box

2007-11-14T08:09:00.000-08:00

İlk Half-Life�ı satın alışımı ve ağzım açık olarak oynayışımı hatırlıyorum tam bir klasikti, bu olayların üzerinden tam 9 yıl geçti, binlerce oyun piyasaya sürüldü, oyun dünyasında birçok değişim oldu. Ancak bir tek şey değişmedi o da Valve Software�in oyunlarındaki büyü. Bu büyü hiçbir zaman yok olmadı ve bozulmadı. Valve Software�in yaptığı tüm oyunlar birçok oyun sitesinden ve dergisinden onlarca ödül aldı. Şimdi ise Valve Software şu ana kadar piyasaya sürmüş olduğu en büyük oyunla (paketle) karşımızda, The Orange Box. 1.5 yıldır heyecanla beklenen The Orange Box sonunda piyasaya sürüldü. Peki bu paket bekleneni verdi mi, bunu yazıyı okuyunca rahatlıkla anlayabileceksiniz. The Orange Box�da Half-Life 2, Half-Life 2: Episode One, Half-Life 2: Episode Two, Portal ve Team Fortress 2 oyunları yer alıyor. Bu oyunların tamamı Source grafik motoru kullanılarak hazırlanmışlar ama oyunların tamamı farklı bir yapıya sahip. Bu oyunları tek tek farklı yazılarda incelemek yerine paketi tamamıyla incelemeyi uygun gördük. Umarım siz de bu büyük incelememizi beğenirsiniz, lafı daha fazla uzatmadan Valve Software�in bu muhteşem paketinde bulunan ilk oyunumuzla incelemeye başlayabiliriz.

HALF-LIFE 2 VE HALF-LIFE 2: EPISODE ONE

The Orange Box, içerdiği yeni oyunlar gibi daha önce de belirttiğim gibi 2004 yılında piyasaya sürülen Half-Life 2 ve 2006 yılında piyasaya sürülen Half-Life 2: Episode One oyunlarını da içeriyor. Eğer siz de Half-Life 2 ve Episode One�ı oynamadıysanız ve bu oyunlara sahip değilseniz buna oldukça sevineceksinizdir (pakette bulunan tüm Half-Life oyunlarını bitirmeniz yaklaşık 30 saatten fazla sürecektir). Bu oyunların önceden piyasaya sürülen versiyonlarından farkı bulunmuyor (en azından Half-Life 2�ye HDR eklenseydi çok güzel olurdu, Gabe Newell�ın böyle bir sözü var ama ne zaman gerçekleşecek belli değil). Half-Life 2�de Gordon Freeman olarak ilk Half-Life�ın kaldığı yerden hikayeye devam ediyorsunuz ve 7 Saat Savaşı�ndan sonra City 17�de Combine ırkına karşı mücadele veriyorsunuz. Half-Life 2: Episode One ise Half-Life 2�nin devamını konu alıyor ve Citadel�den aldığımız bilgilerle City 17�den kaçmaya çalışıyoruz. Bu oyunlar hakkında daha fazla detaya girmek istemiyorum zira zaten uzun olan inceleme daha da uzayacaktır. Eğer bu oyunlar hakkında bilgi edinmek istiyorsanız, bu oyunların sitemizdeki detaylı incelemelerine bakabilirsiniz. Sadece şunu belirteyim eğer Half-Life 2 ve Half-Life 2: Episode One�a sahipseniz, bu iki oyunu Steam üzerinden arkadaşlarınıza hediye edebiliyorsunuz. Gerçekten de çok hoş bir özellik (en yakın arkadaşınızın doğum günü için güzel bir hediye olsa gerek), tüm arkadaşlarımızı seviyoruz öyle değil mi?